Warderick Wells

Maandagochtend gaan we richting Warderick Wells, the Exuma Cays Land and Sea Park: 176 nm2 beschermd subtropisch water met volop koraalrif en visbroedgebieden. Je kunt hier aan een mooring liggen en als mooringgast kun je internetminuten kopen. Als je kiest om achter eigen anker te gaan liggen, ben je verplicht buiten het mooringveld te gaan liggen en kun je geen internetminuten kopen. Wij kiezen voor eigen anker, varen met de dinghy dan gewoon een stukje verder naar het "hoofdkantoor"van het park en doen het zonder internet. Van een vooral efficiente (en daardoor iets minder vriendelijke?) mevrouw achter het bureau krijgen we wat informatiemateriaal mee rondom wandelingen, snorkel- en duikplekken. En zo'n park betekent volop regels en voorwaarden, do's en don'ts. "Niet buiten de aangegeven paden wandelen, huisdieren niet op de wandelpaden, niets meenemen van het eiland (schelpen, stenen, planten), geen dieren voeren, geen vuilnis achterlaten, niet vissen", etc. Na alle ongecultiveerde weken in de Bahamas is de in onze ogen mogelijk wat "overgeorganiseerde" (gecultiveerde) aanpak wat wennen...
Wij gaan snorkelen bij Emerald Rock, een prachtig stukje onbeschadigd koraalrif en boordevol vissen. We zien een Nassau grouper, koffervissen, kleurige koraalvissen, anemonen én we zien -voor het eerst!- grote lobsters!! Helaas, omdat het een park is, mogen de mannen ze niet schieten met de harpoen. Dat is wel even frustrerend voor mijn "jagers". Overigens, om deze lobsters te zien, moeten we wel "free diven": met snorkel op adem inhouden en diep onder water duiken. Coos, Tico en ook onze kleine (grote) Sil zijn hier al heel bedreven in. Coos duikt zo naar 8-9 meter, Tico haalt met gemak 5 meter en onze Sil gaat zonder al teveel moeite naar 3 meter diep. Alleen ik vind dit een beetje eng ... Met wat instructies van Tico doe ik een eerste poging. Welnu, mijn hoofd gaat onder water en mijn voeten met flippers spartelen vooral boven het wateroppervlak. En als ik dan weer met het hoofd boven kom, heb ik zeewater in mijn keel gekregen. Hoe dat komt? Geen idee, waarschijnlijk via mijn neus een laagje water in mijn snorkelbril ingeademd. De volgende pogingen onderneem ik samen met Coos. Liefdevol (?), maar vooral resoluut duwt hij mij een fors eind onder water ... pfff.... na 1 meter diepte voel ik mijn oren al. Na nog een paar keer oefenen krijg ik de slag te pakken en duik ik zelfstandig onder water. Wauw, door dit free-diven krijgt snorkelen een geheel andere dimensie! Dat had ik eerder moeten ontdekken!
Onze dag is een doorlopende aquarium-ervaring, want als we terug op de boot zijn, krijgen we het volgende speciale dier langszij te zien. Een dier waar Coos en ik het bestaan niet van wisten, want wij denken dat we een haai zien. Volgens Tico is het iets anders, namelijk een "shark sucker" (echeneis naucrates), een "tafelgenoot" van de haai of andere grote roofvissen (ze eten uit dezelfde ruif). De shark sucker heeft een zuignap op zijn hoofd (ja, echt!). En met die zuignap plakt hij zich onderaan de buik van de haai vast en daarmee is de haai een taxi-chauffeur geworden.
We eten op tijd, want we willen voor zonsondergang de "hike" naar Boo Boo Hill maken, de hoogste heuvel van dit eilandje. Die "hike" is trouwens niet heel intensief, slechts 11 minuten enkele reis. Via het strand lopen we naar een soort "slufter" (denk aan de Slufter op Texel). Informatieborden vertellen ons over het ontstaan van de Bahamas: in de ijstijd lag hier heel veel land droog, maar door het smelten van het ijs, is het waterpeil gestegen en is veel land onder water gelopen (de beroemde Bahama Bank, Caicos Bank etc.). Een rits aan wat hogere zandduinen bleef boven water uitsteken en met de jaren (miljoenen jaren) zijn deze zandduinen uitgegroeid tot kleine eilandjes waar planten, struiken en bomen op zijn gaan groeien. In de jaren na de slavernij zijn op heel veel eilanden alle bomen gekapt voor de handel. Kale, zanderige eilanden waar nauwelijks leven mogelijk was, resteerden. Inmiddels zie je op veel eilandjes gelukkig weer lage struiken en kleine palmboompjes. De natuur herstelt zich, maar neemt hier wel de tijd voor.
Op Warderick Wells, op weg naar Boo Boo Hill zien we nog een bijzonder Bahamiaans dier, een dier wat met uitsterven bedreigd schijnt: de hutia. De hutia is een soort grote marmot die ook wel wat weg heeft van een flinke rat. We zijn heel enthousiast dat we óók dit dier gespot hebben en doen ons best het beestje vast te leggen op de gevoelige plaat. Op de terugweg, in het schemerdonker, struikelen we haast over de hutia's. Het komt op ons niet echt over als een bedreigde diersoort...
Op Boo Boo Hill hebben we een prachtig 360 graden uitzicht over de cays en de zonsondergang completeert het idyllische beeld. Wat verder bijzonder aan Boo Boo Hill is, is het achterlaten van je scheepsnaam op een stuk driftwood. En al die stukken hout met al die bootnamen liggen boven op een grote stapel op Boo Boo Hill. Sommige boten hebben er een waar kunstwerk van gemaakt met schelpen, touw en kleur waar anderen volstaan met het simpel met viltstift schrijven van de naam op een tak. De herfststormen (orkanen) blazen de stapel jaarlijks weg en kan een nieuwe jaargang opgebouwd worden.
Als we met de dinghy terugvaren naar de boot is het windstil, het water spiegelglad en horen we nauwelijks geluiden. Wat zullen we weer lekker slapen!

Nieuwe foto's online!

De foto's van het kampvuur op Conception Island, het beach-volleyballen op Stocking Island, the pink iguana en de Bahamian Birthday Babe staan nu online. Zie het rechterkader! Veel kijkplezier.

Bahamian Birthday Babe

Yes, that’s me!!

Op zaterdag 7 mei 2011 vier ik mijn verjaardag in de Bahama’s, waarschijnlijk een “once in a lifetime experience”! ’s Ochtends word ik verwend met een guirlande van zelfgemaakte slingers, een feestmuts, een verjaardagslied, dikke knuffels en kussen en … kadootjes. En wat voor kadootjes! Van Sil krijg ik een door hem zelf gladgeschuurde kokosnootbakje welke hij samen met Coos heeft versierd met zelfgevonden schelpen. De kokosnoot kan opgehangen worden en is bedoeld om nieuw gevonden schelpen in te bewaren. Ook krijg ik een kettinkje met een schelpje eraan. Tico heeft een schitterend roze-rode zonnehoedje voor me gekocht waar ik erg blij mee ben, want mij lilakleurige gevalletje viel van ouderdom bijna uit elkaar. Tot slot een prachtige speech van Coos voorafgaan aan nog een kadootje: een geweldige tekening van Tico van een iPad2. Nu nog een papieren exemplaar, maar zodra we de gelegenheid hebben, wordt dit papieren exemplaar omgezet in een echte, een roze!!

In de ochtend bak ik –uit een pakje- een “red velvet cake”, een donkerrode cake. Deze wordt opgepimpt met uit Nederland meegebrachte glazuur en vervolgens versierd met kleurrijke spikkeltjes. Het is goed dat het een behoorlijk formaat cake is, want ’s middags treffen we voor een 3^e keer en volstrekt onverwacht onze Duitse vrienden van de “hundertWasser”. Zij liggen een paar baaien verder dan waar wij voor anker zijn gegaan en komen direct onze kant op. De kinderen vermaken zich met kayaks, surfplanken en zeilende bijboot, terwijl Coos en ik proberen een skype-verbinding met Nederland tot stand te brengen via een matige internetverbinding. Gelukkig krijgt Coos het werkend en kan ik even kletsen met Elyn, Inge en Yvonne! Laatstgenoemden bleken al klaar te zitten met feesttoeters en al! Een geweldige verrassing en extra speciaal omdat ik dat stukje “thuis” bij vlagen best wel –in meer of mindere mate- mis!! De mailbox tingelt ook dat het een lieve lust is met allemaal lieve en leuke verjaardagsmailtjes. Het zijn heerlijke kadootjes op deze verjaardag in de Bahama’s. Dank jullie wel allemaal!! Aan het einde van de middag schuiven Horst en Anke met hun 4 kinderen bij ons aan boord en is het weer heel gezellig met wijn en chips.

7 mei 2011 gaat in het “book of memories” als een hele speciale verjaardag; eentje om nooit te vergeten!!

Leaf Cay

Rond 08.15 uur gaan we anker op en verlaten we de ankerplaats bij "volleyball beach"/Stocking Island. We zijn daags ervoor bij Georgetown aangekomen via de oost-ingang, een passage tussen de riffen waarbij we navigeren op de waypoints uit de pilot. We zetten deze ochtend koers richting de west-ingang (uitgang) en varen wederom op de waypoints uit de pilot. Het is een soort zigzaggen parallel langs Stocking Island, schuin naar de overkant en dan diagonaal terug naar rechts. Genoemde waypoints maken het navigeren langs de ondiepten en riffen iets comfortabeler. Vooral omdat we tegelijkertijd naar het weerbericht van Chris Parker luisteren en om 09.00 uur direct door schakelen naar het Nederlandse ssb-netje. Veel van de ons bekende boten melden zich op deze vrijdagochtend. De groep is wat uitgewaaierd: de Moonrise is de dag ervoor vanuit Puerto Rico vertrokken naar Bermuda danwel rechtstreeks naar de Azoren, de Wizard en de Liberty zijn in Turks & Caicos, de La Luna zit ergens bij de BVI's, de AbelT is in Cuba aangekomen en de Tarpan zit een stukje voor ons in de Bahama's op Highborne Cay te wachten op een lekker windje om de oversteek naar de USA te gaan maken.
Om 09.30 uur zitten we op onze koers naar Lee Stocking Island/ Leaf Cay, zo'n 20 mijl verderop. Al zeilend doen we school: Coos en Tico storten zich constructief op het rekenen en Sil doet een heuse (waarheidsgetrouwe) boekbespreking over "de gouden gitaar" van Paul Biegel, een boekje dat hij net uitgelezen heeft op de e-reader.
Rond het middaguur komen we aan bij Alderly Cut, de "cut" tussen de eilanden om aan de beschutte kant ervan te komen en dat is altijd even spannend. Dit keer niet zozeer vanwege mogelijke geringe diepte of koraalhoofden die in de weg staan, maar meer vanwege de uitgaande stroom die tegen de golven opbotst. Dat geeft een gekke klotszee. Maar daarna schuiven we weer in de kleurenwaaier van Flexa; de blauwe kleuren van het water blijven overdonderend mooi. We staan er nog maar weer eens bij stil dat het echt wel bijzonder is om "in de Bahama's" te zeilen met je eigen boot. En het weer is hier ook zo lekker: strakblauwe hemel, een aangename 26-30 graden en een verkoelend briesje. Wat een zaligheid!

We gaan voor anker voor een klein strandje van het onbewoonde eilandje Leaf Cay. Als we op het strand stappen, worden we begroet door de hoofdbewoner dit eilandje: a pink iguana. Oftewel, een roze leguaan. En dat zijn geen kleine hagedissen hoor. Dit zijn serieus fors uitgevallen reptielen. Het is jammer dat ze niet zo aaibaar zijn, anders was het een mooi huisdier voor me geweest, alleen al vanwege de kleur roze. Op het strand komen ze vervaarlijk kijkend op je af, vermoedelijk omdat ze weleens gevoerd worden door toeristen, maar het blijft bij gevaarlijk kijken. En waarom zijn deze dieren roze getint (hoofd, poten en striping op de rug/staart zijn roze)? We kunnen het nu niet nazoeken op het internet, maar het zal wel met het soort voedsel te maken hebben?! Net als waarom de flamingo's roze zijn: omdat ze garnalen eten?!. Welnu, als een van jullie het weet, stuur ons dan vooral een berichtje!

Iets anders wat op dit eilandje te vinden zou moeten zijn, zijn "sea beans", oftewel de koeienogen, geluksbonen, waar we naar op zoek zijn geweest op Bonaire. We lopen het rondje eiland met de klok mee. De wandeling begint relaxed slenterend over strand en plat gesteente en eindigt al klauterend over puntige, smalle, steile koraalrotsen aan de "woeste" kant, de loefzijde. En dan blijkt het eiland toch groter dan verwacht; meerdere keren denken we bij de laatste bocht naar de boot uit te komen, als dan toch nog meerdere bochten op ons wachten.
En hebben we dan "sea beans" gevonden? Nee, helemaal niets!
We zien wel vreemde slakachtigen schelpbeesten. Aanvankelijk ziet het dier er uit als een fossiel, maar van dichterbij bekeken is het dus een slak met een soort van rugschild ipv van een slakkenhuis. En dat rugschild ziet er een beetje uit als de rug van een gordeldier. Ook dit dier moeten we nog maar eens nazoeken op het internet.
Tot zover weer! Morgen verruilen we de onbewoonde wereld voor een drukker bezochte ankerplaats, namelijk Staniel Cay!

Georgetown, Great-Exuma

De trip van Conception Island naar Georgetown is weinig bijzonder. We beginnen zeilend en eindigen op de motor: te weinig wind. We gaan voor anker in 1.30 diep water voor Georgetown, net achter een klein eilandje. De meeste boten ankeren in de luwte van Stock Island, aan de “overkant” van Georgetown. Van daaruit is nog een behoorlijke dinghy-ride (1 mijl ofzo) naar het dorpje wat een natte tocht wordt als je terug gaat en tegenwind hebt. In het hoogseizoen liggen hier wel 200-350 boten voor anker; veelal Amerikanen en Canadezen die niet verder gaan dan dit en –ruim- voor het orkaanseizoen weer terugkeren naar het vasteland. Nu liggen er bij Stocking Island zo’n 65 boten voor anker en voor het dorpje zelf niet meer dan 10 boten. Onze aanvankelijke verwachting hier een buzzling dorpje aan te treffen met een actieve cruisercommunity (happy hours e.d.) moeten we aldus een beetje bijstellen. Op een doordeweekse woensdagmiddag om 17.00 uur gebeurt “het” niet in Georgetown.

Vandaag (donderdag) gaan Coos en ik vroeg op pad. De kinderen blijven aan boord. We gaan 300 dollar naar Customs brengen; de inklaringskosten in de Bahama’s. We gooien onze dieseljerrycans weer vol. We brengen 2 tassen stinkend wasgoed weg. We laten onze gasflessen bij Forbes Enterprises achter om gevuld te worden. We slaan weer cola, bier en water in en we halen verse kaneelbroodjes bij een oud mannetje die zijn waar vanuit de auto verkoopt.

Even na lunchtijd ga ik voor een 2^e rit naar de kant: het wasgoed staat heerlijk ruikend en keurig opgevouwen voor mij klaar en op de terugweg staat de gasauto midden op straat, midden in het dorp, onze gasflessen te vullen (wat nou veiligheidsvoorschriften!?). Bepakt en bezakt lopen de kinderen en ik terug naar de dinghy. Coos is ondertussen druk met ict-uitdagingen: hij maakt de navigatie-laptop klaar om weerinformatie van Saildocs en NOAA (weerstation New Orleans) via email op een snellere manier dan we tot nu toe deden te kunnen ontvangen via de ssb als we op zee zitten (ssb is kortegolfradio – breakybreak).

Als ik weer terug ben op de boot werkt dat allemaal.

3 x is scheepsrecht, want we gaan nog 1 keer naar de kant. Dit keer voor vlees, groente en fruit en een ijsje voor de kinderen. Als het dan 16.00 uur is, gaan we ankerop en verhuizen we onszelf naar de overkant en parkeren we onszelf achter Stocking Island. We gaan naar “volleybal beach”, een strand waar een strandtent is en je je kunt vermaken met allerlei spelletjes, zoals beach-volleybal, backgammon, domino’s, etcetera. We ontmoeten daar de bemanning van de “Amaris” een Outremer 49, van een van oorsprong Belgisch gezin met 2 kinderen die opvaren met Bordeaux 60 met een Frans gezin met 4 kinderen. Voor we het weten staan we met 4 volwassenen en 6 kinderen in het beach-volleybalveld en komen bij mij allerlei jeugdherinneringen voorbij van gymlessen op de middelbare school die te vaak naar mijn zin gevuld werden met volleybal … ik was nooit zo handig daarin …. Welnu, ik negeer deze traumatische ervaringen en al met al hebben we een leuke namiddag. Het is jammer dat onze wegen alweer zo snel gaan scheiden; wij varen morgen nl. weer door naar een volgend eilandje.

Conception Island, another day in Paradise

Maandagochtend, net na het ontbijt, gaan we ankerop in Rum Cay, varen we nog even langszij de "Tara", slingeren daar een boek aan boord en dan zetten we koers naar het 20 mijl verderop gelegen onbewoonde eiland, Conception Island. De vislijnen zijn nog maar net uit en we hebben direct beet: Tico haalt een bar jack binnen, een vis die we nog niet eerder gevangen hebben.
Rond het middaguur komen we aan bij de oostkant van Conception Island. Het water ziet er uit als een kleurenwaaier van Flexa, ton sur ton in het blauw. Diep donkerblauw gaat over in paars-blauw in azuurblauw, in zwembadblauw met als horizon wederom een hagelwit strand. Het is oogverblindend mooi. De ankerbaai ligt aan de noordwest kant. Voor het eerst sinds tijden naderen we een ankerbaai waar ook daadwerkelijk boten voor anker liggen. Wel 4 monohulls en 1 catamaran! Als we dichterbij zijn, herkennen we in de catamaran de "hundertWasser", onze Duitse vrienden. Even later zijn wij ook gespot en horen we Horst ons oproepen via de marifoon.
We ankeren weer zo dichtbij het strand als mogelijk, alhoewel zwemmen naar het strand niet echt een optie is. Voor we het weten zien een grote rog en 2 forse haaien rond de boot zwemmen. De haaien zijn weliswaar van het onschuldige soort, verpleegsterhaaien, maar toch...
Tico en Sil gaan direct met Leonard, Helena, Valentin en Antonia met kayak, bodyboards en surfplanken naar het strand. Aan het einde van de middag maken we met z'n allen een groot vuur op het strand en wordt als het donker is, het oudejaarsvuurwerk van de "hundertWasser" afgestoken. Een beetje laat, maar op de laatste dag van 2010 zaten zij op de oceaan en dat was toch niet echt de plek om vuurwerk af te steken.
's Avonds blijft Tico met Leonard in een tentje op het strand slapen. Ze maken een bed van een "fatboy" en wat dunne matjes en we laten ze achter met walkietalkie, water en een zaklamp. Voor "moeders" wel een gek gevoel dat Tico niet in zijn eigen bedje aan boord slaapt en in de nacht word ik dan ook meerdere keren wakker, turend in het donker of ik het tentje nog wel zie staan. Natuurlijk zie ik niet veel en natuurlijk staat dat tentje daar gewoon.
De volgende ochtend haalt Coos Tico op van het strand en deze komt fris en fruitig aan boord voor een stevig ontbijt. Hij heeft een topavond gehad en prima geslapen. Daarna wordt de ochtend besteed aan school: zelfstandige werkwoorden, hulpwerkwoorden, koppelwerkwoorden, infinitieven, werkwoordelijk gezegde, naamwoordelijk gezegde .... Woordleer en zinsontleding; spelling en grammatica wordt steeds complexer. Voor Sil is "Joep de Snoeper" en de "verdubbelaar" aan de orde van de dag.
's Middags zijn alle kinderen ontslagen van schoolverplichtingen en vermaken ze zich op het strand. Ook varen we met de dinghy naar een 2 mijl zuidelijker gelegen lagune. Via een ondiepe ingang slingeren we ons een weg langs zandplaten en mangrove door blauwgroen water. Dit is een kraamkamer van de onderwaterwereld! We zien volop jonge haaien, jonge barracuda's en jonge schildpadden. Het is geweldig mooie en onbedorven natuur.
We zitten zelfs zo in de natuur, zijn zo van de buitenwereld afgesloten (geen gsm-bereik, geen internet) dat "breaking world news" ons pas dagen later bereikt, via de lokale radio die we toevallig even aanzetten: Osama Bin Laden found and killed door de USA. George Bush zal wel een feestje gevierd hebben! We weten nog goed wij op "9/11" ook van de buitenwereld waren afgesloten en het nieuws over de vliegtuigen in de Twin Towers ons ook pas uren later bereikte. Toen lagen we met onze vorige boot Candide voor anker bij het prachtige eilandje Formentera (net ten zuiden van Ibiza). Enfin, wat zal de dood van OBL betekenen voor de wereld? Is hiermee de oorlog tegen terrorisme beslecht? Is dit het startpunt voor een ommekeer in de relatie tussen de islamitische en de westerse wereld? Wij hopen het.
Terug naar mini-microniveau. De namiddag spenderen we met z'n allen op het strand en vlak voor zonsondergang nemen we voor een 2e keer afscheid van de "hundertWasser". Zij gaan in een nachttocht naar Staniel Cay, Northern Exuma's. Wie weet komen we elkaar over een paar dagen weer tegen bij een ander idyllische ankerplek?! Maar misschien ook niet en treffen we ze pas in Duitsland of Nederland weer. In elk geval hebben we heel veel leuke, gezellige momenten met elkaar beleefd in een bijzondere omgeving waar we wellicht nooit meer komen. Hoewel, zeg nooit nooit.
Morgen, woensdag, vervolgen ook wij onze reis en varen we richting Georgetown op Great Exuma.

Rum Cay

Op Koninginnedag verzuimt de wekker ons om 05.30 uur wakker te maken, maar gelukkig werkt mijn biologische wekker: om 06.00 uur zit ik rechtop in bed en 06.30 uur glijden we de baai van Atwood Harbour uit. Het waait nauwelijks, maar voor ons net genoeg om relaxed zeilend naar onze bestemming te koersen. We hijsen voor het eerst sinds lange tijd de gennaker. Omdat de wind vooralsnog wat meer van achter komt, bevestigen we de gennaker op de stuurboord-drijver i.p.v. in het midden. Hiermee vangen we meer wind in dit grote lichtweerzeil (valt dit zeil niet als een dweil in elkaar omdat het in de luwte van het grootzeil hangt). Halverwege de dag krimpt de wind naar het oosten en verplaatsen we de gennaker naar het midden en varen we een ruime koers. Uiteindelijk leggen we de 75 mijl in zo’n 10 uur af en navigeren we rond half 5 de baai van Port Nelson/Rum Cay in. Dat is –net als bij alle eilandjes hier- even goed opletten in verband met groepjes koraal die her en der een vrije doorvaart (genoeg diepte onder de kiel) blokkeren.

 

We ankeren zo dicht mogelijk bij het strand in 1.30/1.40 diep water en rond middernacht vallen we bijna droog. Het tij-verschil is hier maar liefst 75 centimeter en de skeggen en roeren raken in het zand. We bonken een uurtje af en aan tegen de bodem (wat overigens geen kwaad kan want het is allemaal zand onder de kiel) en slapen er maar slecht op.

Er ligt slechts een andere boot in deze baai voor anker en toevalligerwijs een Lagoon 44 met een Nederlandse vlag! Dat is toch wel bijzonder want we komen al weken nauwelijks andere boten tegen, laat staan een Nederlandse boot. Erno en Frieda komen even aan boord voor een praatje en een wijntje en het is gezelligheid alom.

 

Rum Cay was de 2^e landingsplaats van Columbus en werd toen Santa Maria de Conception genoemd. Jaren later is het eiland hernoemd naar Rum Cay. Niet omdat hier rum gebrouwen wordt, maar wel nadat een schip beladen met rum strandde op een van de vele riffen rondom het eiland. Tegenwoordig wonen er hier slechts 75 mensen en van een “economie” is nauwelijks of geen sprake. Als we een wandelingetje naar het “dorp” maken, treffen we een ogenschijnlijk verlaten plaatsje aan. Het is zondag en bijna alles is of oogt gesloten. In een van de twee kerken zien we een handjevol mensen, de buurtsuper is t/m 4 mei gesloten (maar als we echt iets nodig hebben, wil “Randy” de winkel wel even open doen voor ons), de kliniek is een huisje niet groter dan 15mtr2, het politie-/administratiekantoor staat op instorten en een school moet er wel zijn, maar wij hebben die niet kunnen ontdekken . Er is een cafeetje, Ocean View, waar wat locals een biertje drinken en waar we aanschuiven voor een cola. We spreken wat mannen en iedereen is even vriendelijk. De vrouwen die we zien, zijn Bahamiaans gezet, oftewel mega-dik, een teken van voorspoed!! Leven in zo’n kleine gemeenschap lijkt heel rustig en easy does it, maar we begrijpen van “Randy” dat het ook zeer beperkt en benauwend is. Iedereen weet alles van iedereen en interfamiliaire relaties zijn niet van de lucht; er is hier tenslotte niet heel veel keuze bij het kiezen van je levens-(of sex)partner… In de kleine marina ligt slechts een handjevol boten en ook hier oogt het stil en verlaten. Tico rekent na afloop uit dat we tijdens de wandeling ongeveer 20% van de lokale bevolking ontmoet hebben.

 

’s Middags bewonderen we al snorkelend weer een enorme rog (het wordt bijna normaal om dagelijks een rog rond de boot te hebben) en genieten we volop van een redelijk werkende internetverbinding. We lezen ons online in over Georgetown en Nassau en allerlei “cays” die hier tussen liggen en zeer zeker het bezoeken waard zijn. We kunnen weer wat foto’s online zetten en we kunnen ons eigen artikel in de Zilt bewonderen. We beantwoorden onze emails en kijken voor de laatste foto’s rondom Koninginnedag (wat draagt Maxima?) en de royal wedding tussen William en Kate nog even op nu.nl. We voelen ons weer een beetje aangesloten op de wereld. In de namiddag gaan we de Tara van Erno en Frieda bewonderen en het is al donker als we pas weer op de SeaMotions terugkeren. Het was weer te gezellig. En we zijn weer een heel aantal mooie, nieuwe digitale boeken rijker. Tico is bijv. heel blij met deel 9 van de Grijze Jager en ook ik zie in de enorme lijst een paar hele aantrekkelijke titels!! (Frieda, nogmaals heel erg dank je wel!!)

 

Morgen gaan we weer verder, naar het 20 mijl verderop gelegen Conception Island, volgens de boeken een onbewoond paradijs.

 

PS: foto’s van Atwood Harbour en Rum Cay staan online!!