Theatraal koolhydratenkritisch

Mijn goede voornemens ten spijt lukt het me niet meer om wekelijks mijn wel en wee aan het beeldscherm toe te vertrouwen. Betekent dit dat ik mijn landleven minder en minder als toeschouwer beleef? Dat ik meer en meer deelnemer ben in de tredmolen van alledag? Dat ik mijn nieuwe ritme gevonden heb? Dat ik officieel kan zeggen dat ik "weer gewend" ben?! 

Enfin, na de vakantie ben ik in elk geval zo bezig geweest dat er weinig tijd leek over te blijven om belevenissen, ontmoetingen, gesprekken te reflecteren.  En dat terwijl bijvoorbeeld de theatervoorstelling "Oom Wanja" in het Nieuwe de la Mar, waar Coos en ik zijn geweest, een toneelstuk is waar behoorlijk over nagepraat kan worden. Over de tragiek van verloren dromen, gemiste kansen, en ongrijpbare keuzes. Vermoeid, verveeld, gefrustreerd, verbitterd over de middelmatigheid van het leven. Pierre Bokma als "oom Wanja" speelt deze rol fenomenaal.

Ook vergeet ik haast het outdoor-theaterspectakel "Neeltje Pater" in Broek in Waterland. "Neeltje" viert haar verjaardag op een wel hele unieke locatie in het pittoreske dorp, namelijk op water, het Havenrak. Voor de gelegenheid zijn podium en de tribunes boven het water opgebouwd. Zus Elyn is al weken, nee maanden, samen met handenvol andere vrijwilligers hartstikke druk met de organisatie van dit bijzondere evenement. De Mythe blijkt een grappige, intieme, humoristische, muzikale voorstelling en doet de schrale kou haast vergeten.

Verloren in de tijd zijn ook de lunches met vriendinnen die ik als verjaardagskado heb gekregen. Zo zit ik tot 2x toe in de afgelopen weken geleden te smikkelen aan een Caesar-salad in Bergen resp. Egmond aan Zee. Onderwijl onze wederzijdse zegeningen én (futiele) frustraties doornemend.

Helder op mijn netvlies zit wel de nieuwste hype rondom"low carb" oftewel koolhydratenkritisch eten. Sinds 2 weken ban ik de snelle koolhydraat uit mijn menu en vervang ik bepaalde "ongezonde" voedingsmiddelen door "gezonde" voedingsmiddelen. Dus voor het ontbijt geen boterhammetjes met hagelslag meer, maar een bak yoghurt met noten, fruit en honing. Voor de lunch geen boterhammetjes meer (ik kon er wel van blijven eten), maar een aangeklede salade. Voor het diner geen bord vol pasta of rijst, maar  naast het gebruikelijke stukje vlees dubbel zoveel groente. Ik slurp de gehele dag aan mijn flesje water en plas me een slag in de rondte. 

Aanleiding voor deze bewustwording is simpelweg de broekriem die te strak voelt en de knoopjes die op spanning staan. Ondanks 3x per week hardlopen … Dit hardlopen kost me trouwens nu wel iets meer energie: er zijn nauwelijks suikers te verbranden en het lichaam moet een beroep doen op de trage brandstof genaamd vet. Naast het verlies aan het welvaartsvet is een bijkomend voordeel van deze mentaliteitsverandering, volgens de schrijver van De Voedselzandloper" de vertraging in het verouderingsproces. Oftewel, voor een paar gezonde extra levensjaren laat ik de koekjes voor wat ze zijn en ontzeg ik mijzelf zoveel als mogelijk snoepjes en chips. Om de spirit er een beetje bij mijzelf in te houden, mag ik 's avonds wel een stukje pure chocolade (idealiter moet dit bittere chocolade zijn, maar dat vind ik echt niet lekker). Gelukkig loont het alle moeite, want na 2 weken "blubbert" het over de gehele linie wat minder. 

Tico en Sil moeten deze week over een "lang" uithoudingsvermogen beschikken. In het Heiloose wordt deze week namelijk de avond4daagse gelopen. Tico chilt 4 avonden 10 kilometer lang met zijn klasgenoten en heeft avond aan avond dikke pret. Sil loopt –voor het eerst in zijn leven- de 5km. 

Pinkstervakantie op Texel en Vlieland

Terwijl ik dit type is het buiten een schrale 9 graden en hangt het tegen regenen aan. Op het nieuws hoor ik dat het vandaag (zondag 3 juni) net zo koud is als afgelopen kerst. Sterker nog, het is de koudste "zomerdag" sinds 1975. Bemoedigend…. NOT! Dat was een week geleden wel anders toen we op zaterdag inscheepten op onze SeaMotions.

Daags na het Hemelvaart(klus)weekend en net voor het Pinksterweekend verruilt de boot het droge bestaan voor een drijvend bestaan. Met bestemming Texel is het zaterdagochtend vanuit Den Helder een klein stukje varen voor ons. Al in de werkhaven is het een drukte van jewelste van boten die wachten tot ze de jachthaven in mogen. Over het water horen we iemand Coos roepen en wat blijkt: de Wizard ligt ook te wachten. Hen hebben we sinds de Kaap Verdische Eilanden niet meer gezien en sinds de Bahama's niet meer gesproken. Zij vertellen ons dat de Liberty, voor het laatst gezien op St. Lucia, al in de haven ligt. Als vanouds wordt er direct een BBQ gepland. Gezellig!

Na een uurtje wachten langszij de Marsdiep worden we door de havenmeester opgehaald en naar ons vertrouwde plekje achterin de haven gedirigeerd. Tico gaat direct naar het panna-veldje voor een potje voetbal en Sil hangt in no-time ondersteboven op de steiger om krabben te vangen. Meer hebben de jongens niet nodig om het geweldig naar hun zin te hebben. Coos repareert de "stop"-knop van de stuurboordmotor en ik lees de krant.

Hoewel Tico het volstrekt oneens is met ons, kan hij volgens ons wel wat prikkel- en stimulivrije tijd gebruiken. Hij is namelijk net terug van een geweldig leuk schoolkamp (op Texel notabene) en hij heeft in onze ogen moeite met "thuiskomen". Hij blijft hangen in de overdrive van kamp en is druk in zijn hoofd en lijf. Ondanks puberale protesten van zijn kant, "moet" hij mee als we gaan fietsen. Zijn inziens heeft hij een week eerder al meer dan genoeg gefietst: van Heiloo naar Den Helder, fietsend naar de kampeerboerderij in De Koog en vervolgens fietsend naar alle activiteiten. Enfin, onder het motto "de kop doorwaaien" fietsen we gedurende onze Texelse dagen naar Den Burg voor een boodschap. We fietsen we naar Den Hoorn voor sightseeing en strand en we fietsen we via allerlei leuke en spannende (wandel)paadjes terug richting Oudenschild. Dit alles onder een haast on-Hollandse strakblauwe hemel en bij een aangename 25 graden.

We zijn al zo vaak op Texel geweest en elke keer ontdekken we weer iets nieuws of hebben we oog voor specifiek Texels natuurschoon. Deze keer worden we verrast als we door de kijker van een vogelaar mogen kijken naar de broedplaats van kopsternen en visdiefjes. Tussen de vaders en moeders ontwaren we de pasgeboren pluizenbolletjes. En door zo'n professionele kijker lijkt het alsof we ze kunnen aanraken zo dichtbij. We zien zelfs een vader en moeder kluut met 2 kinderkluutjes.

Geen horizonvervuiling op Texel, maar een skyline van boerderijen, typisch Texelse tuinwallen en schapenboeten. Deze van oorsprong schapenschuren annex hooi-opslag zijn een soort halve boerderij en staan met de platte kant (waar ook de toegangsdeur zit) naar het noordoosten omdat de wind voornamelijk uit het zuidwesten waait. Het duingebied bij Den Hoorn, de Loodsmansduinen, is wonderschoon. In de kwelders zoeken wisenten verkoeling; ze staan tot hun buik in het water. 

Op de avond van 2^e Pinksterdag aanschouwen we om 22.00 uur de uitvaart van de Texelse vissersvloot. Voor de Texelse visser heel gewoon; hij gaat naar zijn werk en wordt uitgezwaaid door vrouw (en soms kinderen). Voor de "toerist" is het mooi om te zien hoe de kapiteins de vissersschepen behendig de havenmond uit manoeuvreren.

Alles op Texel is voor ons dit weekend even mooi, even leuk, even vriendelijk en even gezellig.

Op dinsdag gooien we de trossen los en kruisen we aan de wind naar Vlieland. De eerste avond gaan we voor anker ter hoogte van de Vuurboetsduin van Vlieland. De vuurtoren waakt over ons als het om ons heen langzaam droogvalt. De wind gaat liggen. Het is bladstil als wij in de geul blijven drijven. De volgende ochtend verhuizen we richting de jachthaven. Het is even schrikken als we het havengeld moeten betalen. Is Waddenhaven Texel coulant ten opzichte van catamarans (€ 0,48 x mtr2 voor catamarans), Vlieland is onverbiddelijk met het berekenen van € 0,67 per mtr2. Oftewel, we betalen letterlijk voor 2 boten. Het is logisch dat wij als catamaran meer betalen dan een monohull, maar het dubbele is wel wat overdreven. We nemen misschien een dubbele ligplaats in beslag, maar we maken niet dubbel gebruik van de walfaciliteiten. Sowieso voelt Waddenhaven Vlieland als een koude douche na het warme bad van Texel. Een vriendelijk welkom, een praatje pot kan er niet af. Naam, lengte, breedte is alles wat de Vlielandse havenmeester wil weten om vervolgens met de rekening te zwaaien. Jammer, want het bederft toch heel even het Vlielandplezier.

Gelukkig maakt de schitterende natuur van het eiland veel goed. Een WOW-gevoel maakt zich van mij meester als ik hardlopend over het strand een prachtige dichtregel in het zand ontwaar: "wat ik zocht vloeit langs je voeten en stroomt langs je handen, raakt aan je wang en verovert voor altijd je hart".

De volgende dag vinden we een andere dichtregel: "lippen branden van verlangen naar het zilte van de jouwe, de wind maakt ruimte en in vrijheid kan ik van je houden".

Even googlen vertelt ons dat sinds een paar jaar de omgebouwde legertruck van de Vliehors Express het profiel van zijn achterband zo heeft laten uitsnijden dat er een dubbele dichtregel van maximaal 55 karakters over een lengte van 4 meter in het zand gestanst wordt en dat kilometers achter elkaar. In 2004 zijn bewoners en bezoekers van het eiland opgeroepen hun dichtregel in te sturen. De beste of mooiste 16 zijn uitgekozen en worden bij toerbeurt in het zand "geschreven". 

Bij Vlieland hoort voor mij ook paardrijden op IJslanders. Stal Edda zit ongeveer naast de haven en op woensdagavond gaan Tico en ik mee met een buitenrit door bos en duinen. De IJslander van Tico is een prachtige spiegel van onze prachtige zoon: super-eigenwijs en grappig. Het paard speelt met Tico door telkens wat van het pad af te gaan voor een flinke hap gras. Het paard is "de baas" en niet Tico, haha. Sil mag een half uur op wandelpony Fenna. Coos, als niet-paardenliefhebber, wandelt het rondje als begeleider mee. Ook Fenna ziet haar kans schoon op een hap gras als Coos even niet oplet. Sil, die de teugels keurig netjes vast heeft, wordt daarbij haast gekatapulteerd. Het half uur resp. uur vliegen voorbij. Voor we het weten zijn we terug bij de stal en zit het paardenplezier er voor deze vakantie op. Het smaakt naar meer.

Het zomerse weer heeft inmiddels plaats moeten maken voor frisse voorjaarstemperaturen. En ook de wind is terug. Op donderdagmiddag valt de regen uren met bakken uit de hemel. Gelukkig is het vrijdag, als we naar Hindeloopen varen, weer droog. Met een lekker windje in de rug en een schraal zonnetje tussen de schapenwolken is het prima zeilen. In Hindeloopen vinden we plekje in de gemeentehaven en gaan we lekker eten bij "Ame Gijs", een klein en supervriendelijk restaurantje aan de haven. Op zaterdag varen we de boot terug naar Andijk. De vakantie is voorbij als we alle vuile (en schone) kleding weer in tassen verzamelen, de ijskast uitruimen en met een sopje door de boot gaan.

De week vakantie is super relaxed voorbij gegleden. Wat is het heerlijk om met z'n viertjes te zijn. Letterlijk en figuurlijk lekker dichtbij elkaar, met z'n vieren op ons gezamenlijk "eiland", de boot. En alleen het hier en nu dat telt. Stom genoeg is zo'n gevoel, zo'n manier van leven, in ons gewone thuis niet vast te houden. Stom genoeg zijn er dan teveel invloeden van buitenaf waar we rekening mee moeten en/of willen houden. De realiteit is dat we in ons gewone huis op ons eigen eiland leven en een individualistischer leven leiden. Maar ach, daartegen verzetten heeft geen zin en dus probeer ik er maar niet teveel van te "vinden" (hoewel me dat in de realiteit niet altijd even gemakkelijk af gaat).

De realiteit van vandaag vertelt mij: school, leesmoederen, tandarts, zwemles, piano oefenen en type-huiswerk maken. En, nog even stilstaan bij de foto's van onze Pinkstervakantie.

Klussen, klussen en nog eens klussen!

Werk aan de winkel voor Coos. Heel veel werk aan de winkel. De boot staat met Hemelvaart voor 5 dagen hoog en droog geparkeerd op de werf van Teerenstra. Voor dag en dauw vertrekt Coos deze dagen naar Den Helder om rond het 20.00 uur Journaal pas weer thuis te komen. Hij leeft overdag op cola, een droge boterham en chips, maar eigenlijk heeft hij geen tijd om te pauzeren. Of beter, neemt hij nauwelijks tijd om te pauzeren.

Dag 1 schuurt hij het gehele onderwaterschip om er daarna direct een laag primer op te smeren.

Dag 2 kom ik een ochtend helpen. Terwijl Coos alle striping van de rompen verwijdert, ga ik los met verfroller en antifouling. Na 2 uur boven mijn hoofd verven, kom ik weer tevoorschijn en zie ik er uit als een blauwe paddenstoel. De antifoulling zit niet alleen op de romp van SeaMotions, maar ook op mij. Mijn gehele gezicht is blauw gespetterd. ’s Middags maakt Coos het antifoulen af.

Dag 3 smeert Opa Ben de 2^e laag antifouling op het onderwaterschip. Ondertussen polijst Coos het gedeelte van de rompen boven de waterlijn. En passant wordt ook nog de olie van de saildrive ververst en worden de oliekeerringen van de saildrive vervangen.

Dag 4 zet Coos de rompen in de was tot ze goed glimmen. De schroeven worden schoongemaakt en geschuurd en hij maakt een nieuwe rubberen flap voor bij de saildrive.

Dag 5 volgt de kers op de taart: samen met mijn zus Karin wordt de nieuwe striping en het nieuwe SeaMotions logo vakkundig op de rompen geplakt. Het idee voor dit nieuwe SeaMotions logo is trouwens voortgekomen uit een gezamenlijk creatief proces van vader en zoon, oftewel Coos en Tico.

Eerder dit voorjaar heeft Coos de trampolinenetten vervangen. Na 8 jaar permanente blootstelling aan zonlicht, UV-straling, was het gewoven net zodanig “verweerd” dat vervangen noodzakelijk werd. 


Het bevestigen van deze nieuwe netten was nog een helse en langdurige klus. De trampolinenetten worden met een niet-rekbare lijn aan het “trampolineraam” geweven. Vooral het voortdurend spanning krijgen, het goed strak trekken van deze “weeflijn” was zwaar en behoorlijk pijnlijk voor de (kantoor)vingers. Maar het resulltaat mag er zijn!

Coos voelt dubbel en dwars wat het betekent om een “dubbele boot” te hebben. Maar wat ziet zij er weer prachtig uit!

 

SeaMotions op weg naar het droge!

Big Major Spot, Bahama's … De paradijselijke, zonovergoten plek waar ik in 2011 mijn verjaardag heb gevierd met "red velvet cake", champagne, onze Duitse zeilvrienden van de hundertWasser en de zwemmende grijsroze varkens.  In 2012 vier ik mijn verjaardag "gewoon" in het aangeharkte Heiloo. De temperatuur blijft steken op 12 graden, maar de appeltaart geurt, de soep pruttelt en de familie komt op verjaardagsvisite. Jarig zijn; elk jaar ben je jarig en elk jaar geeft een verjaardag een totaal andere herinnering. 

Na deze heugelijke gebeurtenis gaan we snel over tot de orde van de dag en dat wat komen gaat. Zo is daar bijvoorbeeld de eerste zeiltocht van de SeaMotions, nadat ze maanden in winterslaap heeft mogen verkeren. Op zondag 13 mei, Moederdag, varen we de boot van Andijk naar de werf (Teerenstra) in Den Helder. Het Hemelvaartweekend gaat namelijk gebruikt worden voor noodzakelijk onderwaterschiponderhoud. 

Maar eerst begint de zondagse Moederdag met een lekker ontbijt en lieve knutselkado's van de jongens. Tico heeft een soort "woord-/beeldspin" van (of beter over) mij gemaakt. Het spreekt voor zich dat dat een hoog roze gehalte heeft.  Het is mooi om te zien waar mijn oudste zoon aan denkt als hij aan mij denkt: aan reizen en aan hardloopschoenen, haha. Sil heeft mooie, kleine tekeningetjes geplastificeerd en voorzien van magneetplakkertjes. En hij heeft een lief (en keurig handgeschreven) gedichtje voor me gemaakt. 

Vervolgens gaan we 'en famille' naar de hockeyclub alwaar Sil een (officieuze) hockeywedstrijd te spelen heeft: 3 x15 minuten. En dat is beslist nog niet eenvoudig. Het fenomeen "verdedigen" snapt ie goed en doet hij met verve, maar het gegeven "aanvallen" is nog niet tot Sil (en ook niet tot zijn andere teamgenoten) doorgedrongen. Aldus vergeten ze als ze de bal hebben, op te rukken naar de overkant van het veld om een punt te scoren. De tegenpartij, bij alle potjes meisjesteams, hebben de aanvalsslag wel gemaakt en scoren het ene na het andere doelpunt. Een andere belemmerende factor is  Sil's drive (en dat van zijn teamgenoten ): na zo'n 10 minuten wedstrijdtijd maakt deze haast een vrije val en staat hij als ware hij een toeschouwer naar het wedstrijdverloop te kijken. Na afloop is hij niet ontevreden over zijn eigen verdedigingswerk. En is hij het verlies van de wedstrijdjes op slag vergeten als de limonade geserveerd en het snoepje uitgedeeld wordt. Laten we maar zeggen dat hockey zijn hart nog niet gestolen heeft, haha.

Rond het middaguur rijden we met erwtensoep en broodjes naar de boot. Bedreven maken we de boot zeilklaar: watertanks bijvullen, kuiptent er af ritsen, 220stroom afkoppelen, huik van het grootzeil en dan de motoren starten. De stuurboordmotor doet direct wat hij moet doen: starten en lopen. De bakboordmotor doet daarentegen niets. Althans, de startmotor draait wel, maar de motor slaat niet aan. De motor lijkt geen diesel te krijgen. Coos vervangt het dieselfilter, controleert het fijnfilter en ontlucht wat er te ontluchten valt. Helaas leidt dat niet tot een draaiende motor. Na 2 uur sleutelen krijgt hij de motor aan de praat en kunnen we, 3 uur later dan gepland, vertrekken. 

Er is nog wel het nodige researchwerk te doen voor Coos, want de bakboordmotor start alleen als het gas geheel open staat. De motor zuigt ergens valse lucht. De vraag is alleen waar?

Met een halve windse koers laten we ons over het IJsselmeerse water blazen richting de sluizen van Den Oever.  Wat een zalig gevoel. Letterlijk en figuurlijk varen we weg van de hectiek van alledag. De sores van het landleven laten we achter ons (en ach, wat voor sores hebben wij nu eigenlijk in ons gezegende leven?!). Het geluid van het water langs de rompen klinkt gek en vertrouwd tegelijk. Een deken van rust en verstilling overvalt me op een plezierige manier.  Tico en Sil vinden het ook weer spannend en leuk. Door het ontbreken van prikkels en verleidingen komen ze al varende weer tot dingen die ze thuis niet, niet zo snel of niet zo vaak meer doen: midden op de dag een boek lezen, pingelen op de speelgoedsynthesizer, woordzoekers maken en gekke beesten tekenen.

Na krap 1,5 uur kunnen we bij Den Oever direct door de sluis en ook op het openen van navolgende brug (Afsluitdijk) hoeven we nauwelijks te wachten. We zijn het enige schip. 

Op de Waddenzee hebben we de stroom vol mee richting Den Helder. Het is afgaand tijd, oftewel het wordt eb. Op de zandplaten naast de vaargeul ligt een handjevol zeehonden te chillen en loungen alsof het een zwoele zomeravond is. En het is allesbehalve een zwoele zomeravond: er waait een straffe Westenwind en het is een magere 10 graden. Maar.., het is wel droog. 

Rond 20.00 uur komen we aan in Den Helder. In de buitenhaven waar de marineschepen en andere grote schepen aangemeerd liggen, laat dezelfde zeehond als 2 jaar geleden (toen we hier voeren op weg naar de werf) haar snuit boven het water zien. Ook hier openen brug en sluis zich zodra we aan komen varen. Op de kant staat Opa Ben ons op te wachten. Hij brengt ons terug naar Andijk waar onze auto staat. Om 23.00 uur zijn we thuis, veel te laat natuurlijk voor de kinderen die de volgende dag gewoon naar school moeten… Voor een rustig gemoed en nachtrust doet Coos op deze late avond research op het internet rondom valse lucht bij Yanmar-motoren. En de volgende dag belt hij met onze dieselmotorengoeroe Patrick (Vivente). Patrick sluit direct uit dat er serieuze problemen met de dieselinjectiepomp te verwachten zijn. Hij heeft niet veel tijd en woorden nodig om te concluderen dat Coos slechts 2 boutjes of schroefjes van dieselaanvoerslangetjes hoeft vast te draaien. 

Dinsdagochtend draait Coos het boutje en het schroefje van de betreffende slangetjes aan en daarmee is inderdaad het startprobleem direct opgelost! Patrick, bedankt! In de stromende regen vaart Coos de boot vervolgens onder de kraan. Net als 2 jaar geleden is dat een nauwkeurig klusje: de ruimte meet 7.50 meter breed en onze boot is 7.00 meter breed. Onder leiding van werfchef Herman en 3 werfmannetjes gaan de slings onder de boot. In no time hangt de SeaMotions in de banden boven water en daarna boven land. De biotoop op ons onderwaterschip valt enorm mee; aangroei in Hollandse koele wateren is slechts een fractie van de aangroeisnelheid van plantjes en beestjes in de warmere, Caribische wateren. 

Vanaf morgen verwisselt Coos zijn nette pak voor een overall en transformeren zijn keurige kantoorhanden naar vieze werkhanden. Maar wat zal SeaMotions lekker opknappen van deze voorjaarsschoonmaak!

De eerste zin

"De eerste zin die alles zegt, die heb ik nog niet gevonden." Dat is een terugkerende kreet in de kinder(filmhuis)film ("Mijn avonturen door V. Swchwrm") die Tico, Sil en ik gezien hebben. In EYE, het nieuwe filmmuseum in Amsterdam, afgelopen mei-vakantie. Het filmmuseum zetelt sinds kort in een prachtig futuristisch gebouw met een schitterende opengewerkte binnenruimte met uitzicht over het IJ. Alleen het gebouw en de ligging ervan zijn al de moeite van het bekijken waard. De film vinden de jongens iets minder aansprekend, iets te "ingewikkeld". Waarschijnlijk omdat geen verhaal is dat in hapklare brokken wordt geserveerd.

De mei-vakantie dus: op vrijdagavond 27/4 rijden we vanuit Tico's badmintontraining naar de boot. We hebben een lang weekend SeaMotions voor de boeg en we hebben een strak plan. Op zaterdag de zeilen er op zetten en de boot verder zeilklaar maken. Op zondag en maandag een stukje zeilen. Heerlijk!

Helaas, er is een verschil tussen een plan en de realiteit. Op zaterdagochtend valt de regen namelijk met bakken uit de hemel en waait er een stevige wind door de jachthaven. Nu wisten we tijdens het plannen maken al dat de weersvoorspelling sprak over regen, maar dat hadden we waarschijnlijk gewoon weggedrukt, naïef en tegen beter weten in genegeerd..  En dus zitten we om zaterdagochtend 09.00 uur bepakt en bezakt in de auto op weg naar …. Heiloo. Een goed besluit, want het blijft inderdaad de hele dag donker en nat. De open haard gaat aan, de pyjama's gaan aan, de gordijnen dicht, de deur op slot en de telefoon uit. Sil en ik bakken een taart en maken verse tomatensoep. 's Avonds eten we met het bord op schoot voor de TV.

Voor Koninginnedag wordt schitterend lenteweer voorspeld. We besluiten dat we die dag benutten om de boot alsnog vaarklaar te maken. Dit besluit is zeer tegen de zin van Tico. Hij blijft veel liever in Heiloo voor de vrijmarkt in 't Loo, de spelletjesmiddag in Plan Oost en het feest in de feesttent in Ypestein. Arme jongen, want hij vindt geen gehoor bij ons. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Ook in het leven van een 12-jarige. 

Op de haven heerst een relaxt bedrijvige sfeer: we zien bootkussens uit achterbakken van auto's komen, er wordt volop gesopt en gepoetst en er wordt gesjord en getrokken aan een 90 kilo zwaar grootzeil. Dat laatste dus aan boord van de SeaMotions. Het is altijd weer een hele klus om dat enorme grootzeil te voorzien van zeillatten en via de pinnetjes en palletjes aan het railsysteem op de mast te bevestigen. Tico en Sil vermaken zich ondertussen met waveboarden, tafeltennissen en "Google sketch-up". En om toch een beetje aan Koninginnedag te doen,  schuiven we halverwege de dag een oranje-tompouce naar binnen. 

En dan zitten de vrije dagen voor Coos er weer op. De rest van de mei-vakantie werkt hij gewoon. De jongens en ik vermaken ons vooral in en om het huis, behalve dan donderdag. Dan gaan we via de Decathlon naar EYE, het filmmuseum en steken we met het pontje het IJ over en bezoeken we de Openbare Bibliotheek. Dit zijn misschien niet de meest voor de hand liggende uitjes. Dan kan ik beter kiezen voor zwembad, bioscoop of speeltuin, maar de kinderwereld van ééndimensionaal, ongebreideld plat entertainment komt al meer dan voldoende op ze af via computer en TV. Kortom, ik ben de idealistische mening toegedaan dat ze best een beetje geprikkeld mogen worden tot kijken, luisteren en nadenken. Ik sleur ze dus over alle 6 etages die de bibliotheek rijk is en verhaal, wellicht tot vervelends aan toe, wat je allemaal voor moois in een bibliotheek kunt vinden en doen. Vanaf de 6e etage, gezeten in heerlijke luie stoelen, genieten we van het uitzicht over de binnenstad. De pakhuizen uit de glorietijden van de VOC zien er vanaf deze hoogte klein uit. We tellen wel 10 kerktorens en de molen bij de Czaar Peterstraat oogt als een vreemde eend in de bijt tussen alle gevels, daken en torens. Even googlen leert mij zojuist dat deze molen "de Gooyer" is. Vroeger werd deze molen gebruikt om het waterpeil in de stad te regelen. Nu zetelt er al weer jaren bierbrouwerij 't IJ. 

In het souterrain van de bibliotheek zijn de kinderboeken speels georganiseerd.  Geen traditionele rechte "straten" met boeken op niveau en alfabet, maar speelse, half ronde kasten in lichte kleuren waarin de boeken op thema zijn gerubriceerd. Binnen een thema zijn de boeken vervolgens op niveau (A/B/C) gesorteerd. Het is voor kinderen dus heel aansprekend en makkelijk om te snuffelen. Tussen de ronde kasten staan kekke kleurige kunststof bankjes, maar ook geweldig zachte,  grote rode stoelen waarin je met een geschreven avontuur de echte wereld even kunt achterlaten en kunt wegdromen bij een eerste zin. Want, hebben we eerder die dag gehoord: de eerste zin van een boek zegt alles. Uiteraard schets ik hier mijn ideaalbeeld en niet helemaal de realiteit. Vooral Tico fladdert als een vlinder van kast naar kast om "even" te kijken, Maar dat is meer een kijken zoals browsen over het world wide web. Kijken zonder echt te zien, zonder zich echt te verdiepen. Nadat ik hem –met wat strijd- op weg heb geholpen, is het vervolgens juist Tico die niet is weg te slaan uit de bieb. 

Inmiddels is het 18.00 uur en onze inwendige mens snakt naar voedsel. Naast de bieb zit een uit de States overgewaaid Italiaans "fastfood" concept (Vapiano), waarbij de Italiaanse maaltijd ter plekke bereid wordt met zelf uitgekozen, verse ingrediënten. Gezien de locatie naast de bieb, is de hut gevuld met studenten. Het is een trendy ingericht restaurant waar je lekker kunt eten voor weinig geld. Wij provinciaaltjes kijken onze ogen uit en genieten van het stadse leven. Rond 21.00 uur rijden we met onze koets weer huiswaarts. Moe en voldaan. En met het plan bij een volgende gelegenheid het Scheepvaartmuseum, Rijksmuseum of Van Goghmuseum te bezoeken. Dat staat ook al zo lang op mijn (ons?) verlanglijstje.

De eerste zin zegt alles: de afgelopen weken heb ik die eerste zin niet gevonden getuige het feit dat ik er  minstens 3 weken over gedaan heb om mijn recente belevenissen en observaties aan het spreekwoordelijke papier toe te vertrouwen. Geen goddelijke inspiratie, een "writers block" en simpelweg te druk met allerhande andere zogenaamd belangrijke futiliteiten. Hopelijk volgende week wat vlotter "een eerste zin".

Parijs in Heiloo

Als ik terugdenk aan Pasen 2011, dan heb daar geen actieve herinnering meer aan. Tot ik het weblog teruglees.

Op Goede Vrijdag 2011 verlaten we de ankerplaats van St. Barbara (Dominicaanse -bananen– Republiek) en (motor)zeilen we richting naar het zo'n 250 mijl verderop gelegen Big Sand Cay, een onbewoond eiland behorende bij Turks & Caicos. Al toen we onze Atlantische zeilavontuur op de CANDIDE beleefden (2001-2002), intrigeerde de naam van dit zelfstandige land, Turks & Caicos, mij buitengewoon. Toen heb ik mij niet bedacht dat we daar zo'n krappe 10 jaar later op eigen kiel naar toe zouden varen. Maar dat is wel wat wij doen Pasen 2011.

Op 1e paasdag liggen we voor anker bij het schitterende, ongerepte, onbewoonde eiland Big Sand Cay. In de ankerbaai zijn we de enige boot. De intens turquoize kleur van het water is overweldigend. Het zandgele strand met ragfijn zand waar onze voetstappen de enigen zijn is magisch. Het magnifieke uitzicht in het grote blauwe niets is magnifiek.  De roggen rondom de boot zijn indrukwekkend. De kinderen hebben zo veel plezier met bodyboarden in de branding. En de enorme barracuda die opeens achter mij hangt als ik van het strand naar de boot zwem is intimiderend. Ook herinner ik me de Paasdienst op de lokale radiozender. Het is een zeer geanimeerd, zangerig gesprek, waarin na elke zin de kreet "Halleluja, praise the Lord" valt. Twee vrouwen bezingen en bepraten de belangrijkste persoon in hun leven: God! Hoewel ik zelf niet-gelovig ben, vind ik het fascinerend om te beluisteren hoe deze mensen hun leven vol liefde en warmte inrichten om God heen. Alles wat ze doen in het dagelijks leven, hoe ze naar het leven kijken en hoe ze met hun medemens omgaan, is vanuit een onbeschrijfelijke overtuiging en vanzelfsprekendheid dat zij er zijn om God te aanbidden en te behagen. Opdat God goed voor hen en hun dierbaren is.

Terug naar 2012. Het is grijs, grauw, guur en winderig als we op zaterdag in de regen met 2 auto's naar Amsterdam rijden. Aan de voorkant van het Centraal Station zien we na een jaar onze Franse vrienden van Le Furibar weer. Ze staan te rillen van de kou in hun voorjaarsjasjes; op zulk schraal koud en nat -Hollands– weer hadden ze niet gerekend. We hobbelen snel door de met wietlucht bewierookte Zeedijk en Warmoestraat op weg naar "De Haven van Texel", een typisch bruin Amsterdams etablissement waar het binnen aangenaam warm is. Met uitzicht op de grachten eten we een biefstukje en praten we in vogelvlucht 12 maanden bij. Vanzelfsprekend vertrouwd.

Geweldig leuk is het om te zien dat de kinderen direct en als vanzelfsprekend plezier met elkaar hebben. Ze communiceren in het Frans, Engels en Nederlands. Ze communiceren in de taal van spelletjes en sport. Binnenshuis gaan ze "ouderwets" pesten, "regenwormen" en doen ze boter-kaas-eieren. Buitenshuis doen ze verstoppertje, boompje tik en voetbal.

Eerste Paasdag vullen we met hardlopen, met paasbrunchen, met paaseieren-en schatzoeken. We doen een potje voetbal op het strand en we smullen van de home-made taco's. Tweede Paasdag gaan we naar het beroemdste dorp van Noord-Holland: Volendam. In de miezerige regen op een winderige Dijk is het lastig de schoonheid van dit vissersdorp te zien. Omdat Yann zo van verkleedpartijtjes houdt, duiken we een foto-shop in om onszelf in flatterende Volendammer kledingdracht te hijsen en onszelf braaf glimlachend op een groepsfoto te laten zetten. Het is hilarisch. En zeer professioneel commercieel... het Volendamse fotobedrijf (een van de vele op de Dijk) doet goede zaken. Het is -in elk geval op deze druilerige dag- ongoing business.
Als je Volendam zegt, zeg je paling. En aldus laten we onze Franse gasten overheerlijke omega3-vetzuurrijke gerookte paling proeven.  De toeristische trip is niet volledig als we niet een kaasboerderij annex klompenmakerij hebben bezocht. In Katwoude slaan we twee vliegen in een klap bij de Irene Hoeve. We worden in het Frans, Engels en Nederlands geïnformeerd over deze ambachten. Leuk en interessant hoor, zelfs voor ons Noord-Hollanders.

Dan zijgen we voor een late lunch neer in de serre van Eetcafe De Zeilhoek, eveneens in Katwoude. We hebben uitzicht over de Gouwzee en de jachthavens van Monnickendam. Helaas wordt het zicht enigszins belemmerd: de regen klettert namelijk onverminderd gestaag tegen de ramen. Het is grauw, grijs en guur.  Een typisch Hollands weertje. 

48 Uur nadat we de Le Furs hebben opgehaald in Amsterdam, rijden we -in de regen- terug naar Amsterdam. Aan de achterkant van het station nemen we afscheid van elkaar. Een afscheid met de wederzijdse belofte dat een volgende ontmoeting in Parijs zal zijn. En hopelijk vergezelt de zon ons dan wat meer dan nu het geval was.

Madrid

Madrid, oh mooie stad met leuke straatjes, sfeervolle pleintjes, aangename weer, vriendelijke mensen, schitterende neo-klassieke panden. Madrid,  een stad waar de verschillen tussen arm en rijk, armoedig en welvarend, werkend en werkeloos steeds meer zichtbaar is: in dozen wonende daklozen, sloeberige zwervers, hoerige hoertjes, bedelende zigeuners en vingervlugge zakkenrollers. Madrid, een stad met een schitterend groen hart, Parque del Retiro. Een park dat ondanks de financiële crisis goed onderhouden wordt: fonteinen, vijvers, broccoli-bomen, rozentuinen, een hele oude Mexicaanse cyprus (uit de 17e eeuw) en een indrukwekkend groen monument ter nagedachtenis aan de terroristische bomaanslag op treinstation Atocha maart 2004: de oneerlijke dood van 191 mensen uitgedrukt via de aanplant van nieuw leven in de vorm van 191 bomen en struiken. Allen verschillend: groot, klein, dik, dun, weelderig, bescheiden. 

In dit park maak ik op, vrijdag, de eerste dag dat we hier zijn, een onfortuinlijke val als ik tijdens een kort rondje hardlopen in het Retiro-park een stoeprandje over het hoofd zie en vervolgens vol op mijn knieën en handen val waarbij mijn linkerenkel onbedaarlijk naar buiten zwikt."Oeps, dat doet heel erg pijn" is het eerste dat door mijn hoofd schiet, direct gevolgd door "dit voelt niet goed" en "dit is nooit over voordat ik zondag 21km moet (wil) hardlopen".


Vervolgens gaat het afwisselend voorspoedig en ronduit slecht met mijn enkel. Zo weet ik na de val toch zo'n 2,5km hard te lopen (inlooptempo), maar strompel ik na het avondeten als een oud vrouwtje terug naar het hotel. 's Nachts word ik geteisterd door helse pijnen die door mijn gehele linkerbeen schieten. En zie ik mijzelf de gehele zaterdag al in de wachtkamer van een Spaans ziekenhuis zitten. In het echt is het bij het aanbreken van een nieuwe dag gelukkig allemaal niet zo slecht gesteld met mijn enkel en ga ik -mank lopend- gewoon mee op sightseeing. Op zondagochtend, de dag van de halve marathon, is mijn enkel onveranderd gezwollen. Onder het motto "beter spijt hebben van iets dat je wel doet dan spijt hebben van iets dat je niet hebt gedaan" besluit ik aan de start van het loopevenement te verschijnen. Met de metrokaart en wat klein geld op zak zie ik wel waar het spreekwoordelijke schip strandt. 


Het parcours van de halve marathon is een uitdagende ... Zo is het weer aangenaam zomers: volop zon en nauwelijks wind. Bij de start om 09.30 uur is het nog een koele 13 graden, maar deze temperatuur loopt gedurende de loop gestaag op. Tegen de tijd dat ik over de finish ga, is het minstens 20-23 graden. En dat is voor een Noord-Hollandse poldermeid die net uit een frisse winter rolt best heel warm. Een andere uitdaging zit in het te overbruggen hoogteverschil van 100 meter in het parcours, dat resulteert in 9km nonstop helling-op hollen en daarna 9km afwisselend steil dalen en steil klimmen. Het venijn zit 'm in de staart (zoals zo vaak). Vanaf het 18km-punt tot aan de finish krijg ik 3km "Bloedweg" voor de kiezen. Oftewel een straffe helling van 3km, een kuitenbijter die je maakt of breekt.

Welnu, ik breek niet, maar ik vloek wel behoorlijk tegen deze laatste langdurige F*** Hill. Na 2 uur en 7 minuten ga ik over de finishlijn. Mijn enkel heeft zich 21km "goed" gehouden: niet pijnloos, maar wel beheersbaar. Direct na afloop en ook de dagen daarna is ie niet dikker of pijnlijker dan voor die 21km hardlopen. Dus, geen spijt.

Madrid, een plezierige stad waar ik best nog eens naar terug zou willen. Al was het maar om alsnog het Prado Museum en het Reina Sofia Museum te bezoeken en hun uitgebreide kunstcollecties te bewonderen; deze schijnen indrukwekkend te zijn. En ook een bezoek aan het Palacio Real staat op mijn verlanglijstje. Een reisje naar Madrid smaakt naar meer. Maar eerst komt Parijs, de familie Le Fur (Le Furibard), naar ons toe.