SeaMotions' aprilmaand

En weer is het niet gelukt om enigszins vlot ons wel en wee in de maand april aan het beeldscherm toe te vertrouwen; het is tenslotte alweer 21 mei als ik daar voor ga zitten …

April doet wat ie wil. Want april 2013 gaat de geschiedenisboeken in als de 4e veel te koude maand op rij in 2013… De uiterste temperaturen liggen ver bij elkaar vandaan. We hebben een paar dagen waarop temperaturen van ca. 20 graden worden gemeten, maar we hebben veel meer dagen met nachttemperaturen van rond het vriespunt en dagtemperaturen van onder de 10 graden. En als de temperatuur wél boven de 10 graden uit piept, dan voelt het nog steeds schraal en koud. Want, we hebben voornamelijk te maken met koude lucht uit het oosten. Het enige positieve dat ik in deze klimaatmisère kan ontdekken, is dat de zon zich soms wel even laat zien en dat het droog is. 

Wij benutten een zonnige, niet al te koude windstille zondag (13 graden) om onze SeaMotions zeilklaar te maken voor het seizoen. Daarvoor laten we 2 verjaardagspartijen schieten, maar gelukkig hebben we onze Tico die aldaar de familiehonneurs waarneemt. 

Binnen in de boot is het keurig droog; de vochtvreters hebben in de wintermaanden hun werk gedaan. Met het kacheltje aan is het binnen al snel behaaglijk. Maar ja, we komen niet om te luieren; er moet gewerkt worden. Hoewel het altijd weer een enorm gesjor en gesjouw is, hebben we het 90kilo zware grootzeil er vrij vlot opgezet. Daarna stort ik met met afwasborstel en jif (of heet dat tegenwoordig "cif"?) op het vuil en fijnstof dat zich een plek heeft veroverd in de smalle gleufjes van het wiebertjesdek. Het is ouderwets monnikenwerk. En dan ben ik nog niet eens begonnen aan de bende die de futen en eenden achterlaten op onze onderste scoops. Ze hebben er nog net geen nest gemaakt, maar gebruiken het wel als lokale kwaakhang-out onderwijl de boel onderschijtend. Het witte polyester is geel uitgeslagen van de plas-en poepzuren.  Als Coos de bimini wil bevestigen, ontdekt hij dat een groot aantal stiknaden zo goed als vergaan zijn. Die gaat dus weer mee naar huis voor reparatie. Dat komt mij niet zo heel slecht uit, want de kuip aanpakken met afwasborstel en jif valt wegens tijdgebrek tussen het spreekwoordelijke wal en schip. Coos bevestigt dan nog de fok en start de motoren. Dat laatste is natuurlijk altijd een spannend moment. Beide motoren doen gelukkig wat ze moeten doen: starten en lopen!

Over "lopen" gesproken … De maand april is voor onze Tico een drukke maand, te beginnen met een presentatie-avond op school. En dat is helemaal Tico's ding, de "fun" van het schoolse leven, de kers op de taart. De twee X-klassen hebben rondom het thema "voeding" verschillende presentaties bedacht. Zo horen we een gedicht over een banaan, is er een tentoonstelling ingericht met door hen geknutselde voorwerpen uit de oudheid (OK, dit heeft niet echt met voeding te maken). We zien een filmpje in het Frans hoe cupcakes te maken. Er wordt er gezongen en gedanst en overall golft het enthousiasme van de leerlingen over ons heen. 

Halvewege april is Tico iets minder enthousiast: dan heeft hij namelijk proefwerkweek en moet er hard gestudeerd worden op Geschiedenis: de veroveringsdrift van de Romeinen, over autocratie en democratie, over Hannibal, zijn olifanten en de Alpen. Met Science leert hij over "de mens in beweging", over snelheid, afstand, tijd, kracht. Over hoe dit te meten, hoe dit uit te drukken. Over het menselijk skelet, kraakbeen, gewrichten en beenderen. Voor Duits en Engels bijt hij zich vast in leesteksten. Voor Wiskunde moet hij –onder zwáár protest- aanschuiven bij bijles van zijn vader. Bij aanvang verzetten al zijn puberale hormonen zich en is het lastig voor Tico om zich aan de extra uitleg van zijn vader over te geven, maar uiteindelijk zegeviert de ratio en doet hij er –erkent hij zelf manmoedig- zijn voordeel mee. Er worden CITO-toetsen Nederlands, Engels, Wiskunde gemaakt. Kortom, er wordt hard gewerkt door het hoofd, het mentale.

Na de proefwerkweek kan hij "ontspannen" via presteren in het fysieke, via de sport. Bij badminton staat namelijk de volgende uitdaging voor hem klaar: de junior clubkampioenschappen. De partijen enkel, dubbel, mix zijn ambitieus ingedeeld; in de voorrondes moet het aanstormend jong talent (12- en 13-jarigen) het opnemen tegen de oudere jeugd (16- en 17-jarigen). Dat levert spannende partijen op en er wordt ongemeen fel gestreden. In de uiteindelijke finale-partijen spelen de leeftijdsgenoten wel tegen elkaar. Tico en Fleur badmintonnen zich in de finale-mix naar een eerste plaats. Tico en Tom verspelen zich in de dubbel en eindigen niet op het podium. De finalepartij enkel (Tico en Patrick) wordt, wegens tijdgebrek, tijdens de eerstvolgende training gespeeld. De eerste set in deze finale wordt gewonnen door Patrick (21-16 o.i.d.). Tico revancheert zich in de tweede set door slimmer, strakker en strategischer te spelen. Hij wint deze met 21-13. In de derde, beslissende set continueert Tico dit spel; hij blijft geconcentreerd en slaat zich met prachtig badminton naar de overwinning (21-13 o.i.d.). Hij is heel blij en trots op zichzelf. Wij vanzelfsprekend ook. Het is de kroon op een seizoen van onverdroten enthousiast en gedreven trainen.

Sil heeft in april ook een uitdaging; zijn allereerste boekbespreking. Op geheel eigen wijze bereidt Sil dit voor. Ruim op tijd leest hij het betreffende boek (Geronimo Stilton, Fantasia IIV) en ruim op tijd begint hij aan zijn presentatie. Voor minstens 1 week kruipt hij elke schooldag, tussen de middag, uit zichzelf, achter de computer om de presentatie te maken: wie is de hoofdpersoon, waar gaat het verhaal over, wie is de schrijver, wat vond je van het boek en waarom? Natuurlijk heeft hij een beetje hulp gekregen bij het "samenvatten" van het verhaal, maar het meeste (denk)werk heeft hij zelf gedaan. 

Na een paar keer oefenen voor vader, moeder en grote broer (best lastig om van hen tips & trics aan te nemen),  komt dan het spannendste moment: voor de klas je verhaal doen. Enerzijds wil Sil als 8-jarige heel graag voor de klas vertellen over zijn meest favoriete boek, wil hij die spanning en zenuwen voelen, wil hij zijn eigen "moment of fame". En tegelijkertijd vindt hij het door die zenuwen eigenijk té spannend en wil hij in het niets verdwijnen. Dan komt het aan op diep ademhalen, vertrouwen hebben en gewoon doen. En dat heeft Sil gedaan en zijn optreden is door de klas én de juf beloond. Als TOP krijgt hij mee dat hij het verhaal duidelijk en enthousiast heeft verteld. En de TIP voor een volgende keer is "iets rustiger praten". Sil denkt natuurlijk niet al te lang na over de TOPS en de TIPS. Hij gaat voor het korte termijn succes: hij heeft een prachtig cijfer, een 8,5, in the pocket. 

Sil vindt hierna "ontspanning" door met vriendje Gijs een geweldige hut van takken in het bos te bouwen. Dágen zijn ze zo druk als een boer met één koe. De hut wordt gecamoufleerd met bladeren en rondom de hut plaatsen ze een van natuurlijke materialen vervaardigd "Piet Boon"-hek. En, de hut wordt voorzien van een zelfgetimmerd tafeltje en bankje. Wat een plezier, wat een creativiteit, wat een samenwerking. De teleurstelling is dan ook enorm groot als een paar dagen later het mooie hekje gesloopt is en nog weer een paar dagen later de hele hut kapot gemaakt is. 

Klustechnisch zijn we een weekend héél druk met onze fietsenoverkapping. De gemeente is van mening dat wij het dak van deze overkapping onvoldoende ver achter de rooilijn hebben geplaatst. Er ontstaat discussie over deze rooilijn: de rooilijn van het huis dat destijds op perceel nr. 35 stond (dat is wat wij hebben aangehouden) of de rooilijn van het hoofdgebouw van perceel 35-37 (dat is het uitgangspunt van de gemeente)? Het gaat uiteindelijk om slechts 70cm! Na enig gehakketak en geneuzel achter de komma, besluiten we te stoppen met dit gezeur en plaatsen we in één weekend de gehele overkapping de gewenste cm's naar achteren. Het wordt een knap staaltje wie-niet-sterk-is-moet-slim-zijn en we hebben al met al met elkaar volop plezier onze voortvarende kluswerk.

In april ben ik druk met de Duinlopers BreakFAST Run; het lente-loopje van loopgroep De Duinlopers. Evenals voorgaande edities heb ik me actief met de organisatie bezighouden: leuke uitnodiging maken,  enthousiasmerende posts op Facebook plaatsen, medailles bestellen, samen met Agnes de routes bedenken en uitzetten en met Agnes , Peter en Marit een compleet ontbijtbuffet klaarzetten. Het is volop genieten om op die zaterdagochtend om 07.45 uur (!) zo'n  45 hardlopers te verwelkomen. De weergoden zijn ons goed gezind: ondanks schrale kou (nog steeds/weer koude lucht uit het oosten) is het wel droog en schijnt er een waterig zonnetje. 

In april ben ik ook druk met professioneel Facebooken en wel voor de 3 bedrijfsonderdelen van Cmotions. Ik duik onder in de -mij onbekende- wereld van Marketing Data Analyse:  intelligente data, big data, data–modellen, datavisualisatie, data dashboards, data mining, key marketing metrics, etcetera. 

In het Nieuwe DeLaMar Theater zijn Remco Vrijdag en Martine Sandifort "druk" in hun muzikale cabaretvoorstelling Hulphonden. De voorstelling hangt aan elkaar van het perfect zingen en uitbeelden van maffe, hulpbehoevende typetjes die elkaar naadloos en in rap tempo opvolgen. Vorm en inhoud kloppen; de spelers storten zich 200% in elk typetje: elke vezel in lijf en mimiek acteert mee, elk accent  is feilloos, elke sketch is even bizar en tegelijkertijd herkenbaar, elk woord en gebaar klopt. Het is fascinerend om te bezien hoe je je dagelijks brood kunt verdienen door ogenschijnlijk eenvoudige, hilarische sketches op een podium aan mensen te laten zien. De gehele voorstelling aanschouw ik lachend en vol bewondering. 

Over typetjes gesproken, maar dan een stuk minder bewonderenswaardig… In de aanloop naar de Noord-Koreaanse  "dag van de zon" (de start van het een nieuw Koreaans jaar, want de geboortedag van Noord Korea's eeuwige, maar in 1994 overleden, leider Kim-il Soeng), trakteert kleinzoon en huidig "leider" Kim-Jung-Un het Westen op agressief oorlogsretoriek in woord en daad: het uitspreken van oorlogsverklaringen, het doen nucleaire tests, het afschieten van raketten, het afsluiten van hotline met Zuid-Korea, het versnellen van kernwapenprogramma's, het in paraatheid brengen van artilleriegeschut en het -gedeeltelijk– mobiliseren van het leger. Kortom, een serieuze dreiging want is dit professioneel en intelligent "koude oorlog" voeren met dat verderfelijke Westen of zijn het acties van een onvoorspelbaar gestoorde gek? De tijd gaat het leren.

Ondertussen slaat een andere "gekte" in Nederland toe. Op 30 april is Nederland in de ban van Oranje. Is Nederland alleen maar bezig met de inhuldiging van onze nieuwe koning Willem –Alexander en koningin Máxima. De kranten schrijven met geen woord meer over de economische crisis, over de Noord-Koreaanse crisis, over de klimaatcrisis. Alles wat telt is Beatrix, Willem-Alexander en Máxima. We krijgen documentaires te zien over de inhuldiging van konining Beatrix in 1980. De krakers bedienden zich toen van agressief oorlogsretoriek in woord en daad: "geen woning-geen kroning". Het was oorlog in Amsterdam met demonstraties, rellen en gevechten. In de laatste week van april 2013 gaat het vooral om de vraag: wat zal Máxima dragen? Voor welke ontwerper(s) heeft zij gekozen? Hoe vaak zal zij zich die dag verkleden? Welnu, ze begon op 30 april in een poederroze jurk van modehuis Natan (Belgische ontwerper Edouard Vermeulen). In de middag zag ze er werkelijk oogverblindend uit in een koningsblauwe creatie van de Nederlandse Jan Taminiau! En 's avonds droeg ze een prachtige paarskanten japon van Jan Taminiau. In mijn "oranjewaan" stel ik dat Máxima onze koninklijke koningin is en ach... Willem-Alexander? Die speelt voor spek en bonen onze koning en mag ceremonieel de lintjes doorknippen. 

Wij beleven deze Koninginnedag thuis met tompouce voor de TV, bij Tanya met tompouce en TV en uiteindelijk op de boot met tompouce en TV. Kortom, een top tompoucedag (dat moet ik weer bezuren met extra km's hardlopen).

Op naar de maand mei! Op naar de mei-vakantie! Op naar lekker 1,5 week zeilen!

SeaMotions in februari & maart

Van mijn goede voornemen, elke maand een stukje tekst produceren, is niet veel gekomen. Ik geef mijzelf een dikke onvoldoende! 

Blijkbaar heb ik mijzelf de afgelopen 45 dagen  opgesloten in de hectiek van alledag, laten opslokken door de modus van doen-doen-doen en lijkt mijn leven te bestaan uit het reageren op prikkels en impulsen.

Terug naar februari … wat heeft de kortste maand van het jaar ons gebracht? 

Dik 45 dagen later is dat haast niet te reconstrueren. Omdat alle weken en alle dagen van school – werk – sport - weekend hoegenaamd hetzelfde ritme hebben, is er geen ijkpunt om te bedenken wat we 45, 30 of 20 dagen geleden gedaan, beleefd of ervaren hebben. Ik ontkom er niet aan mijn digitale agenda er bij te pakken en zodoende die voorbije tijd terug te halen… En daar stuit ik op de ontdekking dat mijn digitale agenda (op de iPhone & iPad) aan dementie lijdt. Deze digitale gadgets gooien, door een voor mij onbegrijpelijke aanleiding, alles dat zich in het verleden heeft afgespeeld  (alles langer dan 30 dagen geleden) gewoon weg uit de agenda?! Het heeft vast met een instelling te maken of met een overvolle iCloud?

Het komt er nu dus op aan uit mijn hoofd terug te halen wat er de afgelopen weken in ons leven is gebeurd, wat mij daarvan is bijgebleven. Ik vrees met grote vrees … niet veel … 

Wat ik nog wél weet over februari: 

• Paus Benedictus kondigt –behoorlijk onverwacht- zijn aftreden aan. Een staaltje van "nieuwe tijden"? Dat zal die nieuwe tijd gaan uitwijzen met de Argentijn Gorge Mario Bergoglio, tegenwoordig luisterend naar de naam: paus Fransiscus.
• Ik loop -onverwacht– een persoonlijk record met de halve marathon Groet uit Schoorl Run: 1.58.14! Natuurlijk ben ik geweldig trots op mijzelf.
• We beleven een super relaxte voorjaarsvakantie: geen snaarstrak activiteitenprogramma voor de kinderen, maar gewoon een beetje spazieren in en om het huis.
• We hebben een superleuke middag met het Valentijn ouder-kind badmintontoernooi. Coos en Sil winnen een heuse beker en Sil is helemaal in de gloria. Tico en ik spelen die middag nét een tikkie te goed samen. Bij dit toernooi is namelijk de gemiddelde speler de beste speler. En wij hebben simpelweg teveel potjes gewonnen. 

Een frietje als beloning voor mijn PR op de 21km hardlopen!

En wat staat me bij over maart?

Paaseitjes in de sneeuw.

Over één ding in maart hoef ik niet lang na te denken, want In maart draaide het vooral om "het weer". In maart heerst er een collectief verlangen in Nederland naar de lente … Maar die o zo gewenste aangenamere temperaturen laten behoorlijk op zich wachten. Uiteindelijk blijkt maart 2013 een koudere maand dan december 2012, is het met Pasen kouder dan met Kerst. Sterker nog: op eerste Paasdag valt er sneeuw!
De wind waait voortdurend uit het oosten – noordoosten en zet daarmee de gevoelstemperatuur behoorlijk onder druk. Het goede nieuws van dit Siberische weer is dat het droog is en de zon zich best vaak laat zien. De keerzijde is van deze schrale, gure kou is dat elke keer als ik naar buiten stap, minstens 10x op een dag, mijn gezicht  implodeert en de voelhaartjes in mijn neus protesteren tegen de overgang van warm naar koud. Door de droge lucht schieten de scheuren in mijn handen (kloven), staat mijn haar voortdurend statisch omhoog en knettert het als ik mijn dierbaren aanraak.

En verder?

• Vanwege het frisse weer veranderen we de strandwandelplannen met de Moonrise in een bowlingmiddagje. Hoe dan ook hebben we het als vanouds reuze gezellig met elkaar.
• We slikken als we zus Elyn en zwager Nico door het kanaal der kanalen, het Panama-kanaal, zien gaan. Zullen wij daar ooit ook nog eens varen? Als ze na thuiskomst bij ons eten, smullen we van hun verhalen over hun 5 weken durende delivery van de Mangareva van Costa Rica naar de Atlantic-kant van Panama.
• Tico en Nathan koken als opdracht voor school (voor het vak Science) een heus Frans 3-gangendiner voor 8 personen! Franse uiensoep, Coq au Vin, Crême Brulee en een Frans kaasplankje. De wederzijdse ouders hebben hun vingers er bij afgelikt en zijn enorm trots!
• We ontwerpen globaal een schuur annex veranda voor achter in onze tuin, alsook de serre voor aan het huis. De volgende hobbel die daarin genomen moet worden , is de gemeentelijke regelgeving … Een uitdaging en we verzamelen moed om eventuele frustratie over "kan niet/mag niet/moet anders" constructief te kunnen händelen.

Restaurant Natique in Heiloo

Ondertussen ga ik door het leven en beleven van april. Met dit verschil dat ik nu aantekeningen maak van bijzondere momenten, niet te missen inzichten en misschien wel mooie ingevingen. Eens kijken hoe we over een paar weken de april-balans kunnen opmaken.

SeaMotions in januari

Hel en verdoemenis, het einde der tijden, de wereld vergaat en wel op 21 december 2012! Welnu, op die dag werd onze Sil 8 jaar en zaten wij 's avonds aan het Cmotions Kerstdiner. Maar, feit blijft dat de Maya-kalender eindigt op 21-12-2012. Dat einde is tegelijkertijd een nieuw begin. Vanuit astrologisch oogpunt breken er nieuwe tijden aan. Onze sterren en planeten, zon en maan zijn een soort van "gehergroepeerd" en beginnen aan een nieuwe cyclus. Op hoger niveau betekent dit in –en ik ga voor het gemak even met zevenmijlslaarzen door de astrologische betekenis- het loslaten van oude denkpatronen en handelen in de ruimste zin des woords. Nieuwe tijden dus!

Nieuwe tijden: om het voortkabbelen van het bestaan een beetje een boost te geven, begint het nieuwe jaar voor mij met een duik in zee. Ik, die hartje zomer nog niet in bikini op het strand te zien is, laat staan in de zee. Maar, samen met Inge trek ik op de eerste dag van het nieuwe jaar de stoute schoenen aan, of beter uit en staan wij op 1 januari in de middag in ons bikini behoorlijk ADHD te stuiteren op het strand van Egmond aan Zee. We stuiteren enerzijds om onszelf mentaal op te peppen en voor te bereiden op een confrontatie met het koude zeewater. Anderzijds is het stuiteren simpelweg een manier om het bloed lekker door het lijf heen te pompen en zodoende "warm" te blijven. Van de zenuwen moet ik natuurlijk ontzettend plassen. En ook daarvoor is het springen noodzakelijk, want door te springen breng je het plassignaal in je hersenen op een dwaalspoor. Qua weer klagen we niet: het is zo'n 6 graden en af en toe piept de zon door het wolkendek heen. De straffe noordwestenwind is wel fris op ons blote huidje en zet (bijna) alle lichaamsharen rechtovereind. Als het Unox-startschot in het naastgelegen Unox-vak klinkt, rennen we op blote voeten het water tot djibeendiepte in en gaan in 1x  stoer en onvervaard -met het hoofd bóven water- "door". Mijn plassignaal heeft zich inmiddels helemaal herpakt en schreeuwt "ik moet plassen". En dus ben ik verplicht onder water te blijven om enigszins decent en onopvallend de blaas alsnog te legen. Ondertussen moet het hart hard werken om van de koude-confrontatie te bekomen en mijn ademhaling gaat de 1e minuut hortend en stotend, hijgend en gierend. De adrenaline schiet door het lijf en het is is hetgeweldig kicken. Zo kicken dat we na een 1e duik omdraaien en er nog een keer induiken. In onze beleving ervaren we hetzelfde als Usain Bolt na een succesvolle sprint op de 100meter. We zijn alle schaamte voorbij als we zittend in de branding zijn overwinningsgebaar, de beroemde"pijl en boog" (proberen te) imiteren. We voelen euforie, we voelen van alles in en aan ons lijf, we voelen ons on top off the world, we voelen ons geweldig! Nieuwe tijden liggen voor ons; we hebben zelf het startschot gegeven. 

Nieuwe tijden: op 13 januari klinkt om 10.37 uur het startschot van de kwart marathon van Egmond. Inderdaad, kwart! In het najaar van 2012 heb ik in een soort van opstandige bui (onbewust vooruitlopend op 21-12-2012?) bedacht dat ik niet vanuit vanzelfsprekendheid maar weer die "halve van Egmond" wilde gaan lopen. Dat ik me in die drukke decembermaand niet vanuit automatisme en conditionering aan de discipline van een halve marathonhardloopschema wilde onderwerpen. Dat ik niet maar mee doe, omdat "men" (wie dat dan ook zijn) dat van mij verwacht. Eigenlijk maak ik een soort van statement door tegen de stroom in te kiezen  voor een heerlijke overzichtelijke, easy-does-it 10,5km hardlopen. Ondanks een pittig tempo geniet ik van elke km en finish ik in een een keurige 59 minuten. Natuurlijk kruipt het bloed waar het niet gaan kan: in februari heb ik de halve marathon Groet uit Schoorl Run geagendeerd. Maar dat terzijde.

Nieuwe tijden is ook het thema van onze nieuwjaarsborrel: een borrel met vrienden en kennissen om met elkaar het nieuwe jaar in te luiden. Wie weet is een traditie geboren?! Naast veel gezelligheid met elkaar, bubbelende champagne, fortune cookies en inspirerende woorden van Coos horen we over –onverwacht?- verdrietige relatiecrises; ook dat zijn nieuwe tijden …helaas.

Nieuwe tijden heeft voor Tico een hele andere betekenis: nieuwe bedtijden bijvoorbeeld. Zijn bedtijd is een haast dagelijks terugkerend gespreksonderwerp, aanleiding voor discussie, bron van conflict. Waar wij de pedagogische mening zijn toegedaan dat de 13-jarige hersenen voldoende uren moeten uitrusten om op te ruimen, te ordenen en vrij te zijn van prikkels en stimuli alvorens die hersenen zich weer in een nieuwe dag van verleidingen en avonturen kunnen storten, vindt Tico dat héél anders. Wij vinden het goed voor hem dat hij rond 21.00 uur met een leesboek in bed te ligt. Hij wil best om 21.00 uur naar bed, maar dan mét mobiel of TV of computer. Kortdurende perioden van wapenstilstand wisselen zich af met smeulende en licht ontvlambare opstanden.
Aldus nieuwe tijden met een puber in huis. Tico ontwikkelt zich volgens de patronen van een klassieke puber en ik volg het patroon van een soms wanhopige moeder die dergelijke ontwikkelingen haast niet kan bijbenen. Alle geijkte puberale symptomen vallen ons ten deel: een 13-jarige die zichzelf eigenlijk nu al volwassen vindt en aldus zelfstandig en verantwoordelijk wil zijn voor eigen daden. Ondertussen vergeet hij voortdurend van alles van het need to do-lijstje (de lasten); de "oh ja's" zijn niet van de lucht als wij hem fijntjes herinneren aan huiswerk, een kapotte fiets, kamer opruimen, tafel dekken, schooltas naar boven, vaatwasser inruimen, enzovoort, enzovoort. Denk ook aan oneindig lang onder de douche staan. Of de fysieke verkleving aan het mobieltje (dat is nu net een ding dat hij nóóit vergeet). Als het niet "nodig" is, vooral geen (nauwelijks) affectie jegens broertje of ouders vertonen. De schoolagenda ligt pro forma op zijn bureau maar is sinds de herfstvakantie maagdelijk leeg; waarom zou je daar huiswerk in opschrijven als je het ook -last minute- via WhatsApp bij je klasgenoten kunt verifiëren. Sowieso is Tico's beleid er op gericht om het huiswerk zoveel mogelijk op het laatste moment te doen en toetsen en SO's zoveel mogelijk op het laatste moment te leren. Wij, ouders, verkeren (nog?) in de fase dat we soms te veel, te vaak, te snel het vangnet spannen en hem voor op zijn bek gaan behoeden. Natuurlijk, want hij is pás 13 jaar en komt net kijken in de woeste wereld van het groter worden. En anders geldt dat wel voor ons: wij komen ook pas nét kijken in deze puberale fase. Dus met liefde helpen, ondersteunen, begeleiden we hem op dit pad naar volwassen wording en nemen we vooralsnog het verzet en de weerstand voor lief. 

Nieuwe tijden ook voor Sil: bijvoorbeeld als het gaat om het afronden van zijn zwemlessen. Medio januari zwemt Sil als een vis in het water naar zijn C-diploma; hij is supertrots en hartstikke blij. Ook ik sluit hiermee een fase af; kleine jongetjes worden groter. Een ander hoogtepunt voor Sil is het vieren van zijn partijtje: met zijn vriendjes en vriendinnetjes krijgt hij een middag trampolinespringles op echte wedstrijdtrampolines. Halve draai, dubbele axel, spreidsprong en natuurlijk een heuse salto wordt hen geleerd. Na afloop ploffen de kids bij ons thuis op de bank in de serre en kijken ze moe en voldaan Ice Age4 en onderwijl smullend van pizza en knakworsten. 

Nieuwe tijden ook voor onze koningin. Het is een historisch moment als ons Bea eind januari haar abdicatie aankondigt. Persbureaus, nieuwsrubrieken, journalisten, roddelbladen, beroepstwitteraars, social mediaspecialisten, visual artists, kortom iedereen die er toe doet en niet toe doet in binnen- en buitenland is opgewonden, ontroerd, geëmotioneerd, geïnspireerd en verrast. Of toch niet helemaal verrast?! Tenslotte had een astrologe deze ontwikkeling in 2012 al in Bea's sterren gelezen.

Heel even is het Oranjehuis trending topic en verdringt zij de NS-perikelen rondom de Fyra, de rellen in Timboektoe en de onlusten in Egypte. En ook de koninklijk onderscheiden Bob Geldof wordt niet gezien of gehoord als hij even voor Bea's Breaking News wereldkundig maakt dat de Boomtown Rats ("I don't like Mondays") weer bij elkaar zijn.

30 april 2013 viert Nederland voor de allerlaatste keer Koninginnedag en draagt Koningin Beatrix op die dag in de Nieuwe Kerk in Amsterdam de troon én kroon over aan WA en Max. Of wordt het Koning Willem IV (Willem III was van 1849 - 1890 onze laatste koning)?

Zeker is al wel dat Koninginnedag voortaan Koningsdag wordt; 30 april wordt voortaan 27 april. En in tegenstelling tot Prins Bernhard en Prins Claus blijft onze Maxima geen prinses, maar wordt zij onze koningin. Of toch niet? Heeft onze Max haar huwelijkse voorwaarden gewoon goed uitonderhandeld? Of is het een kwestie van aanspreken? Volgens de kenners blijft Maxima grondwettelijk prinses, maar mogen wij haar, zodra haar man grondwettelijk koning is, aanspreken met de titel koningin. Een gevalletje van positieve discriminatie voor de koninklijke vrouw en negatieve discriminatie voor de koninklijke man als je bedenkt dat Hendrik, Bernhard en Claus aangesproken dienden te worden met prins en niet met koning?!
En wat moet er met papa Jorge Zorreguieta; is hij het "wisselgeld" binnen zijn dochters huwelijkse voorwaarden? Oftewel, in ruil voor het mooiste koninklijke kroontje op haar hoofd is en blijft papa Jorge niet welkom bij officiële gelegenheden in Nederland. Nee, voor papa Jorge nog geen nieuwe tijden.

Bar weinig nieuwe tijden vooralsnog voor onze SeaMotions, want zij is nog immer in winterslaap. Als na een officiële koudegolf de dooi inzet, rijdt Coos even heen en weer naar Andijk om te kijken hoe ze in het ijs ligt en of de afsluiters er niet afgevroren zijn. Niets van dat alles; zij tukt lekker door.

SeaMotions' decembermaand

De weermannen voorspellen een "vuile winter" hetgeen waarschijnlijk hetzelfde is als nét geen vorst, nét geen mooie droge sneeuw, nét geen schaatsijs. Oftewel, wel de lasten van een winter maar niet de lusten. 

Daags voor een flinke winterstorm maken Coos en ik in elk geval onze SeaMotions winterklaar voor haar winterslaap. Het 90 kilo wegende grootzeil gaat er af en sjouwen we zo netjes mogelijk opgevouwen naar de kajuit. De fok gaat er af en deze nemen we mee naar huis. Schoten en vallen gaan er af of worden netjes opgeschoten en vrij van het dek opgehangen. De bimini ritsen we er af en nemen we voor onderhoud ook mee naar huis. De bijboot blijft in de davits hangen, maar krijgt wel een beschermende winterjas aan. De bijbootmotor staat al thuis geparkeerd. De luchthappers op het dek gaan er af en binnen plaatsen we op strategische plekken een aantal vochtvreters. Ook de motoren, de watermaker,  afsluiters en afvoeren worden door Coos winterklaar gemaakt. Al dit werk betekent dat we in de kerstvakantie niet gaan varen, geen Oud&Nieuw op Terschelling of Vlieland zullen vieren. Dat zijn keuzes die we het liefst niet maken, maar waar we voor het behoud van onze boot tóch niet om heen kunnen. SeaMotions is in winterslaap …

Dat gegeven, SeaMotions in winterslaap, geeft wel tijd en ruimte om een slag te slaan in de nieuwe tuin. Mits, de "vuile winter" geen roet in het eten gooit. Vooralsnog is dat in december wel het geval; het is een zeer natte maand met gemiddeld 170mm neerslag. Onze zinken regenpijp heeft moeite met al die nattigheid van boven. Om mysterieuze redenen kan het al het regenwater niet afvoeren en wordt het regenwater terug omhoog in de verticale pijp gestuwd en sijpelt het ter hoogte van onze 1e verdieping uit de aansluitstukken. Ergens onder de grond lijkt de oorzaak van dit probleem te zitten: een verstopping. Een trekveer of ontstoppingsmiddel leidt niet tot het gewenste ontstopte resultaat. Er rest Coos niets anders dan het nieuw bestrate straatje open te gooien en op zoek te gaan naar de aansluiting van de regenafvoer op de riolering. Een vies klusje op een "vuile winterdag".
Wat blijkt: de regenpijp onder de grond is op niets aangesloten. Oftewel, het hemelwater gaat rechtstreeks de grond in. Na onderzoek op het internet blijkt dit helemaal niet zo gek of ongebruikelijk bij huizen gebouwd op zandgrond. Enfin, de ondergrondse regenpijp is in de jaren waarschijnlijk verstopt is geraakt met aarde en wortels. De uitdaging is dit probleem weer voor jaren op te lossen. Wederom biedt het internet (en buurman Frans) een oplossing: een speciekuip ondersteboven in de de grond plaatsen, speciekuip afvullen met grind en vervolgens de regenpijp met een bocht van boven in de bodem van de speciekuip laten uitkomen. Aldus is geschied en onze lekkende regenpijp behoort tot het verleden. 

Het bouwproject "fietsenschuur" vordert zeer gestaag: de balken voor het dakframe worden op incidentele droge dagen in de zwarte beits geverfd, op maat gezaagd en in elkaar gezet. De elektriciteit voor buitenverlichting en fietsenschuur wordt voorbereid en de nieuwe poort wordt voorzien van een slot. Het bouwproject "nieuwe schuur annex overdekt terras" ontstaat op de computer. En nieuwe (inrichtings)inzichten leiden er toe dat ons tuinhuisje geofferd gaat worden ten gunste van dit nieuwe bouwwerk. Maar,  die "vuile winter" helpt ons niet echt om zichtbare slagen in het feitelijke bouwen te maken. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het ons tegelijkertijd enigszins ontbreekt aan tijd. December is tenslotte vanwege alle feestdagen en de daarbij bijbehorende sociale "gezelligheid" een hysterische maand. 

Over gezelligheid gesproken: we gaan volgens jaarlijkse traditie met Coos' businesspartners + partners naar de theatervoorstelling "Poephoofd" van Paul de Leeuw; hij is 50 jaar geworden en reflecteert over zijn voorbije jaren. Hoewel Paul enorm zijn best doet zowel grappig als ontroerend te zijn, raakt hij ons niet.

Dolf Jansen daarentegen maakt op ons veel meer indruk met zijn Oudejaarsconference: met schijnbaar gemak schudt hij 90 minuten lang alle high's en low's van 2012 uit zijn mouw, legt hij interessante verbanden en weet hij veelvuldig de juiste snaar met slechts één woord te raken. Wat een interessante, intelligente, snelle communicator. De 23ste James Bondfilm maakt op ons weer een hele andere indruk! Wat een geweldige ervaring om Daniel Craig op een mega-digischerm en met driedubbel dolby surroundeffecten te beleven in Pathé De Munt. Het is de kers op een heerlijke taart, want Coos en ik hebben 's middags -voor het eerst sinds jaren- een beetje Amsterdam à deux gedaan. Via de Bijenkorf door de Kalverstraat geslenterd om daarna –net als vroeger- een hapje te eten bij Kantjil & de Tijger. Als rasechte provinciaaltjes kijken we onze ogen uit in die grote stad: al die mensen!! Zo veel en allemaal zo verschillend! We realiseren ons eens te meer dat Heiloo een klont homogene mensen is: allemaal dezelfde denkbeelden, allemaal dezelfde welvaart, allemaal dezelfde kleding, allemaal dezelfde auto, allemaal dezelfde wooninrichting… Toch wonen we graag in dat aangeharkte Heiloo. Simpelweg omdat het hier dorpsachtig mooi en tegelijkertijd stadscomfortabel wonen is. 

De (zogenaamde?) kerstgezelligheid 2012 begint in veel gezinnen met het opzetten van de kerstboom. In huize Keijser ligt dat wat gevoeliger. De inhoud van de 3 kerstdozen ligt in no time over de vloer: kerstballen in alle kleuren van de regenboog, kitscherige kerstslingers uit 1993, kerstlampjes waarvan de adapter ontbreekt, schilferende zilveren kersttakken en McGyverkerstbalhaakjes van opbinddraad. Door alle kerstrotzooi glinstert het vloerkleed als een parel in de maneschijn. De jongens beginnen voortvarend de boom vol te hangen en hebben plezier voor tien. Het beste is als ik tijdens dit proces het huis verlaat en pas weer terugkeer als de boel aan kant is, maar dat bedenk ik me pas als ik met stofzuiger en het stoffer/blik op mijn knieën over de vloer, door de rotzooi ga in een gefrustreerde poging orde in de -in mijn ogen onwerkbare- chaos te scheppen. Dit uiteraard tot grote ergernis van 3 mannen en even is de kerstgezelligheid héél ver te zoeken. Alsnog trek ik me terug. Een wijs besluit.

Het volgende ingrediënt op weg naar een gezellige kerst is  de jaarlijkse kerstborrel bij vrienden; onze kerstboom kan niet tippen aan haar prachtige boom, zowel qua grootte als qua samenhang in decoratie. Ik kan er vol bewondering van genieten me realiserend dat ik nooit zo'n kerstboomniveau zal behalen (en eigenlijk ook niet ambieer).  Sil's (katholieke) school besteedt uitgebreid aandacht aan de kerstviering; dit jaar is er een heuse kerk afgehuurd voor een heus kerstconcert. De kerk zit stampvol met vaders en moeders, opa's en oma's, broertjes en zusjes. Alle schoolkinderen leveren via zang danwel het bespelen van een instrument een muzikale bijdrage aan dit concert. Het is van een overweldigende, indrukwekkende, professionele, amateuristische, geweldig leuke kneuterigheid. En een dag later staat het jaarlijkse kerstdiner van Coos' Cmotions op de agenda; alle medewerkers + partners verschijnen kerstbest gekleed, er wordt geanimeerd gekletst, er wordt een heerlijk diner gegeten en er worden een paar mooie metaforische woorden gesproken. 

Dan wijken we even van het kerstpad af, want onze Sil wordt 8 jaar! En dat wordt gevierd! Onze bonte kerstversiering wordt aangevuld met kleurige verjaardagsslingers en –ballonnen en het huis geurt naar appeltaart als de verjaardagsvisite binnenstroomt. Sil geniet met volle teugen! De dagen erna is hij blij en druk aan het bouwen van zijn verjaardagskado, een LEGO Technics 4WD monstertruck. Met Coos werkt hij zich door 3 dikke werkbeschrijvingen heen: Sil leest, interpreteert, instrueert en bouwt en Coos' rol bestaat uit het aangeven van de juiste LEGO-onderdelen. Onderwijl ga ik mee in de tsunami aan winkelwagens en –manden in de supermarkt. Het lijkt of heel Heiloo zich op hetzelfde moment bezig houdt met de kerstboodschappen. Maar, met een gerubriceerd boodschappenlijstje en de AH-zelfscanner is deze uitdaging tegenwoordig prima te overleven. 

Want dan breken de kerstdagen écht aan. Dagen waar menigeen al maanden tegenop ziet. Kerst is in theorie en in de film een feest dat draait om vrede op aarde, voor gezellig samenzijn en aandacht voor elkaar. Maar in de praktijk is kerst veelal een feest van snaarstrakke, stressvolle organisatie,  van schijngezelligheid door onuitgesproken, maar wel voelbare familieverwijten en dagen achter elkaar gourmetten. Onze kerst 2012 past gelukkig niet in deze beschrijving: kerstavond zijn we lekker met z'n viertjes thuis, 1e kerstdag zitten we semi-spontaan (te gourmetten) bij familie in Wapse en 2e kerstdag gaan we (lang van te voren gepland) met vrienden naar een voorstelling van The Peking Acrobats in theater De Vest om daarna bij hen thuis te happen en  te borrelen. Wij beleven een topkerst, eentje die voor herhaling vatbaar is.

De viering van Oud&Nieuw is de volgende uitdaging: ook deze feestdag is een dag waar men lang van te voren stress van kan hebben. Is het herkenbaar dat je niet "alleen" thuis wilt zitten op de laatste avond het jaar, maar dat het ook benauwend voelt om jezelf ver van te voren te committeren met anderen? Organiseer je zelf een feest of organiseer je dat je ergens anders kunt aanhaken? Je kunt er maar stress van hebben. Persoonlijk ervaar ik deze tweeslachtigheid wel, het heen en weer geslingerd worden tussen kleinschalig thuis of grootschalig elders. Bovenal voelt de viering van Oud&Nieuw voor mij vooral als verplicht wakker blijven tot middernacht en het al die uren verplicht "gezellig" hebben. En natuurlijk  wil ik me er uiteindelijk ook niet aan onttrekken, van isoleren of niet aan meedoen. De praktijk wijst uit dat dergelijke dilemma's zich altijd wel vanzelf oplossen.

Voor de jaarwisseling 2012-2013 lost het zichzelf in elk geval op: een groot deel van de avond geven we ons -omringd door oliebollen, appelflappen en bitterballen- met z'n viertjes over aan een potje ouderwets Monopoly.  Binnen een uur heb ik al 5x in de gevangenis gezeten en heb ik de slag om het vastgoed eigenlijk meteen al verloren. Het kan alleen nog maar verder bergafwaarts met mij gaan. En dat gebeurt ook. Sil, Tico en Coos lopen helemaal binnen met de beste straten en genoeg geld om vervolgens in huizen en hotels te investeren. Ik eindig rond 23.00 uur in de goot met niets: geen geld en geen bezittingen. Gelukkig is het maar een spelletje. Om 24.00 uur breekt voor Tico het spannendste moment van het jaar aan: vuurwerk afsteken. Het vuurwerkpakket is weer een tikkie groter dan het jaar ervoor en de namen van het af te steken spul een tikkie indrukwekkender. Buiten doe ik verwoede pogingen Tico de vuurwerkveiligheidsbril op te laten zetten…onbegonnen werk. Zo'n bril is natuurlijk verre van cool en stoer, zucht. Net als met Monopoly is dit voor mij een verloren strijd. In tegenstelling tot vorig jaar is Sil deze Oud&Nieuw dapper wakker gebleven voor het vuurwerk, maar buiten staand blijkt dat hij dat vuurwerk eigenlijk helemaal niets aan vindt. Sterker nog: al dat geknal en geklap is gewoon hartstikke eng. Daar komt bij dat het hartstikke "vuil weer" is: het regent en het waait. Wij schuiven met z'n tweetjes alvast maar bij de buurtjes naar binnen en als al het vuurwerk de lucht in is geschoten, volgen de andere mannen ook. Och, och en zo wordt nog gezelliger en ook nog eens heel laat ….

En dan is 2012 voorbij. Het jaar waarin ik me op een dag realiseerde dat ik weer 100% ingeburgerd ben na ons zeilavontuur en net als alle andere mensen in de 5e versnelling meehol in de tredmolen. 

Wat gaat 2013 ons brengen? Eén goed voornemen is om daar elke maand verslag van te gaan doen.

SeaMotions is terug!

Terug, na weken van stilte. Terug, om  het gat van bijna 6 weken te vullen.

Begin november reis ik met wat loopmaatjes op een zondagochtend in alle vroegte richting Harlingen. Op zondag 4 november staat namelijk de beroemde en beruchte Berenloop op mijn hardloopkalender; 21 kilometers stampen door de prachtige afwisselende natuur van Terschelling. Om 08.00 uur ligt de Waddenzee er spiegelglad bij en piept de zon voorzichtig door de ochtendmist. De sereniteit van dit plaatje wordt snel verstoord als we inschepen aan boord van de veerboot. Om ons heen alleen maar mede-lopers met sportdrank en krentenbollen. Met af en toe een verdwaalde supporter. Op het eiland heerst een gezellige en opgewonden sfeer. Ook hier wordt het straatbeeld bepaald door hardlopers en supporters.

Samen met Agnes ga ik om 12.00 uur in de Dorpsstraat van West-Terschelling over de startmat en exact 2 uur en 2 minuten later hollen we door dezelfde Dorpsstraat over de rode loper richting finish onder de Brandaris.  Het is een geweldig leuke en mooie loop. Leuk omdat heel Terschelling is leeggelopen om langs de route zich de kelen schor te schreeuwen en zich de blaren op de handen te klappen. Mooi omdat het parcours qua natuurschoon zo divers is: via het asfalt naar Baaiduinen, Midsland, Landerum en Formerun. Door de duinen naar Midsland aan Zee. Via het strand naar West aan Zee en vervolgens via het bos terug naar West-Terschelling. 

In november werken we ook hard in de "nieuwe" tuin. De schutting aan de straatzijde is inmiddels gereed en buurman Koet (tuinman) buigt zich over het straatwerk: hij heeft voor ons een partij 10-duimers en mooie klinkers gesjacherd en stratenmaker Luuk creëert van deze berg stenen 2 parkeervakken op eigen terrein (nooit meer niet bij huis kunnen parkeren!). Ook wordt er direct een paadje langs de erker en een paadje naar de achterkant van het huis aangelegd. En omdat ze toch lekker bezig zijn, laten we eveneens meteen het bestaande straatwerk bij de voordeur in stijl brengen met deze nieuwe "oude" stenen. Kortom, een totale make-over! Voor mij brengt dit ook enig fysiek werk met zich mee. De 1,5mtr3 vierkante steentjes die er uit gehaald worden, gaan we op enig moment elders in het tuinplan hergebruiken. En zo sta ik op een ochtend deze enorme berg vierkante steentjes netjes langs een muurtje van de buren op te stapelen.


Een dag of wat later is het weer raak.
Via Marktplaats hebben we namelijk voor de nog te bouwen fietsenschuur en de veranda-/schuur voor een mooi prijsje 2000 kruispannen (dakpannen) op de kop kunnen tikken. Deze dakpannen worden bezorgd. De nieuwe parkeervakken bewijzen direct hun doel , want de -losse- dakpannen worden daar gelost. Het is een beetje de kat op het spek binnen om zo'n partij losse dakpannen langs de straat te laten liggen (ook in Heiloo zijn genoeg mensen die het verschil tussen dein en zijn niet kennen). En dus krui en sjouw ik –deels samen met Coos- 2000 dakpannen op een vrijdagochtend naar de nieuwe tuin om ook deze netjes langs een muurtje van de buren neer te zetten. Wist je dat één dakpan 2 kilo weegt? En dat x 2000 .... 

Dan ligt een enorme berg 10–duimers die over gebleven zijn nog langs de stoep. Ook deze stenen kunnen we in een latere fase in ons tuinplan gebruiken en ook deze stenen kunnen we niet aan de straatkant laten liggen. De zondag is bij ons geen rustdag als we 40mtr2 10-duimers van voor naar achter kruien en georganiseerd opstapelen langs het muurtje.

Tot slot worden een week later de houten balken voor de dakconstructie van het fietsenschuurtje bezorgd en uitgeladen op onze parkeervakken. En zo gaan Coos en ik gezamenlijk weer aan de slag om deze 14 balken van 5 meter lengte voorlopig in de schuur op te ruimen. Al het bouwmateriaal is in huis. Het enige dat Coos, alias Bob de Bouwer, nodig heeft is tijd en het juiste weer. Twee variabelen die in deze tijd van het jaar nogal ongrijpbaar zijn. 

Doordeweeks is het natuurlijk de werkplicht die roept en de weekenden vullen zich als vanzelf met allerlei activiteiten. Zo wordt er elk weekend in november wel een dag gevuld met badminton van Tico. Een toernooi in Aalsmeer spant daarbij de kroon: half 9 heen en half 7 pas weer terug. Tico speelt daar enkel en mix, maar het niveau is dusdanig hoog dat hij dit toernooi vooral als een leerzame en louterende ervaring moet zien: alle partijen worden verloren. Gelukkig beschikt Tico over een zeer opgeruimd karakter; na elke partij baalt hij 5-10 minuten stevig van zijn verlies om vervolgens met vernieuwd enthousiasme aan de volgende partij te beginnen.

Ondertussen heeft Tico zijn eerste tussenrapport én zijn eerste echte rapport gekregen. Met beide rapporten kan hij goed thuiskomen, want het zijn allemaal mooie cijfers. Het is een uitdaging voor hem om dit resultaat van zijn inspanningen voor de rest van het schooljaar vast te houden. Het nieuwtje van huiswerk maken is er inmiddels wel vanaf. Als het aan hem ligt, doet hij –vooral het leerwerk, want dat is stom- om 5 voor 12, oftewel op het allerlaatste moment. Wij, nieuwbakken brugpieperouders, laten het natuurlijk (nog?) niet zo ver komen. Dus helpen we hem met het maken van een planning en monitoren wij hem dat hij zich aan die planning houdt. Tico probeert natuurlijk alle bekende trucs en excuses op ons uit om iets maar niet te hoeven doen: "nee, de leerkracht heeft gezegd dat dat niet hoeft", "nee, het staat wel in Teletop maar de leerkracht heeft in de les iets anders gezegd", "nee, dat heb ik op school al gedaan". "Nee, straks, zo, later".
Wij, nieuwbakken brugpieperouders, willen hem op onze beurt juist helpen bij het leren leren. Hoe leer je op een handige manier rijtjes op je hoofd? Maar belangrijker, hoe leer je op een handige en efficiënte manier theoretische stof zodat je deze kennis ook kunt toepassen in plaats van alleen maar opdreunen? Begrijpend en studerend lezen en leren is het eenvoudige theoretische antwoord, maar in de praktijk best lastig voor een 1e brugklasser! Kortom, de belevingswereld van onze brugpieper en ons brugpieperouders ligt ver uit elkaar.
Parallel hieraan loopt het puberen: het afzetten tegen ons ouders. Het opzoeken, het willen oprekken en het overschrijden van grenzen is aan de orde van de dag. Van alles kan leiden tot discussie, onderhandeling en botsing. Denk aan het eten van fruit ("vies!"), het tijdstip van naar bed gaan ("ik ben de enige die zo vroeg naar bed moet, iedereen mag veel later naar bed"), het beneden moeten laten liggen van de mobiele telefoon als hij naar bed moet ("ik doe er niets mee hoor"), het via ogenschijnlijk slimme trucs denken stiekem tv te kunnen kijken in bed (helaas voor hem: betrapt!).
De woorden "straks", "zo"en "later" worden veelvuldig gebezigd en betekenen voor een 13-jarige eigenlijk niet meer dan: "nee hoor, daar heb ik geen zin in, dat ga ik -nu- niet doen".
Kortom, elke dag met een 13-jarige is weer een verrassing. Soms leuk en lachwekkend en soms hemeltergend irritant.

Sil beschouwt dit puberale gebeuren op zijn eigen manier: hij ziet en hoort alles, hij slaat de info op en doet daar misschien op enig moment zijn voordeel mee (of niet). Ondertussen zit hij in zijn eigen prepuberale fase: ook Sil is zijn grenzen aan het opzoeken en bij voorkeur opschuiven. Op school vertoont hij wat mans gedrag, doet hij soms ondeugend in de hoop door vriendjes heel stoer gevonden te worden. Vooralsnog niets zorgwekkends. Integendeel, het is volkomen gezond dat hij  -op school- even de randen van wat mag en niet mag een beetje aan het verkennen is. Op het cognitieve vlak doet Sil het uitstekend; hij heeft een prachtig eerste rapport. 

Sinterklaas heeft dit allemaal met eigen ogen gezien en natuurlijk ook doorgekregen via zijn hulppieten. Op zaterdagavond 1 december verrast hij Sil dan ook met een telefoontje. Sil's ogen stralen als Sinterklaas hém belt, ook al is het bericht van Sinterklaas dat hij vanwege het slechte, natte, winderige de Kerkelaan niet zal halen om Sil met een persoonlijk bezoek te vereren. Gelukkig heeft Sinterklaas  heel veel hulppieten. Één van deze hulppieten heeft eerder op de dag in het geheim een spoor van aanwijzigingen in Casa Keijser achtergelaten. En met behulp van die aanwijzingen kunnen Sil en Tico de zak van Sinterklaas gaan zoeken. Sil straalt, springt en is helemaal opgewonden. Tico doet zijn best zo cool mogelijk te blijven, hetgeen hetzelfde is als ogenschijnlijk stoïcijns onderuit gezakt op een stoel blijven hangen. Maar ook Tico met in beweging komen. 

De jongens worden door zwarte piet van boven naar beneden, van voor naar achter door het huis gestuurd om uiteindelijk elk met 5 vragen terug te keren in de woonkamer. Bij elk goed antwoord hoort een letter. Als elk alle vragen goed heeft beantwoord, hebben ze elk 5 letters. Met deze 10 letters samen moeten ze een woord vormen wat de schuilplaats van de zak van Sinterklaas zal onthullen. Dit half uur is haast het mooiste van de hele pakjesavond. Sil is zo puur en oprecht gelukkig dat Sinterklaas kadootjes heeft gebracht.

Ik zeg "haast het mooist", want ook het vervolg van de avond is gezellig. Coos en Tico serveren de garnalencocktail die zij 's middags al gemaakt hebben. Ondertussen gaat de door Tico huisgemaakte friet in het vet en wordt de bouillon voor de fondue opgewarmd. Tijdens het fonduen mag Sil de kado's uitdelen. Bijna elk kado is voorzien van een gedicht wat natuurlijk eerst voorgelezen moet worden alvorens het kadootje uitgepakt kan worden. Daarmee wordt het geduld van Sil danig op de proef gesteld, maar het is tegelijkertijd ook heel spannend om voor te lezen wat Sint wel niet allemaal weet en schrijft over onze kleinste engel. De opa's en oma's laten de huiselijke gezelligheid heerlijk over zich heenkomen en zijn verrast als Sinterklaas ook aan hen heeft gedacht met een gedicht en een kado. 

Als onze wensen vervuld zijn en onze buikjes rond, komt Tico nog met een overheerlijk toetje: warme wafel met ijs en fruit. Hmmm, wat een heerlijk avondje van Sinterklaas is dit.

Nu Sinterklaas vertrokken is, maken wij ons klaar voor die andere kindervriend: de Kerstman.  Ik denk zomaar dat de fietsenschuur nog even op zich laat wachten.

SeaMotions in Enkhuizen

Na 7 weken keurslijf is het heerlijk als de herfstvakantie voor de deur staat. Vooral als deze begint met een weekend zeilen. De weergoden zijn ons goed gezind. Er is rustig, droog weer voorspeld met temperaturen rond de 17 graden. Helemaal niet slecht voor 20 oktober.

Een weekendje boot is wel een halve volksverhuizing: beddengoed mee, leeswerk voor ieder gezinslid, allerhande oplaadsnoeren en natuurlijk eten en drinken. Omdat het haast een eeuw geleden is dat we voor het laatst op de boot waren, heb ik geen idee wat er nog aan eetbare waar aan boord is. En dus neem ik alles wat ik denk nodig te hebben mee. En ook van alles waar ik mogelijk trek in zou kunnen krijgen. Borrelhapjes, brood, eitjes, soep, hamburgers, stokbrood, chips, koekjes, fruit. Als altijd vergeet ik ook iets: deze keer is het mijn pyama. Gelukkig wordt er geen nachtvorst verwacht en zal ik een nachtje in een t-shirt van Coos wel overleven.

Op zaterdagochtend zijn we rond 10.00 uur op de boot. Terwijl de jongens zich met de stepjes op het gladde asfalt van het parkeerterrein uitleven, spuit Coos het dek schoon en maak ik het gezellig binnen. Om 11.00 uur gooien we de trossen los en zeilen we met een windkracht 3 heel relaxed richting Enkhuizen. Ondanks een grijze en grauwe wereld om ons heen, de wereld lijkt ontdaan van elke kleur, is het heerlijk om op het water te zijn. Het tempo van leven schakelt direct terug naar de eerste versnelling: voor even we hoeven niets, moeten niets, kunnen we niets, worden we niet afgeleid, heb ik mijn dierbaren -letterlijk- binnen handbereik en is het leven buitengewoon overzichtelijk. 

In Enkhuizen keren we terug in de realiteit en verlaten we onze planeet genaamd SeaMotions. In de Oude Haven worden we verwacht voor de jaarlijkse reünie voor teruggekeerde Vertrekkers. Evenals vorig jaar heeft de Zeezot (Joop en Albertien) het initiatief hiertoe genomen. Naast een weerzien met Joop en Albertien (sinds de Azoren 2011 niet meer gezien) treffen we de grote en de kleine Pjotter en de BlueNose. We ontmoeten de bemanning van de Waterman, een 41ft Farrier catamaran en de Zeester, een zelfgebouwde Carribean40 (VanderStadt). We zien Hennie en Trijnie met hun trimaran Yana. De Moonrise, Marcel en Paula met Bram en Gijs, komen met de auto. Als vanouds ontstaat er rond 17.00 uur spontaan een borrel op de kade. Iedereen neemt wijn, bier, fris en lekkere hapjes mee. Het is een bonte verzameling van mensen bij elkaar, jong en oud, met en zonder kinderen. De gemeenschappelijke deler is het gerealiseerd hebben van de droom om langere tijd achtereen zeilend de wereld te ontdekken. Daad bij het woord gevoegd hebbend om 1 jaar of langer op een andere manier het leven te leven. Opvallend binnen het gezelschap is dat er meerdere stellen zijn die al 2x hun "rondje Atlantic"-droom geleefd hebben, ver gevorderd zijn met de voorbereidingen voor een 2e "zeilende sabbatical" of -net terug- alweer een nieuwe droom dromen. Er wordt teruggeblikt en vooruitgekeken. De mooiste ervaringen, herinneringen, plannen, voornemens en dromen passeren de revu.

Zodra het serieus begint te schemeren en het stiekem ook wel wat frisjes wordt, verhuizen we de gezelligheid naar de tjalk Schuttevaer. Deze enige nog zeilende tjalk onthaalt ons gastvrij en verzorgt een overheerlijk Italiaans buffet. Alle kids, klein en groter, vermaken zich uitstekend met elkaar: een beetje voetballen op de kade, een beetje chillen en lounchen met ieders mobiele gadgets of ouderwets een spelletje kaarten aan boord van het ene of andere schip.

Zondagochtend slapen we heerlijk uit en hebben we helemaal geen haast. Iedereen kletst nog even na met iedereen, op de kade danwel aan boord van een schip. Wij krijgen een rondleiding op de Waterman, een volstrekt andere type catamaran dan het onze. Opvallend verschil met onze Outremer zijn de hogere en bredere drijvers en hun meer naar voren doorlopende kajuit. Dat geeft veel binnenruimte. Nog een opvallend verschil is de draaibare mast. Ik moet wel bekennen dat ik niet weet wat daar eigenlijk het voordeel van zou moeten zijn (is het een voordeel?). Enfin, zo'n rondleiding laat ons óók bewust naar ons eigen schip kijken. Conclusie: een sportief zeilend juweel waar we geen afstand van willen doen. 

Rond het middaguur gaat ieder zijns weegs, kiezen de meesten het ruime sop. Ook wij, maar dan wel zonder ondergetekende aan boord. Coos vaart de boot, met als 1e scheepsmaat Tico en dekmaatje Sil de boot terug naar Andijk. En ik ga hardlopend terug naar Andijk. De ruim 13km over land past goed in mijn trainingsschema op weg naar de Berenloop op Terschelling (zondag 4 november a.s.). We vertrekken ongeveer gelijktijdig en het gehele stuk over de dijk heb ik de SeaMotions in het vizier, hol ik achter haar aan. Haar bijhouden lukt -natuurlijk- niet. Uiteindelijk komen we toch gelijktijdig aan in de jachthaven. Want in de tijd dat Coos en Tico de zeilen strijken, de stootwillen uithangen en de landvasten voorbereiden maak ik de opgelopen achterstand goed. Vanaf de steiger wuif ik de mannen tegemoet en kan ik even later de voorlijnen aannemen bij het "inparkeren".

Het liefst blijven we een paar dagen langer aan boord, maar helaas -voor Coos- roept op maandagochtend de plicht die Cmotions heet. We pakken onze spullen weer in en rijden met een hoofd vol nieuwe zeilplannen terug naar huis.

Terwijl Coos' week eruit ziet als andere werkweken, kunnen Tico en Sil (en ik) de ochtenden in pyama doorbrengen. Is er tijd voor een ouderwets pannenkoekenontbijt (op reis ontbeten we heel vaak met pannenkoeken) of slaan we -lui als we zijn- het ontbijt gewoon over en eten we pas als het lunchtijd is. Tico's agenda is maagdelijk wit. Op een paar huiswerkprojekten en een spontaan slaapfeestje (zonder te slapen) na kan hij (moet hij) therapeutisch lummelen en zich vervelen. 

De enige "verplichting" die Sil heeft, is de zwem4daagse. Elke middag (4 middagen) vanaf 13.00 uur "moet" hij even 250 meter baantjes zwemmen en "mag" hij daarna in het water spelen, schatduiken en spijkerbroekhangen. Voor mij betekent dit 4 middagen in subtropische omstandigheden langs de rand van het zwembad relaxed verpozen met leesboek en iPad (jawel, het zwembad heeft free wifi). Aldaar geen stofzuiger die vindt dat er gezogen moet worden. Geen schoon wasgoed dat opgevouwen wil worden. Geen wc die vindt dat ie hygiënisch door mij gereinigd moet worden. Geen bedden die erom smeken om verschoond te worden. Kortom, ik mag me gelegitimeerd overgeven aan de ledigheid van het bestaan. Lekker lui zijn. Heerlijk!!

Al met al is het een herfstvakantie met de juiste balans in iets doen en niets doen, iets moeten en niets moeten, iets willen en daar dan ook de tijd voor hebben.

Nu ben ik haast geneigd af te sluiten met "op naar de kerstvakantie". Maar dat zou impliceren dat het keurslijf op weg naar de kerstvakantie iets is dat elke dag afgevinkt en weggestreept moet worden. Alsof de tijd of het leven een to do-lijstje is; mechanisch en als op een automatische piloot. Nee hoor, pluk de dag!! Vandaag, morgen en alle dagen die volgen.

Verstuurd vanaf mijn iPad

Nieuw!

Vannacht (8/10) beleef ik een enigszins doorwaakte nacht. Zonder reden ben ik rond 02.00 uur wakker en val ik niet weer in slaap. Zelfs met mijn beproefde methode om in mijn hoofd stukjes te schrijven voor het weblog wil ik vannacht de slaap maar lastig vatten. Uiteindelijk sluiten mijn ogen zich rond 04.00 uur en droom ik de laatste uren naar het piepen van de wekker een onrustige droom. Iets met mariniers (?), een bad guy en een good guy. Maar het waar, wat en waarom ontgaat mij volledig en kan ik ook niet meer en detail reproduceren. Net zoals ik het in mijn hoofd geschreven blog niet meer kan reproduceren. Vannacht had ik een prachtige update geschreven met leuke wetenswaardigheden, puntige zinnen en mooie conclusies. En nu, gewassen, geschoren en klaar voor een nieuwe dag, weet ik alleen het globale thema van het verhaal nog maar, te weten "nieuw".

Zo is Sil dit schooljaar gestart in groep 5 en "nieuw" voor hem is dat hij dit schooljaar gehuisvest is in een lokaal van een andere school dan zijn school. Zijn Benedictus-school heeft een tekort aan leslokalen en moet elk jaar noodgedwongen 2 schoolklassen onderbrengen in lokalen van de even verderop gelegen Springschans-school. Schooljaar 2012-2013 is aan Sil's klas de beurt. Vijf dagen in de week, 4x per dag, wandelt de juf met de kindjes twee-aan-twee naar de andere school (en v.v.).

Nieuw is ook dat het schoolreisje aan het begin van het schooljaar plaatsvindt. Na jarenlang constateren dat een schoolreisje aan het einde van het schooljaar -als alle kindjes toe zijn aan vakantie en tussen de sportdag en de avond4daagse in- qua planning niet het allerhandigst is. Daarom wordt het fenomeen Werelddierendag (4/10) aangegrepen voor een educatieve trip naar Artis. Een ander nieuw fenomeen is dat zich onvoldoende ouders hebben aangemeld als begeleider. Ondertekende staat ook niet te trappelen om een hele dag een groep van 6 kinderen te "managen", maar .... ik ga wel mee. En het wordt natuurlijk een geweldig leuke dag.

De insectenles is super interessant, want niet alleen leren we over de kenmerken van een insect (6 poten, een 3-delig lijf: kop, een borstdeel en een achterlijf) ook maken we kennis met een zgn. vergeten dier, de brede flappentak. We mogen hem (haar?) zelfs even aanraken. Als kers op de taart mogen we ook dé knuffelspin van Artis even vasthouden: een heuse tarantula!! Jawel, een echte!! (bij de oplettende lezer gaat nu een bel rinkelen ....een spin is géén insect).

Nieuw voor Sil is de blokfluitles op school. Elke maandagmiddag neemt zijn hele klas dit fluitinstrument ter hand om er verfijnde en subtiele tonen die moeten leiden tot melodieuze liedjes uit te blazen. Dat is nog niet meteen eenvoudig, maar Sil plukt de vruchten van inmiddels al een jaar pianoles (en natuurlijk de muzikale genen van zijn vader, haha).

Tico is ook begonnen met nieuwe uitdagingen waarbij de start op het middelbaar onderwijs natuurlijk het meest nieuw is. Een nieuwe school (PCC Het Lyceum), in een nieuwe plaats (Alkmaar), in een nieuwe klas (VWO-Extra) met allemaal nieuwe vakken (w.o. bijvoorbeeld Chinakunde, Frans en Duits). 

Na een relaxte introductieweek waarbij het elkaar leren kennen en het creëren van een team voorop staat, gaat week 2 het echte leven van een brugpieper met een nieuw lesrooster en gekafte boeken van start. 

5 dagen in de week gaat zijn wekkertje om 07.00 uur en smeert hij elke dag zelf zijn bammetjes voor de dag. Hij is selfsupporting en zelfstandig en dat betekent ook dat hij elke dag zelf bedenkt wat er in die -nieuwe- rugzak mee moet. Om 08.00 uur stapt hij vervolgens op het fietsje. Het gaat hem wonderwel goed, gemakkelijk én stressvrij af. 

Bijkomend middelbaar onderwijs verschijnsel is het "huiswerk". Hoewel hij in groep 8 af en toe al een klein beetje huiswerk had, is de tijd van serieus huiswerk aangebroken. We streven naar een dagelijks terugkerend ritme van thuiskomen, even chillen en dan beginnen met huiswerk zodat leer-én maakhuiswerk idealiter klaar is vóór het avondeten. En als dit gewoon elke dag "de regel" is, voorkomen we zoveel mogelijk "de uitzondering". Het geeft Tico én ons structuur en duidelijkheid en het minimaliseert ruimte voor discussie en onderhandeling. En geloof me, je wilt zo min mogelijk discussie en onderhandeling met Tico over de "need to do".

Al met al doet Tico het deze eerste 8 weken hartstikke goed. Op zijn manier heeft ie de planning en het overzicht prima in het snotje. Hooguit heeft hij wat hulp en begeleiding nodig bij het leren leren en het netjes en zorgvuldig werken. 

Niet helemaal nieuw, maar wel weer erg leuk is de start van het nieuwe competitieseizoen badminton. Tico speelt nu met zijn team in de -15 en de eerste resultaten zijn veelbelovend. Elke wedstrijd wordt tot nu toe met winst afgesloten. 

Ander hot news: sinds medio september ben ik gestart met het aanpakken van een jeugdtrauma en wel in de vorm van het laten installeren van brackets op mijn tanden en kiezen. Ooit, héél lang geleden, heeft mijn toenmalige tandarts Gorter (nou ja, de term tandenslager paste hem beter) met sigarettenpeuk in zijn mondhoek (jawel, vroeger werd er gewoon door iedere volwassene overal gerookt) en slecht geprikte verdoving 4 melkhoektanden getrokken om meer ruimte voor de overige tanden en kiezen te creëren. Helaas resulteerde deze ingreep in 2 boven hoektanden die geïnspireerd waren geraakt door Dracula i.p.v. het glimlachende meisje van macleans tandpasta. Hoog tijd voor een beugeloffensief. En aldus zit ik medio september bijna 2 uur achtereen in de orthodontistenstoel met een klem achter mijn lippen en tampons in mijn wangen. Allemaal "martel"instrumenten om de mond zo wijd en droog mogelijk geopend te houden als de transparante brackets met superlijm worden vastgeplakt, voorzien worden van een "hou de boel bij elkaar" ijzeren draadje en tot slot geborgd worden met elastiekjes. Om te voorkomen dat ik bij het kauwen van voedsel de brackets op de kiezen kapot bijt, brengt de orthodontist aan beide kanten een kobaltblauwe drempel op mijn onderkiezen aan. Wordt bijten bijkans onmogelijk met een beugel, kauwen kan ik nu ook haast niet meer. Elk gevoel van "contact" in mijn mond, voelt raar, gek, pijnlijk en niet van mijzelf.

Eten is niet meer wat het geweest is. Ongemerkt voor de tv een pak donkerbruintjes naar binnen schuiven, behoort, in elk geval de 2 jaar, tot het verleden. Een hap nemen van een sappige Elstar is volstrekt onverstandig en vooral erg pijnlijk. Broodkorstjes worden zorgvuldig van de boterham weggesneden. Kerrie is i.v.m. ongewenste verkleuring een no go-kruid geworden. Het liefst leef ik op vloeibaar voedsel  (cup à soup is hot) of eten dat anderszins niet gekauwd hoeft te worden (spaghetti en lasagne). Tandenstokers en spiegeltje zijn mijn nieuwe beste vrienden, zo ook het flesje water. Het zijn onmisbare hulpmiddelen om etensresten uit de plaatjes op mijn tanden te peuteren c.q. te spoelen. De uitstekende delen van de brackets en het uiteinde van het ijzeren boogje zorgen dagenlang (wekenlang) voor open wonden aan de binnenkant van mijn wangen en lippen. Het enige geluk is dat het afwisselend links, rechts, boven of onder is. En de uitvinding van een stuk was (soort van kneedbaar kaarsvet) verlicht de irritante pijn enigszins.

Een andere bijwerking is mijn afnemende behoefte om te praten. Vooral aan het einde van de dag heb ik -letterlijk- het end in de bek. Lippen en wangen willen dan nog maar één ding en dat is onbeweeglijk in de relaxstand gaan en zwijgen (en dat vindt het thuisfront helemaal niet zo erg). 

Inmiddels ben ik 5 weken verder. Naast elke tand of kies heb ik kieren en gaten en door de aanzuiging van valse lucht bij mijn voortanden begin ik zelfs enigszins te slissen. Over een week ben ik toe aan de eerste elastiekvervanging en het aandraaien van de ijzeren draad. Och, och, wat doe ik mijzelf aan ...maar ja, wie mooi wil zijn, moet pijn lijden (en mag vooral niet klagen). Nog 705 dagen te gaan...

Voor Coos is er beduidend minder "nieuws" te melden. Business is as usual en onze rots in de branding,

Verstuurd vanaf mijn iPad