Op het Wad en IJsselmeer

De 2e week van de zomervakantie vieren we op de boot.

Voor een vakantie in Nederland is "het weer" een belangrijke factor. Pas na een blik op de lucht en op Buienradar bepaal je óf en wát je gaat doen.

Wij gooien in elk geval op vrijdag de trossen los en zetten koers naar ... OK, dat moeten we dan nog bepalen. Het is qua temperaturen prachtig zomers weer, misschien een beetje benauwd, en er is (helaas) nauwelijks wind. Op het IJsselmeer betekent dit dat de IJsselmeermugjes uit hun larf komen en in grote getale neerstrijken in de kuip. Deze zgn. ééndagszoetwatermugjes leven, zoals het woord al zegt, hoogstens één dag en vaak zelfs maar een paar uur. Hun geplette lijfjes laten vooral viezigheid achter. En zo wordt het voor ons makkelijk besluiten waar we naar toe gaan: weg van het IJsselmeer, op naar het zoute water, op naar Texel.

Na een zonnige zaterdag relaxen op Texel varen we op de volgende zonnige zondag met een rustig windje in de rug buitenom -oftewel over de Noordzee- naar Vlieland. Het is een kadootje, voor elk van ons op z'n eigen manier. De mannen gooien een vislijn uit, of beter, twee vislijnen. Het wordt een bescheiden succesvolle jacht die twee makreeltjes en veel plezie oplevert. Ik geniet van de zon en van het wijdse uitzicht, van de mooie kleur van de lucht die verglijdt in het blauw van het water. Van de ogenschijnlijke optische illusie midden in zee een strook zand te zien, wat geen optische illusie blijkt te zijn maar "gewoon" Noorderhaaks (ook wel bekend als de Razende Bol): een onbewoond eilandje, een hoogwatervluchtplaats voor zeevogels en zeehonden. Van de Texelse kustlijn met haar zandstranden en duinenrijen.

Bij Vlieland varen we voorbij aan de haveningang en gaan we "lekker rustig" voor ander op ons plekje onder de Vuurboetsduin (het duin waar de vuurtoren op staat). Het "lekker rustig" heeft vooral betrekking op het ontvluchten van de enorme drukte in de jachthaven; deze is overbevolkt met gezins(Bavaria)boten en charters. De steigers zijn oranje gekleurd vanwege de enorme hoeveelheid krabbenvangende kids met zwemvest. Maar, dat is dan ook de enige verwijzing naar "lekker rustig", want aan het mooie zomerse weer komt een einde. Er verschijnen dikke, donkere, onheilspellende wolken aan de horizon en de westenwind trekt best behoorlijk aan. Op de ankerplaats wordt het iets hobbeliger. Omdat een aantal boten verderop in iets rustiger water lijkt te liggen, verplaatsen we onze boot voor het slapen gaan een beetje meer die kant op. Helaas, een optische illusie. Die rustig liggende boten zitten middenin het proces van droogvallen; vandaar dat rustiger kabbelende water. Wij plonzen ons anker in de diepere geul naast de plaat en blijven de hele nacht hotsen en klotsen, hobbelen en schommelen. Zeus laat nadrukkelijk van zich horen (donder en bliksem) en de hemel opent zich. De regen valt met bakken tegelijk naar beneden. De wind trekt aan naar een meer dan stevige kracht 6 met vlagen kracht 7. We slapen niet of nauwelijks die nacht.

De volgende dag verdiepen we ons in de technieken van het droogvallen. We tappen kennis af van andere boten en horen zo over de specifieke plussen en minnen van droogvallen op deze plaat. Dichterbij de kant is de ondergrond zachter, blubberiger. Dichterbij de geul is de ondergrond harder door de schelpen. Volgens de kenners verandert de biotoop van deze plaat door de komst van een allochtone bewoner: de Japanse oester. Deze zuivert het water (wat hierdoor helderder wordt), maar verkalkt de plaat. Wie weet ligt hier over tientallen jaren wel een soort van rif.
Vanuit de boot bezien is zachtere ondergrond fijner dan een harde zandkorst. Met name als het gaat om het moment van droog naar drijvend. Vanuit mijzelf gezien geef ik de voorkeur aan zand in plaats van blub: via het zand bespaar ik mezelf rouwranden onder mijn teennagels als ik naar de kant waad.

Die nacht trekt de wind wederom aan en raast donder, bliksem en regen over ons heen, maar de boot ligt een deel van de avond/nacht hoog en droog (dus rustig), danwel dobbert in ondiep water. We slapen als roosjes. Het is jammer dat de wind gaat draaien naar het Zuiden. Hierdoor liggen we naar onze mening aan deze " lage wal" onvoldoende beschut.

Onze volgende bestemming wordt de jachthaven vanTerschelling. Ook deze jachthaven is in het zomerseizoen buitengewoon populair bij zeilend Nederland. In het laatste vak, helemaal buitenop en achteraan, vinden we een prachtplek. De jongens leven zich met voetbal én zeilende leeftijdsgenoten uit op het veldje bij het havenkantoor. Coos relaxt -met een geweldig uitzicht over de Waddenzee- in de kuip. En ik sloof me uit op mijn hardloopschoenen: via het bos naar West aan Zee en terug via het Groene Strand. 's Avonds gaan we lekker en gezellig eten met ons buurmeisje/oppas Rianne, die deze zomerperiode scheepsmaat is op de bruine vloot.

Voor één dag houdt het instabiele, natte weer zich koest. We fietsen naar West aan Zee voor een paar uur strandplezier. En plezier hebben we: Tico en Sil kunnen (mogen) een uurtje blokarten. Tico is wat handig met het zeilkarretje en scheurt met kinderlijke eenvoud zijn halve windse-rakken over het harde strand, hij gijpt en gaat overstag op de korte kanten. Daarna doet hij hetzelfde met Sil in een duo-kart.

We vervolgen ons rondje Waddenzee en varen naar Harlingen, een plaats waar we nog niet eerder met de boot zijn geweest. Waarschijnlijk vanwege het nemen van twee hordes -in de vorm van twee bruggen- hebben we Harlingen altijd overgeslagen. En ik denk, na dit (flits)bezoek, dat we Harlingen in de toekomst regelmatig zullen blijven overslaan. Zo'n gedoe met die bruggen.

In de stromende regen verlaten we de volgende ochtend Harlingen en koersen we aan richting good old Hindeloopen waar we een Meet&Greet zullen hebben met de Moonrise.
En in Hindeloopen word ik altijd blij, Hindeloopen heeft een goede energie. Dat begint al bij de markante havenmeester, de broer van Kapitein Iglo. Gezeten op de kop van de gemeentesteiger, onder een mini-partytent bestiert deze besnorde 65+-er vriendelijk en gastvrij het komen en gaan van de (zeil)boten. De skyline van Hindeloopen is altijd een Anton Pieck-plaatje. De pittoreske huizen aan de haven, de masten, het kleine sluisje, de leugenbank met oude mannetjes, het oude reddingbotenhuis, de groene dijk met schaapjes. En dat alles onder een schapenwolken lucht. Prachtig.

Met de Moonrise is het direct, als vanouds, gezelligheid troef. We beginnen 's middags op het voordek, verhuizen daarna naar het restaurant aan de haven "Ame Gijs", drinken vervolgens koffie bij ons in de kuip. Om tot slot te eindigen met ons "vertrekkersritueel", te weten het opentrekken van een fles bubbels ter ere van het aankomen in een nieuw land: Friesland. De jongens houden een andere traditie in stand, namelijk logeren op de SeaMotions! Volop gezelligheid voor iedereen.

Helaas kunnen we maar kort blijven in Friesland; alweer de volgende dag zit onze week zomerzeilen er op en maken we de laatste mijlen terug naar onze thuishaven in Andijk.
Alle dagen van deze week hebben we (weer) intens beleefd, onze zintuigen hebben (weer) volop genoten en het was heerlijk om (weer) als gezin "onderweg" te zijn.

Zomer!

We hebben de smaak van "feestjes" te pakken, want we hebben nóg iets vieren. We hebben namelijk daad bij het woord kunnen voegen als het gaat om de uitdrukking "de grond van je buren komt maar één keer te koop". Al jaren was nr. 35 te koop. Eerst met huis zonder enig energielabel maar mét volop natuurlijke ventilatie. En sinds 2011 als bouwkavel met een buitenproportioneel, megalomaan bouwontwerp. Enfin, dat kolossale pand gaat er niet komen nu wij de teugels in eigen hand hebben, nu wij zelf de toekomst van dit perceel kunnen regisseren. Nu wij eigenaar zijn geworden. Yeehaa!

Daags na de overdracht gaat buurman Frans (hoveniersbedrijf Koet) lekker los met de bosmaaier om het weelderig begroeide perceel van veldbloem en overig onkruid te ontdoen. Vervolgens komt loonbedrijf Cor met graafmachine en tractor om 14 ton overgebleven puin weg te happeren en af te voeren. Om daarna weer 40 ton gemengde grond met compost aan te voeren. Kortom, volop reuring in de straat. Voorlopig creëren we een oprit voor de auto, een trapveldje voor de jongens en verplaatsen we de schutting. Daarna laten we de tijd z'n werk doen als het gaat om het definitief vormgeven van het scala aan mogelijkheden dat voor ons ligt.

Ongeveer tegelijkertijd begint de zomervakantie voor Tico en Sil. De laatste schooldagen verlopen rommelig. Leerkrachten zijn druk met opruimen en verhuizen van lesmateriaal. De leerlingen worden "geparkeerd" met een film op een digibord. Tico hoeft de laatste 3 dagen helemaal niet te komen als school hem niet uitkomt. Dat laat hij zich geen 2x zeggen.

De 1e week van de zomervakantie worden we getrakteerd op zalig zomers weer. De zon schijnt uitbundig, de lucht is strakblauw en de temperaturen zijn welhaast mediterraan. Het is goddelijk en van mij mag dit weken aanhouden. Geen keuzestress of jas/vest/sjaal aan of mee moet. De winterlaarzen blijven eindelijk in de kast. Hoogstens is extra alertheid geboden of oksels en bikinilijn voldoende getrimd zijn, teennagels goed in de lak zitten en de zonnebril als standaarduitrusting in de tas zit.

Zoals elke zondagochtend loop ik ook deze 1e zondagochtend van de zomervakantie met het "zondagochtendgroepje" hard door de duinen van Bergen. En elke keer, of bijna elke keer, beleef ik wel een soort van euforisch moment. Dit keer beklimmen we een duin van waaraf we een geweldig 360graden uitzicht hebben: de blauwe zee, de typische villa's van Bergen aan Zee, een van brand herstellend stuk duingebied, het bos én Landgoed Huize Glory bovenop de "Russenduin" (er zou een eenheid Russische soldaten begraven liggen uit de tijd dat Nederland nog van Frankrijk was en er voortdurend ruzie uitgevochten moest worden met de Engelsen).
Het voelt elke keer enorm rijk om in zulke mooie natuur te mogen hardlopen.
Op de terugweg lopen we via die "Russenduin" door de voortuin van via het eerder genoemde Landgoed Huize Glory. Tot die zondag wist ik niet van het bestaan af deze hoge duin en had ik het landgoed slechts vanuit de verte gezien.

Landgoed Huize Glory heeft een rijke, interessante geschiedenis leer ik 's middags als ik na een fietstocht met het gezin op het terras aldaar neerstrijk. Dit landgoed is bijv. ruim 30 jaar (vanaf ca. 1930) in eigendom en gebruik geweest van het fenomeen "Bio Vacantieoord". Een oord waar de allerarmste en meest ondervoede kinderen, de zogenaamde bleekneusjes van Nederland, 6 weken verbleven om bij te eten en aan te sterken, opdat ze sterk en gezond terug konden keren in de samenleving. 3x Daags eten tot je geen pap meer lustte, sporten in de buitenlucht en een elke dag een middagdut.
In de 2e wereldoorlog nemen de Duitsers de villa over en laten ze van het oorspronkelijke binnengebeuren weinig heel. Pas vanaf 1947 is alles weer zodanig op orde dat er nieuwe groepen bleekneusjes kunnen verblijven. En die zijn er in de opbouwjaren na de oorlog meer dan genoeg. Na 1960 verandert de houding tegenover de vakantiekolonies: er zijn simpelweg te weinig "ongezonde" kinderen.
Vanaf 1970 is de (dubieuze) religieuze sekte Unified Family in het landgoed gehuisvest. De volgelingen van de Koreaanse Messias Sun Myong Moon dopen de villa om tot Huize Glory. Van deze periode is weinig informatie terug te vinden. Vanaf 1975 gaat het eigendom over in handen van Stichting Verenigingskerk voor Nederland. Het bescheiden aantal actieve leden hebben uitbating van kamers, appartementen en sinds 2011 ook een restaurant, nodig om de kosten voor onderhoud te kunnen blijven opbrengen.
Kortom, het "kasteel van Bergen aan Zee" kent een veelbewogen historie.

Onze kinderen hoeven niet naar een vakantiekolonie, maar gaan wel naar een golfsurfka,p in Egmond aan Zee. Lekker sportief bezig zijn in de buitenlucht blijft goed en gezond voor een kind! In no time leren Tico en Sil kijken naar de golven die komen, het starten van het peddelen en het timen om in één vloeiende beweging van liggen naar staan te komen op een surfboard (de "take off"). Ze leren coole skills, trics en trucs. En ze leren natuurlijk over gevaren van de zee, bijv. wat is een mui en wat doe je als je er in komt? Ook leren ze hoe en wat je "communiceert" als je in het water in problemen raakt.

Elke werkdag van deze 1e week zomervakantie vertoef ik aldus even op mijn meest favoriete plek, het strand. Elke ochtend en namiddag even met mijn voeten in het zand genieten van het wijdse uitzicht, de combinatie van de kleuren van lucht, zee, strand en duin. Stil staan bij het gevoel dat dit beeld mij geeft, namelijk het gevoel van ultieme vrijheid. Het leven is elke dag één groot feest ... als je zelf elke dag de slingers ophangt!

Feestjes!

Druk-druk-druk in het kwadraat. Of in ieder geval de beleving van "druk-druk-druk". En tegelijkertijd is dat "druk-zijn" allemaal maar relatief. Want waar heb ik het nu eigenlijk over? Druk met 's ochtends hardlopen en daarna de stofzuiger door mijn huis halen bedenkende dat ik ook nog wel even met een kop thee wil zitten voordat de jongens (met vriendjes) het huis vullen voor de lunch. Of "druk" met thee drinken bij een vriendin die terug is van een vakantietrip en met wie hoognodig bijgekletst moet worden. Of "druk" met het bedenken van een leuke give away voor na het 10-jarig verrassingsfeest van Coos' bedrijf. Of "druk" met verse soep maken als opa's en oma's soep met brood komen eten, voordat we met z'n allen naar Tico's eindmusical gaan kijken (soep uit een pakje is stukken makkelijker, ik weet het). Of "druk" met 2x op een dag naar het MCA fietsen als een vriendin voor een vervelende behandeling 24 uur in het ziekenhuis moet verblijven. Kortom,  het is wel druk maar ik heb geen drukkende stress.

Het was overigens wel "druk" genoeg om geen woord op het spreekwoordelijke papier te krijgen voor dit weblog. Het was te "druk" in mijn hoofd om tijd te nemen eens als naar een film naar mijzelf en mijn leven te kijken en te zien. Ik ga haast zelf vergeten wat er de afgelopen weken voorbij gekomen is. Welnu, de hoogtepunten uit mijn (onze) recente film:

Tico beleeft de eindsprint groep 8 zoals dat voor een groep 8 mag zijn: veel pleziertjes , veel feestjes, veel saamhorigheid en veel oefenen voor de musical. 

De finale voorstelling van de musical FeestLift is hartverwarmend. Hoewel de rode draad in het verhaal mij (en alle andere ouders en ook de kinderen) ontgaat, straalt het plezier en de energie er van af. Alle kinderen spelen een hoofdrol en allemaal met eenzelfde geestdrift en enthousiasme. Zo ook Tico; het is heerlijk om hem zo vrij en blij op het toneel te zien. Hij heeft een geweldig leuke en sociale klas. Aan niets is te merken dat hij pas 1 jaar in deze groep zit.

De enige "last" in Tico's leventje is het oefenen voor zijn type-examen. En het oefenen voor de voorspeelavond op de muziekschool. Uiteraard haalt hij zijn type-diploma (niet slagen was geen optie voor mij). En de voorspeelavond (piano) gaat ook goed; hoewel het er niet op lijkt dat hij zijn toekomst in de muziek ziet, heeft hij zich toch de basis van het pianospel en het noten lezen een beetje eigen gemaakt. 

Sil heeft in 2 weken tijd 3 verjaardagspartijtjes, waaronder zijn eigen partijtje. Tenslotte was hij 21 december jl. jarig… De  weergoden lijken ons niet goed gezind. 's Ochtends valt het water met bakken uit de hemel, gaat de regen horizontaal door de straat. 's Middags klaart het voorzichtig op en hoeven we tijdens het "levend Ganzenbord" slechts 1x te schuilen. Op school treffen ze het met sportdag; net die dag is het zomers warm. En ook als de themaweek Olympische Spelen op vrijdagmiddag-/avond wordt afgesloten op het schoolplein laat de zon zich goed zien.

Met vrienden bezoek ik de toneelvoorstelling Het Diner. Het stuk volgt trouw de verhaallijn van het veelbesproken boek van Herman Koch en handelt over 2 broers die dineren in een restaurant met hun echtgenoten. Tijdens het diner moet een heikel punt, een duivels dilemma besproken worden over iets dat hun kinderen uitgespookt hebben. Iets dat het daglicht niet kan verdragen. Wanneer en hoe sta je achter je kind, steun je het en breng je het verder op het pad richting volwassenheid? Iets waarover interessante discussies gevoerd kunnen worden. Het is niet zwart, het is niet wit, het is zwart-wit. En dus niet eenvoudig.

Het lukt ons nog om een weekend naar de boot te gaan. We zeilen wat snelle rakken op het IJsselmeer (het waait pittig) en belanden uiteindelijk voor anker in het kommetje bij Enkhuizen. 's Avonds gooien we allemaal lekkere dingen op de Cobb en hebben we een topavond met z'n viertjes. Het voelt heerlijk om –net als toen- weer zo intiem en intens met elkaar te zijn. Met behulp van het speelgoedkeybord componeren we een liedje voor Ben & Riny: Sil speelt de piano en Tico zingt. Dikke pret!

Want, met Coos' broer en zus wordt het feest ter ere van het 50-jarig huwelijk van Ben & Riny georganiseerd. Een hele (helse?) klus om de verschillende karakters gezamenlijk een feest te laten samenstellen dat niet alleen uit vorm maar ook uit inhoud bestaat. Een feest waarbij Ben & Riny centraal staan en de gasten een onvergetelijke middag bezorgd wordt. En dat lukt! Warme woorden, mooie en ontroerende liedjes, schitterende vioolmuziek, leuke anekdotes, lekker Indisch eten en dat alles in een zonovergoten tuin. Het was voor iedereen als een warm bad, een bijzondere middag die niet snel vergeten zal worden.

Tussen al deze bedrijvigheid door flitst er ook nog door mijn hoofd dat het afgelopen weekend exact 2 jaar geleden was dat wij het ruime sop kozen op weg naar Ramsgate (Engeland), de eerste trip van ons sabbatical year. Alweer 2 jaar geleden ……

Theatraal koolhydratenkritisch

Mijn goede voornemens ten spijt lukt het me niet meer om wekelijks mijn wel en wee aan het beeldscherm toe te vertrouwen. Betekent dit dat ik mijn landleven minder en minder als toeschouwer beleef? Dat ik meer en meer deelnemer ben in de tredmolen van alledag? Dat ik mijn nieuwe ritme gevonden heb? Dat ik officieel kan zeggen dat ik "weer gewend" ben?! 

Enfin, na de vakantie ben ik in elk geval zo bezig geweest dat er weinig tijd leek over te blijven om belevenissen, ontmoetingen, gesprekken te reflecteren.  En dat terwijl bijvoorbeeld de theatervoorstelling "Oom Wanja" in het Nieuwe de la Mar, waar Coos en ik zijn geweest, een toneelstuk is waar behoorlijk over nagepraat kan worden. Over de tragiek van verloren dromen, gemiste kansen, en ongrijpbare keuzes. Vermoeid, verveeld, gefrustreerd, verbitterd over de middelmatigheid van het leven. Pierre Bokma als "oom Wanja" speelt deze rol fenomenaal.

Ook vergeet ik haast het outdoor-theaterspectakel "Neeltje Pater" in Broek in Waterland. "Neeltje" viert haar verjaardag op een wel hele unieke locatie in het pittoreske dorp, namelijk op water, het Havenrak. Voor de gelegenheid zijn podium en de tribunes boven het water opgebouwd. Zus Elyn is al weken, nee maanden, samen met handenvol andere vrijwilligers hartstikke druk met de organisatie van dit bijzondere evenement. De Mythe blijkt een grappige, intieme, humoristische, muzikale voorstelling en doet de schrale kou haast vergeten.

Verloren in de tijd zijn ook de lunches met vriendinnen die ik als verjaardagskado heb gekregen. Zo zit ik tot 2x toe in de afgelopen weken geleden te smikkelen aan een Caesar-salad in Bergen resp. Egmond aan Zee. Onderwijl onze wederzijdse zegeningen én (futiele) frustraties doornemend.

Helder op mijn netvlies zit wel de nieuwste hype rondom"low carb" oftewel koolhydratenkritisch eten. Sinds 2 weken ban ik de snelle koolhydraat uit mijn menu en vervang ik bepaalde "ongezonde" voedingsmiddelen door "gezonde" voedingsmiddelen. Dus voor het ontbijt geen boterhammetjes met hagelslag meer, maar een bak yoghurt met noten, fruit en honing. Voor de lunch geen boterhammetjes meer (ik kon er wel van blijven eten), maar een aangeklede salade. Voor het diner geen bord vol pasta of rijst, maar  naast het gebruikelijke stukje vlees dubbel zoveel groente. Ik slurp de gehele dag aan mijn flesje water en plas me een slag in de rondte. 

Aanleiding voor deze bewustwording is simpelweg de broekriem die te strak voelt en de knoopjes die op spanning staan. Ondanks 3x per week hardlopen … Dit hardlopen kost me trouwens nu wel iets meer energie: er zijn nauwelijks suikers te verbranden en het lichaam moet een beroep doen op de trage brandstof genaamd vet. Naast het verlies aan het welvaartsvet is een bijkomend voordeel van deze mentaliteitsverandering, volgens de schrijver van De Voedselzandloper" de vertraging in het verouderingsproces. Oftewel, voor een paar gezonde extra levensjaren laat ik de koekjes voor wat ze zijn en ontzeg ik mijzelf zoveel als mogelijk snoepjes en chips. Om de spirit er een beetje bij mijzelf in te houden, mag ik 's avonds wel een stukje pure chocolade (idealiter moet dit bittere chocolade zijn, maar dat vind ik echt niet lekker). Gelukkig loont het alle moeite, want na 2 weken "blubbert" het over de gehele linie wat minder. 

Tico en Sil moeten deze week over een "lang" uithoudingsvermogen beschikken. In het Heiloose wordt deze week namelijk de avond4daagse gelopen. Tico chilt 4 avonden 10 kilometer lang met zijn klasgenoten en heeft avond aan avond dikke pret. Sil loopt –voor het eerst in zijn leven- de 5km. 

Pinkstervakantie op Texel en Vlieland

Terwijl ik dit type is het buiten een schrale 9 graden en hangt het tegen regenen aan. Op het nieuws hoor ik dat het vandaag (zondag 3 juni) net zo koud is als afgelopen kerst. Sterker nog, het is de koudste "zomerdag" sinds 1975. Bemoedigend…. NOT! Dat was een week geleden wel anders toen we op zaterdag inscheepten op onze SeaMotions.

Daags na het Hemelvaart(klus)weekend en net voor het Pinksterweekend verruilt de boot het droge bestaan voor een drijvend bestaan. Met bestemming Texel is het zaterdagochtend vanuit Den Helder een klein stukje varen voor ons. Al in de werkhaven is het een drukte van jewelste van boten die wachten tot ze de jachthaven in mogen. Over het water horen we iemand Coos roepen en wat blijkt: de Wizard ligt ook te wachten. Hen hebben we sinds de Kaap Verdische Eilanden niet meer gezien en sinds de Bahama's niet meer gesproken. Zij vertellen ons dat de Liberty, voor het laatst gezien op St. Lucia, al in de haven ligt. Als vanouds wordt er direct een BBQ gepland. Gezellig!

Na een uurtje wachten langszij de Marsdiep worden we door de havenmeester opgehaald en naar ons vertrouwde plekje achterin de haven gedirigeerd. Tico gaat direct naar het panna-veldje voor een potje voetbal en Sil hangt in no-time ondersteboven op de steiger om krabben te vangen. Meer hebben de jongens niet nodig om het geweldig naar hun zin te hebben. Coos repareert de "stop"-knop van de stuurboordmotor en ik lees de krant.

Hoewel Tico het volstrekt oneens is met ons, kan hij volgens ons wel wat prikkel- en stimulivrije tijd gebruiken. Hij is namelijk net terug van een geweldig leuk schoolkamp (op Texel notabene) en hij heeft in onze ogen moeite met "thuiskomen". Hij blijft hangen in de overdrive van kamp en is druk in zijn hoofd en lijf. Ondanks puberale protesten van zijn kant, "moet" hij mee als we gaan fietsen. Zijn inziens heeft hij een week eerder al meer dan genoeg gefietst: van Heiloo naar Den Helder, fietsend naar de kampeerboerderij in De Koog en vervolgens fietsend naar alle activiteiten. Enfin, onder het motto "de kop doorwaaien" fietsen we gedurende onze Texelse dagen naar Den Burg voor een boodschap. We fietsen we naar Den Hoorn voor sightseeing en strand en we fietsen we via allerlei leuke en spannende (wandel)paadjes terug richting Oudenschild. Dit alles onder een haast on-Hollandse strakblauwe hemel en bij een aangename 25 graden.

We zijn al zo vaak op Texel geweest en elke keer ontdekken we weer iets nieuws of hebben we oog voor specifiek Texels natuurschoon. Deze keer worden we verrast als we door de kijker van een vogelaar mogen kijken naar de broedplaats van kopsternen en visdiefjes. Tussen de vaders en moeders ontwaren we de pasgeboren pluizenbolletjes. En door zo'n professionele kijker lijkt het alsof we ze kunnen aanraken zo dichtbij. We zien zelfs een vader en moeder kluut met 2 kinderkluutjes.

Geen horizonvervuiling op Texel, maar een skyline van boerderijen, typisch Texelse tuinwallen en schapenboeten. Deze van oorsprong schapenschuren annex hooi-opslag zijn een soort halve boerderij en staan met de platte kant (waar ook de toegangsdeur zit) naar het noordoosten omdat de wind voornamelijk uit het zuidwesten waait. Het duingebied bij Den Hoorn, de Loodsmansduinen, is wonderschoon. In de kwelders zoeken wisenten verkoeling; ze staan tot hun buik in het water. 

Op de avond van 2^e Pinksterdag aanschouwen we om 22.00 uur de uitvaart van de Texelse vissersvloot. Voor de Texelse visser heel gewoon; hij gaat naar zijn werk en wordt uitgezwaaid door vrouw (en soms kinderen). Voor de "toerist" is het mooi om te zien hoe de kapiteins de vissersschepen behendig de havenmond uit manoeuvreren.

Alles op Texel is voor ons dit weekend even mooi, even leuk, even vriendelijk en even gezellig.

Op dinsdag gooien we de trossen los en kruisen we aan de wind naar Vlieland. De eerste avond gaan we voor anker ter hoogte van de Vuurboetsduin van Vlieland. De vuurtoren waakt over ons als het om ons heen langzaam droogvalt. De wind gaat liggen. Het is bladstil als wij in de geul blijven drijven. De volgende ochtend verhuizen we richting de jachthaven. Het is even schrikken als we het havengeld moeten betalen. Is Waddenhaven Texel coulant ten opzichte van catamarans (€ 0,48 x mtr2 voor catamarans), Vlieland is onverbiddelijk met het berekenen van € 0,67 per mtr2. Oftewel, we betalen letterlijk voor 2 boten. Het is logisch dat wij als catamaran meer betalen dan een monohull, maar het dubbele is wel wat overdreven. We nemen misschien een dubbele ligplaats in beslag, maar we maken niet dubbel gebruik van de walfaciliteiten. Sowieso voelt Waddenhaven Vlieland als een koude douche na het warme bad van Texel. Een vriendelijk welkom, een praatje pot kan er niet af. Naam, lengte, breedte is alles wat de Vlielandse havenmeester wil weten om vervolgens met de rekening te zwaaien. Jammer, want het bederft toch heel even het Vlielandplezier.

Gelukkig maakt de schitterende natuur van het eiland veel goed. Een WOW-gevoel maakt zich van mij meester als ik hardlopend over het strand een prachtige dichtregel in het zand ontwaar: "wat ik zocht vloeit langs je voeten en stroomt langs je handen, raakt aan je wang en verovert voor altijd je hart".

De volgende dag vinden we een andere dichtregel: "lippen branden van verlangen naar het zilte van de jouwe, de wind maakt ruimte en in vrijheid kan ik van je houden".

Even googlen vertelt ons dat sinds een paar jaar de omgebouwde legertruck van de Vliehors Express het profiel van zijn achterband zo heeft laten uitsnijden dat er een dubbele dichtregel van maximaal 55 karakters over een lengte van 4 meter in het zand gestanst wordt en dat kilometers achter elkaar. In 2004 zijn bewoners en bezoekers van het eiland opgeroepen hun dichtregel in te sturen. De beste of mooiste 16 zijn uitgekozen en worden bij toerbeurt in het zand "geschreven". 

Bij Vlieland hoort voor mij ook paardrijden op IJslanders. Stal Edda zit ongeveer naast de haven en op woensdagavond gaan Tico en ik mee met een buitenrit door bos en duinen. De IJslander van Tico is een prachtige spiegel van onze prachtige zoon: super-eigenwijs en grappig. Het paard speelt met Tico door telkens wat van het pad af te gaan voor een flinke hap gras. Het paard is "de baas" en niet Tico, haha. Sil mag een half uur op wandelpony Fenna. Coos, als niet-paardenliefhebber, wandelt het rondje als begeleider mee. Ook Fenna ziet haar kans schoon op een hap gras als Coos even niet oplet. Sil, die de teugels keurig netjes vast heeft, wordt daarbij haast gekatapulteerd. Het half uur resp. uur vliegen voorbij. Voor we het weten zijn we terug bij de stal en zit het paardenplezier er voor deze vakantie op. Het smaakt naar meer.

Het zomerse weer heeft inmiddels plaats moeten maken voor frisse voorjaarstemperaturen. En ook de wind is terug. Op donderdagmiddag valt de regen uren met bakken uit de hemel. Gelukkig is het vrijdag, als we naar Hindeloopen varen, weer droog. Met een lekker windje in de rug en een schraal zonnetje tussen de schapenwolken is het prima zeilen. In Hindeloopen vinden we plekje in de gemeentehaven en gaan we lekker eten bij "Ame Gijs", een klein en supervriendelijk restaurantje aan de haven. Op zaterdag varen we de boot terug naar Andijk. De vakantie is voorbij als we alle vuile (en schone) kleding weer in tassen verzamelen, de ijskast uitruimen en met een sopje door de boot gaan.

De week vakantie is super relaxed voorbij gegleden. Wat is het heerlijk om met z'n viertjes te zijn. Letterlijk en figuurlijk lekker dichtbij elkaar, met z'n vieren op ons gezamenlijk "eiland", de boot. En alleen het hier en nu dat telt. Stom genoeg is zo'n gevoel, zo'n manier van leven, in ons gewone thuis niet vast te houden. Stom genoeg zijn er dan teveel invloeden van buitenaf waar we rekening mee moeten en/of willen houden. De realiteit is dat we in ons gewone huis op ons eigen eiland leven en een individualistischer leven leiden. Maar ach, daartegen verzetten heeft geen zin en dus probeer ik er maar niet teveel van te "vinden" (hoewel me dat in de realiteit niet altijd even gemakkelijk af gaat).

De realiteit van vandaag vertelt mij: school, leesmoederen, tandarts, zwemles, piano oefenen en type-huiswerk maken. En, nog even stilstaan bij de foto's van onze Pinkstervakantie.

Klussen, klussen en nog eens klussen!

Werk aan de winkel voor Coos. Heel veel werk aan de winkel. De boot staat met Hemelvaart voor 5 dagen hoog en droog geparkeerd op de werf van Teerenstra. Voor dag en dauw vertrekt Coos deze dagen naar Den Helder om rond het 20.00 uur Journaal pas weer thuis te komen. Hij leeft overdag op cola, een droge boterham en chips, maar eigenlijk heeft hij geen tijd om te pauzeren. Of beter, neemt hij nauwelijks tijd om te pauzeren.

Dag 1 schuurt hij het gehele onderwaterschip om er daarna direct een laag primer op te smeren.

Dag 2 kom ik een ochtend helpen. Terwijl Coos alle striping van de rompen verwijdert, ga ik los met verfroller en antifouling. Na 2 uur boven mijn hoofd verven, kom ik weer tevoorschijn en zie ik er uit als een blauwe paddenstoel. De antifoulling zit niet alleen op de romp van SeaMotions, maar ook op mij. Mijn gehele gezicht is blauw gespetterd. ’s Middags maakt Coos het antifoulen af.

Dag 3 smeert Opa Ben de 2^e laag antifouling op het onderwaterschip. Ondertussen polijst Coos het gedeelte van de rompen boven de waterlijn. En passant wordt ook nog de olie van de saildrive ververst en worden de oliekeerringen van de saildrive vervangen.

Dag 4 zet Coos de rompen in de was tot ze goed glimmen. De schroeven worden schoongemaakt en geschuurd en hij maakt een nieuwe rubberen flap voor bij de saildrive.

Dag 5 volgt de kers op de taart: samen met mijn zus Karin wordt de nieuwe striping en het nieuwe SeaMotions logo vakkundig op de rompen geplakt. Het idee voor dit nieuwe SeaMotions logo is trouwens voortgekomen uit een gezamenlijk creatief proces van vader en zoon, oftewel Coos en Tico.

Eerder dit voorjaar heeft Coos de trampolinenetten vervangen. Na 8 jaar permanente blootstelling aan zonlicht, UV-straling, was het gewoven net zodanig “verweerd” dat vervangen noodzakelijk werd. 


Het bevestigen van deze nieuwe netten was nog een helse en langdurige klus. De trampolinenetten worden met een niet-rekbare lijn aan het “trampolineraam” geweven. Vooral het voortdurend spanning krijgen, het goed strak trekken van deze “weeflijn” was zwaar en behoorlijk pijnlijk voor de (kantoor)vingers. Maar het resulltaat mag er zijn!

Coos voelt dubbel en dwars wat het betekent om een “dubbele boot” te hebben. Maar wat ziet zij er weer prachtig uit!

 

SeaMotions op weg naar het droge!

Big Major Spot, Bahama's … De paradijselijke, zonovergoten plek waar ik in 2011 mijn verjaardag heb gevierd met "red velvet cake", champagne, onze Duitse zeilvrienden van de hundertWasser en de zwemmende grijsroze varkens.  In 2012 vier ik mijn verjaardag "gewoon" in het aangeharkte Heiloo. De temperatuur blijft steken op 12 graden, maar de appeltaart geurt, de soep pruttelt en de familie komt op verjaardagsvisite. Jarig zijn; elk jaar ben je jarig en elk jaar geeft een verjaardag een totaal andere herinnering. 

Na deze heugelijke gebeurtenis gaan we snel over tot de orde van de dag en dat wat komen gaat. Zo is daar bijvoorbeeld de eerste zeiltocht van de SeaMotions, nadat ze maanden in winterslaap heeft mogen verkeren. Op zondag 13 mei, Moederdag, varen we de boot van Andijk naar de werf (Teerenstra) in Den Helder. Het Hemelvaartweekend gaat namelijk gebruikt worden voor noodzakelijk onderwaterschiponderhoud. 

Maar eerst begint de zondagse Moederdag met een lekker ontbijt en lieve knutselkado's van de jongens. Tico heeft een soort "woord-/beeldspin" van (of beter over) mij gemaakt. Het spreekt voor zich dat dat een hoog roze gehalte heeft.  Het is mooi om te zien waar mijn oudste zoon aan denkt als hij aan mij denkt: aan reizen en aan hardloopschoenen, haha. Sil heeft mooie, kleine tekeningetjes geplastificeerd en voorzien van magneetplakkertjes. En hij heeft een lief (en keurig handgeschreven) gedichtje voor me gemaakt. 

Vervolgens gaan we 'en famille' naar de hockeyclub alwaar Sil een (officieuze) hockeywedstrijd te spelen heeft: 3 x15 minuten. En dat is beslist nog niet eenvoudig. Het fenomeen "verdedigen" snapt ie goed en doet hij met verve, maar het gegeven "aanvallen" is nog niet tot Sil (en ook niet tot zijn andere teamgenoten) doorgedrongen. Aldus vergeten ze als ze de bal hebben, op te rukken naar de overkant van het veld om een punt te scoren. De tegenpartij, bij alle potjes meisjesteams, hebben de aanvalsslag wel gemaakt en scoren het ene na het andere doelpunt. Een andere belemmerende factor is  Sil's drive (en dat van zijn teamgenoten ): na zo'n 10 minuten wedstrijdtijd maakt deze haast een vrije val en staat hij als ware hij een toeschouwer naar het wedstrijdverloop te kijken. Na afloop is hij niet ontevreden over zijn eigen verdedigingswerk. En is hij het verlies van de wedstrijdjes op slag vergeten als de limonade geserveerd en het snoepje uitgedeeld wordt. Laten we maar zeggen dat hockey zijn hart nog niet gestolen heeft, haha.

Rond het middaguur rijden we met erwtensoep en broodjes naar de boot. Bedreven maken we de boot zeilklaar: watertanks bijvullen, kuiptent er af ritsen, 220stroom afkoppelen, huik van het grootzeil en dan de motoren starten. De stuurboordmotor doet direct wat hij moet doen: starten en lopen. De bakboordmotor doet daarentegen niets. Althans, de startmotor draait wel, maar de motor slaat niet aan. De motor lijkt geen diesel te krijgen. Coos vervangt het dieselfilter, controleert het fijnfilter en ontlucht wat er te ontluchten valt. Helaas leidt dat niet tot een draaiende motor. Na 2 uur sleutelen krijgt hij de motor aan de praat en kunnen we, 3 uur later dan gepland, vertrekken. 

Er is nog wel het nodige researchwerk te doen voor Coos, want de bakboordmotor start alleen als het gas geheel open staat. De motor zuigt ergens valse lucht. De vraag is alleen waar?

Met een halve windse koers laten we ons over het IJsselmeerse water blazen richting de sluizen van Den Oever.  Wat een zalig gevoel. Letterlijk en figuurlijk varen we weg van de hectiek van alledag. De sores van het landleven laten we achter ons (en ach, wat voor sores hebben wij nu eigenlijk in ons gezegende leven?!). Het geluid van het water langs de rompen klinkt gek en vertrouwd tegelijk. Een deken van rust en verstilling overvalt me op een plezierige manier.  Tico en Sil vinden het ook weer spannend en leuk. Door het ontbreken van prikkels en verleidingen komen ze al varende weer tot dingen die ze thuis niet, niet zo snel of niet zo vaak meer doen: midden op de dag een boek lezen, pingelen op de speelgoedsynthesizer, woordzoekers maken en gekke beesten tekenen.

Na krap 1,5 uur kunnen we bij Den Oever direct door de sluis en ook op het openen van navolgende brug (Afsluitdijk) hoeven we nauwelijks te wachten. We zijn het enige schip. 

Op de Waddenzee hebben we de stroom vol mee richting Den Helder. Het is afgaand tijd, oftewel het wordt eb. Op de zandplaten naast de vaargeul ligt een handjevol zeehonden te chillen en loungen alsof het een zwoele zomeravond is. En het is allesbehalve een zwoele zomeravond: er waait een straffe Westenwind en het is een magere 10 graden. Maar.., het is wel droog. 

Rond 20.00 uur komen we aan in Den Helder. In de buitenhaven waar de marineschepen en andere grote schepen aangemeerd liggen, laat dezelfde zeehond als 2 jaar geleden (toen we hier voeren op weg naar de werf) haar snuit boven het water zien. Ook hier openen brug en sluis zich zodra we aan komen varen. Op de kant staat Opa Ben ons op te wachten. Hij brengt ons terug naar Andijk waar onze auto staat. Om 23.00 uur zijn we thuis, veel te laat natuurlijk voor de kinderen die de volgende dag gewoon naar school moeten… Voor een rustig gemoed en nachtrust doet Coos op deze late avond research op het internet rondom valse lucht bij Yanmar-motoren. En de volgende dag belt hij met onze dieselmotorengoeroe Patrick (Vivente). Patrick sluit direct uit dat er serieuze problemen met de dieselinjectiepomp te verwachten zijn. Hij heeft niet veel tijd en woorden nodig om te concluderen dat Coos slechts 2 boutjes of schroefjes van dieselaanvoerslangetjes hoeft vast te draaien. 

Dinsdagochtend draait Coos het boutje en het schroefje van de betreffende slangetjes aan en daarmee is inderdaad het startprobleem direct opgelost! Patrick, bedankt! In de stromende regen vaart Coos de boot vervolgens onder de kraan. Net als 2 jaar geleden is dat een nauwkeurig klusje: de ruimte meet 7.50 meter breed en onze boot is 7.00 meter breed. Onder leiding van werfchef Herman en 3 werfmannetjes gaan de slings onder de boot. In no time hangt de SeaMotions in de banden boven water en daarna boven land. De biotoop op ons onderwaterschip valt enorm mee; aangroei in Hollandse koele wateren is slechts een fractie van de aangroeisnelheid van plantjes en beestjes in de warmere, Caribische wateren. 

Vanaf morgen verwisselt Coos zijn nette pak voor een overall en transformeren zijn keurige kantoorhanden naar vieze werkhanden. Maar wat zal SeaMotions lekker opknappen van deze voorjaarsschoonmaak!