De lente is in aantocht! De komst van de lente wordt aangekondigd door de specht die we sinds een week weer driftig horen tikken tegen de boomstammen in het bos achter ons huis. De merels en ander kwetterend vliegend gevogelte luiden de dagen weer in met ochtendgezang. De sneeuwklokken en krokussen schieten de grond uit. Aan de boomtakken ontspruiten voorzichtig de eerste uitlopers. Het duingebied begint te kleuren na een periode van overheersend grauw grijs. Het is licht buiten als ’s ochtends ons wekkertje gaat en licht als we ’s avonds aan tafel gaat. De dagen lengen, heerlijk!! Laat de temperatuur maar stijgen, laat de zon maar schijnen, laat de bomen en planten maar groeien en bloeien. We gaan vol goede moed op weg naar Rokjesdag! 

Hoewel, de eerste blote hardloopbenen spot ik zaterdagochtend al in de duinen van Egmond. Terwijl ik nog lang-gebroekt en met windjas door de duinen stamp. Maar dat heeft ook een reden: “warmte-training” op weg naar de halve marathon van Madrid op 1 april. En dat is geen 1 april grap! Als door de winter gekoelde Noord-Europeaan zal het 1 april heel warm aanvoelen als ik dan 21km ga weghollen bij 18-20 graden … Om het hart alvast te trainen harder te werken om het lijf te koelen, kleed ik me de komende weken bewust té warm als ik mijn duurlopen en intervaltrainingen afwerk.

Op zaterdag doe ik mee met de intervaltraining van de Duinlopers in het Egmondse duingebied. En op zondag stamp ik met het zondagochtendgroepje vanuit Bergen via de mulle zandpaden door de “de duinen van Six” naar de kust om via een prachtig breed strand pittig door te lopen naar Bergen aan Zee en vervolgens de laatste km’s over het verharde pad naar het PWN-parkeerterrein nabij De Franschman af te leggen.

Dichterbij huis ontdek ik eerder deze week hardlopend het Monnikenpad. Het pad stamt uit de 11^e eeuw toen de monniken, behorend bij de Egmonder abdij van waar uit Adelbertus en Willibrordus  (bekende historische figuren in deze contreien) het christendom predikten, druk waren met het ontginnen van moerasgronden, het aanleggen van dijken en het graven van sloten en vaarten. Aldus, het Monnikenpad voert mij hardlopend langs een vaartje, over een grasdijk, door de met rijp bedekte weilanden en hier een daar een hek waar overheen geklommen moet worden. Om uiteindelijk uit te komen bij de Egmonder Abdij. Via de Zomerdijk, ook aangelegd door de monniken, en de Zeeweg hol ik terug naar huis. Een leuk, nieuw hardlooprondje en weer dik 10km op de teller erbij.

Op het sportieve vlak presteer ik deze week nog meer. Want er wordt er serieus getennist. Op donderdagavond hebben Anja en ik een inhaalwedstrijd in het kader van de interne vrijdagavondwintercompetitie (wat een punten zou dat opleveren bij WordFeud). Het waait een dikke windkracht 5 en de luchtvochtigheid haalt met gemak 90%; het regent nog nét niet. De tegenpartij heeft duidelijk een betere tennistechniek, maar wil té graag té vaak té hard serveren en retourneren. En met een dikke windkracht 5 betekent dat nogal eens “uit”, over de lijn. Wij nutten ons gebrek aan hard kunnen (willen) slaan ten volle uit en spelen op safe. Dat levert op, want al snel staan we een paar games voor. En die voorsprong geven we niet meer weg. Na 5 kwartier tennissen (punten worden doorgeteld i.p.v. het spelen van 3 sets – of meer) kunnen we 11-7 noteren, in ons voordeel. YEEHAA.

De eerder genoemde uit de grond schietende krokussen luiden ook de Krokusvakantie Regio Noord in. Op donderdag hebben Tico en Sil hun laatste schooldag. Er ligt een week zónder wekker voor ons. Een week zónder geplande activiteiten. Een week zónder noemenswaardige verplichtingen. Een week waarin veel kan en mag …. Hoop ik.

Weerzien

Deze maand maar dan exact één jaar geleden zijn we met 2 Franse catamarans onderweg naar de Venezolaanse eilanden. Daar hebben we een geweldige tijd met de Franse families Le Fur (Le Furibard en Galilea).

Op Blanquilla helpen we elkaar voorkomen dat elk van ons met bijboot ge-“washed” wordt (ondersteboven, over de kop gaat) met de dinghy bij het aan/van land gaan met een hoge (brekende) branding. Op Los Roques neemt de jagersdrang van de mannen bijkans obsessieve vormen aan. Gelukkig hebben ook veel plezier bij het met z’n allen opeten van de vangst, wie daar dan ook voor gezorgd heeft. Op Aves beleven we een onvergetelijke avond als we op een klein, verlaten koraalstrand een geweldige bbq aanleggen, als we smullen van de grote kreeften en als we met de dinghy in het stikdonker zónder verlichting “op gevoel” tussen ondieptes en riffen doorvaren. We bevinden ons dan in het een soort van “groot blauw niets”. Ver weg van de bewoonde wereld: op een enkele Venezolaanse visser na geen mensen, geen winkels, geen internet, geen GSM. 

We hebben destijds in bikini en zwembroek -op Bonaire- afscheid genomen van de Le Furs.  En nu, 1 jaar later treft Coos treft hen (en zij hem) “fully dressed": in kostuum resp. in mantelpak in Parijs. Business wise vertrekt Coos nl. vrijdagochtend met de TGV naar Parijs. Aansluitend op de zakelijke afspraak ontmoet hij Natacha & Yves-Marie en Yann & Ann-Valerie en blijft hij bij laatstgenoemden overnachten. Al die nette kleding is het enige gekke aan dit weerzien, want verder voelt het weerzien heel vertrouwd en is er aan gesprekstof geen gebrek. Met Pasen komt Le Furibard naar Heiloo!

Ondertussen beleven Sil en ik een “bootdag”. Oftewel, lopen zo lang als mogelijk in pyama, komen de deur niet uit en vermaken ons met kleuren, knutselen, thee drinken en lekker lunchen. Tico doet ten dele met ons mee; ’s ochtends geeft hij zich eerst 200% bij de Masterclass Badminton (een serie van 10 speciale badmintontrainingen voor getalenteerde jeugd waarvoor hij geselecteerd is). Vanaf de lunch sluit hij zich aan bij onze lazy laid back afternoon en maakt hij een creatieve, kunstige verjaardagstekening voor Opa Jan.

Ik geniet er volop van. Tijdens ons “zeilend reizen” was zo’n easy-does-it dag heel gewoon. Nu ben me enorm bewust dat een dergelijke dag in ons “gewone leven” zeldzaam is vanwege zogenaamd “druk-druk-druk”. Waarom en waarmee in godsnaam??? Alleen het Wordfeuden, WhatsAppen en het voortdurend checken van Nu.nl is haast een dagtaak. Ook ik denk dat ik elk uur, elke 5 minuten moet willen weten of er meer bekend is rondom Prins Pech, alias Prins Friso die, zachtjes uitgedrukt, onfortuinlijk ge”washed” is door een sneeuwlawine in Lech. En als die mediastorm enigszins geluwd is, kondigt Job Cohen aan per direct de politiek te verlaten. Gelukkig voor de media; dan hebben de heren journalisten, Pauw&Witteman, DWDD en alle zogenaamde deskundigen en direct betrokkenen een nieuw bot waar ze zich in vast kunnen bijten.

Maar ik wil het niet allemaal weten. Het vervuilt en verstopt de vrije ruimte in mijn hoofd. En een mens heeft vrije ruimte op de harde schijf nodig om te reflecteren, te fantaseren, te creëren.

Enfin, op deze zaterdag in en om de mand, wordt onze creativiteit geprikkeld en knutselen Sil en ik heel kneuterig een Tour de France-doos voor jarige Opa Jan in elkaar. Aan het einde van de middag hijsen we ons tenslotte in de kleren en zetten we voet in de werkelijke wereld. We rijden met mijn koets naar Amsterdam om Coos weer op te halen van het treinstation en tuffen vervolgens door naar mijn ouders voor een gezellig familie-etentje in het lokale pannenkoekenhuis.

Niet alleen ik heb vrije ruimte op de harde schijf nodig. De mannen in ons gezin ook, ook al zijn ze zich niet altijd bewust van deze behoefte. In het drukke leven van een 12- resp. 7-jarige is “lummeltijd” zeer belangrijk. Ervaren dat de tijd niet ingevuld wordt door geplande activiteiten of beeldvullende prikkels. Zelf bedenken wat je zou kunnen gaan doen, je mee laten nemen door je fantasie: tekenen, knutselen, lezen of op de piano te pingelen. Of zélf besluiten even helemaal niets te doen… Best lastig hoor, voor kind en ouder.

Een meer volwassen, mannelijke manier om ruimte te maken op de harde schijf is hout hakken. Dat is waar Coos zich op de zonnige zondag aan over geeft: hij zaagt, hakt en klooft dat het een lieve lust is. Ik beschouw het geheel, als ik even niet aan het lezen ben, in het zonnetje gezeten, vanuit mijn luie stoel. Dit is een goed weekend! Op naar een nieuwe week.

Nachtelijke zieleroerselen

In het landleven is het volstrekt vanzelfsprekend om een nacht aaneengesloten door te slapen en jezelf niets af te vragen. Incidenteel nachtelijk gepieker daargelaten vallen wij elke avond in een comatueuze slaap om halverwege de nacht even wakker te worden om de blaas te legen. Het huis beweegt niet, raakt niet van zijn anker en heeft ook geen last van een plotselinge omslag in het weer. Op reis was dat anders. Elke nacht was ik mij bewust van onze kwetsbaarheid in ons drijvende huis dat soms “veilig” in de haven lag, maar veel vaker in een in meer of mindere mate beschutte ankerbaai met een goede of juist slechte ankerbodem. Of we zeilden door in de nacht. Het begrip “veiligheid” krijgt dan een andere lading.

 

Het weer, de weersverwachting, was op onze reis een belangrijk (het belangrijkste?!) criterium voor een “veilig gevoel”. Naarmate de reis vorderde, raakten we ingetuned in de voorspellende gave van de natuurlijke elementen. De wolken vertelden ons of we stabiel weer hielden, of er wellicht zware regenbuien met mogelijk snoeiharde en/of draaiende winden aankwamen, of er een front of depressie over ons heen zou komen. De witte koppen op de –zich opbouwende- golven of juist het ontbreken daarvan ondersteunden de informatie hoog aan de hemel. Ons intelligente weerstation en dan met name de barometer bevestigde vervolgens vaak onze waarnemingen. Zo heb ik een jaar lang dagelijks de barometerstand bijgehouden, heb ik kleine en grote veranderingen in luchtdruk genoteerd en hebben we de effecten van deze wijzigingen bewust beleefd. Heel simpel kun je stellen dat weinig verandering in barometerstand ook betekent weinig verandering in het weer (en de wind). Deze barometerstanden verifieerden we met de weerkaarten die we via internet of –bij gebrek aan een internetverbinding- via onze kortegolf zender ophaalden. Vooral Coos ontpopte zich als een ware Piet Paulusman en kon in de brei van lijnen, kleuren, pijltjes en afkortingen “lezen” in welke richting de hoge en lage drukgebieden zich zouden gaan verplaatsen, of de isobaren dichtbij elkaar (harde wind) of ver bij elkaar vandaan (geen wind) lagen en uit welke richting de wind dan voor ons zou komen. En, of, wanneer en wat voor weersverandering op korte en langere termijn op stapel stond? Met name voor en tijdens de lange oversteken waren de wolken, de zee, de barometer en de weerkaarten onontbeerlijke hulpmiddelen om lekker en vooral veilig te zeilen.

Naast het weer waren we natuurlijk alert op andere zee-weggebruikers. De grote vaart is goed zichtbaar in de nacht, de recreatieve vaart over het algemeen ook. Maar alles op en in zee dat in het donker geen licht voert is ’s nachts niet of nauwelijks te ontwaren. Zoals dat onverlichte sportvisbootje 5-10 mijl uit de kust van Portugal dat hoogstwaarschijnlijk met illegale activiteiten bezig was toen wij er bijna overheen voeren. Of die slapende walvis die net voor het ochtendgloren wreed gewekt werd door onze stuurboordromp (en ook ik was  in een nano-seconde klaarwakker van deze enorme dreun). Of de vele visvlaggen en kreeftenpotten waar je ’s nachts op goed geluk “over heen” vaart in de hoop dat er geen net of touw in je schroef blijft hangen. Allemaal elementen die van invloed zijn op je gevoel van veiligheid. Geen dag, geen tocht, geen moment hebben we onze veiligheid als vanzelfsprekend aangenomen. Elke dag, elke tocht, elk moment zijn we bewust en alert geweest. Onze basale zintuigen, oren – ogen- neus, stonden elke dag “aan”.

Het is een dunne lijn tussen het gevoel van veiligheid en onveiligheid.  Met nadruk op “gevoel”, want meestal bén je veilig, ís het veilig en is een “gevoel van onveiligheid” vooral een psychische kwestie. En dat laatste zegt vooral iets over jezelf, over je eigen onzekerheden en twijfels. Dan kan “angst” het overnemen van de ratio en als dat gebeurt dan geef je (figuurlijk) het roer uit handen. Ik heb dat meerdere keren ervaren: er was geen onveilige situatie, maar ik voelde mij wel onveilig. Op het moment zelf is dat lastig, vervelend en vermoeiend. Tegelijkertijd is het mooie ervaring omdat je alleen met behulp van je eigen mentale kracht uit zo’n gevoelstoestand kunt komen en daarmee ontdekt hoe sterk je eigenlijk wel bent, over hoeveel veerkracht je wel niet beschikt met als “toetje” het jezelf realiseren hoe mooi zo’n intens leven is. 

Nu, thuis, is een barometerstand een ver-van-mijn-bed gebeuren. Ik ben me niet bewust van depressies, lage- en hogedrukgebieden. Ik houd me niet bezig met korte en lange termijnweersvoorspellingen. Het weer is het weer en heeft nauwelijks invloed op ons dagelijks doen. Ik maak mij geen zorgen om walvissen en visnetten.

Nu, thuis, zijn de zintuigen in een soort “slaaptoestand” geraakt en worden deze nauwelijks getriggerd. OK, nu de sneeuw is gesmolten, ruikt het op sommige plekken buiten, gek genoeg, naar natte hond?!

Nu, thuis, word ik niet of veel minder geconfronteerd met mijzelf. Of moet ik zeggen, zijn er allerlei externe prikkels om in te vluchten als het even “lastig” wordt in mijn kop?! Denk aan retailtherapy ingeval van een baaldag of mijn gedachten uitzetten door televisie te gaan kijken.

Is het ene leven (zeilend reizen) dan mooier, beter, wenselijker dan het andere (het gewone leven)? Ik kan en wil daar niet uit kiezen, want als ik voor het één kies, kies ik niet voor het ander. En beide vormen van “leven” hebben hun waardevolle aspecten. Als je altijd aan het reizen bent, wordt het reizende leven weer het gewone leven.

Als ik nu moet kiezen, kies ik voor “the best of both worlds”: een beetje zeilen en een beetje thuis.

Aan dit alles denk ik (’s nachts) als ik meerdere nachten achtereen meerdere keren per nacht uit mijn bed “moet” voor Sil. Hij is verkouden, zijn neus zit vol snot en hij blaft vooral ’s nachts als een zeehond met een dichtgeknepen keel. Arm kind.

Koning Winter

Wordt de “horrorwinter” dan toch een feit? Dagelijks wordt het een tikkie kouder en lichte vorst veranderd via matige vorst in strenge vorst. Zelfs in de kustgebieden, waar het doorgaans winterdag een paar graden warmer is dan elders in het land, wijst de thermometer dagen achtereen bij het ochtendgloren een heuse -13 tot -20 aan. Ongekend lage waarden en ik kan me -in mijn Heiloo-bestaan- niet herinneren of het eerder zo koud is geweest. Meteorologen spreken officieel van een “koudegolf”.

Lekker is dat als Tico en ik op vrijdag 3 februari ultravroeg (vóór 8 uur) met muts op en wanten aan op pad gaan om met groep 8 fietsend het Jac P. Thijssen College in Castricum te gaan bezoeken. Halverwege de ochtend vallen de eerste vlokken uit de lucht en tegen de tijd dat wij klaar zijn om de terugtocht aan te vangen, ligt er ,on-Hollands, minstens 10 cm sneeuw. Voor 25 stuks 11-/12-jarigen verhoogt de witte wereld de fietspret: glijdend en slippend trappen we de 7km naar huis de bevroren vingers en tenen op de koop toe nemend en allemaal een witte baard en pruik rijker.

De “koudegolf” zorgt ervoor dat het ijs op de lokale ijsbaan in het bos op zaterdag al dik genoeg is om beschaatst te worden. Toute Heiloo haalt de schaatsen uit het vet. De bejaarde ijsmeesters zijn eveneens uit de mottenballen gehaald en krijgen geen genoeg van het baanvegen achter een omgebouwde grasmaaier. En oh wee, als je per ongeluk voor hun machientje schaatst! Onderwijl gooit de Koek & Zopie nog een ouderwetse langspeelplaat “Alle 13 goed” op de draaitafel. De muzikale klanken van The Cats, George Baker, The Pussycats en Boudewijn de Groot schallen uit de luidsprekers. Het is nostalgie in optima forma. Jong en oud vermaken zich uitstekend; de ijsbaan is een geweldige lokale Meet&Greet.

Tico is beide dagen haast niet van het ijs te krijgen; hij is druk met achter de meisjes aanzitten met hordes oude en nieuwe vrienden. Sil heeft baat bij zijn in de kerstvakantie gevolgde schaatsclinic en gaat soepel over het ijs. De voortdurende vrieskou lijkt alleen mij te deren, want bij alle ijsbaanbezoeken bespeur ik al na krap een uur de eerste bevriezingsverschijnselen bij mijzelf, of ik nu schaats of toekijk. Overdag blijft de temperatuur fors onder nul, variërend tussen de -10 en -3. En de gevoelstemperaturen liggen, ondanks een strakblauwe lucht, door een constante oostenwind nog veel lager.

Niet alleen mijn uitstekende delen (handen, voeten, neus) hebben last van deze schrale kou; ook onze eikenhouten parketvloer heeft ernstig te lijden. Het is buiten en dus ook binnen super droog; de barometer geeft een vochtigheidspercentage van 33% aan ...Dat is echt héél laag. De houten vloer oogt als het dorre, uitgedroogde landschap van een willekeurig Afrikaans land dat lijdt onder ernstige droogte.

Coos rijdt op dinsdagochtend heen en weer naar Andijk om te kijken hoe onze SeaMotions erbij ligt in deze barre omstandigheden. Het is een vreemde gewaarwording om via het ijs de boot te betreden i.p.v. via een Tarzan-actie langs de voorstag. De afsluiters houden zich goed. En de accu's blijven geladen; er ligt geen sneeuw op de zonnepanelen. Al snel na het aanzetten van de Webasto-kachel is het binnen behaaglijk. Het is dat we ingevroren liggen, maar het liefst gooit Coos de trossen los voor een zeiltochtje.

De voortdurende Siberische omstandigheden zorgen voor een heus koortsachtig gevoel in heel Nederland. Is het koud genoeg, blijft het koud genoeg voor een (16^e) Elfstedentocht? De rayonhoofden komen bij elkaar. Op maandag is de eerste persconferentie van het Elfstedenbestuur. Hoewel ze geen toezeggingen of voorspellingen doen, lijkt het niet geheel onrealistisch dat een 15^e editie, Elfstedentocht 2012, werkelijkheid wordt. Iedere kenner van ijs, weer voorspellen en schaatsen wordt van stal gehaald om zijn/haar ervaringsdeskundige zegje op radio, televisie en social media te doen. De film “de Hel van ‘63” wordt extra geprogrammeerd en speciale Elfsteden-Apps worden versneld ontwikkeld. Heel de wereld kan zodoende de ijsdikte en de ijsaangroei op de gehele Elfstedenroute van minuut tot minuut volgen. Nederland vergeet de diverse crises in eigen land, in Europa en in de wereld. Nederland heeft even geen aandacht voor de uitspraak van de rechter rondom de slepende bestuurscrisis binnen Ajax. Nederland wordt collectief ziek en die ziekte heet Elfstedentocht. Symptomen: verbroedering en gemeenschapsgevoel, welk zich o.a. uit in collectief sneeuwvegen en een tierige handel in hotelbedden, B&B-slaapmogelijkheden en anderszins onbaatzuchtige Friese gastvrijheid. Nederland dompelt zich onder in voorbereidingen en voorpret. Bij een heldere hemel en volle maan blijft het stevig vriezen en lijkt de slagingskans van een Elfstedentocht rond de 75% te liggen.

Maar dan, in de 2^e helft van de week keren “onze” de kansen. De wind lijkt op zondag te gaan draaien naar zuidwest en dat betekent hetzelfde als dooi…Oeps, vloeken in een kerk die Elfstedentocht heet.

Een 2^e persconferentie volgt op woensdagavond met een ontluisterend, maar realistisch bericht: het gaat niet door …. voorlopig.

Daags hierna vat De Volkskrant de sfeer en de emoties van de afgelopen koortsstuip mooi samen: “de ijsvloer van verwachting werd in een kort moment van teleurstelling gereduceerd tot wat het werkelijk was: een (te) dunne laag bevroren water op de Friese vaarten van nationale hoop.”

Stichting Correlatie, Slachtofferhulp en andersoortige praatgroepen hoeven niet in actie te komen. We blijken een sterk en veerkrachtig volk. Nog geen 12 uur na de 2^e persconferentie, na een nachtje slapen, gaat heel Nederland weer over tot de orde van de dag. Het nieuws opent met het aftreden van de Raad van Commissarissen van Ajax. Interim algemeen en interim technisch directeur Sturkenboom resp. Blind dienen hun ontslag in. Van Gaal kan fluiten naar een positie als Ajax-directeur. En daarmee is de nationale verbroedering definitief van de baan en behoort het gemeenschapsgevoel tot het verleden ... voorlopig. 

ZIJN

Alle goede voornemens ten spijt staat ons, of kan ik beter zeggen “mijn” leven erg in het teken van DOEN in plaats van ZIJN. De “3^e versnelling” waar ik zo graag in leef, is opeens veranderd in een razende 5^e versnelling. Ik vlieg van hot naar her en ben zo druk als een boer met één koe. Het is vol in mijn hoofd en het wordt steeds lastiger hoofd- van bijzaken te scheiden, wat is urgent en belangrijk en wat niet? En als een mens zo “druk” is, is het haast onmogelijk om eens 10 minuten te gaan zitten. Een focus van langer dan een paar minuten is bijkans teveel gevraagd. De concentratieboog maakt continu een vrije val. Waar uit dat zich in? Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een boek gelezen heb. De zaterdagkrant ligt nog ongelezen op tafel en de nieuwsflitsen van de mobiele versie van NU.nl zijn al bijna too much. Maar waar ben ik dan toch zo “druk” mee? Tja, het goede nieuws is dat ik vooral druk ben met de leuke, fijne, gezellige en ook nuttige dingen.

Onder de noemer “gezellig” schaar ik lunchen met Annemarie bij de HEMA in Amsterdam-Noord. En dan is de combinatie van variabelen een absolute voorwaarde om het “gezellig” te noemen. Want lunchen bij de HEMA is op zich niet heel speciaal. En de locatie Winkelcentrum Boven-IJ in Amsterdam-Noord zou ik voor “gezellig shoppen” verder niemand aanraden. Maar, met de variabele “Annemarie” erbij is het voor mij (ons) de optimale combinatie. Want vroeger, en dat gaat minstens 30 jaar (zonder kids) resp. 10 jaar (met kids) terug, waren Annemarie en ik veelvuldig in Noord te vinden: beetje winkelen, beetje lunchen en heel veel kletsen en lachen.

Onder de noemer “nuttig” behoren de ouderinformatieavonden van diverse middelbare scholen in en om Heiloo. En we hebben nogal wat keus: 2 jaar brug-/dakplanklas in Heiloo, categoriaal gymnasium, tweetalig VWO of VWO+ met Chinees in Alkmaar of 2 modern gehuisveste en geoutilleerde scholengemeenschappen in Castricum. Zoveel keus, zoveel lokkertjes, zoveel voors- en tegens: dichtbij versus verder weg, ééntalig of tweetalig, dakpanklas of 1 niveau brugklas, 1 of 2 jaar brugklas, zwarte of witte school. Enfin, we schieten het proces maar 3-dimensionaal en stap-voor-stap in:

1). Tico bezoekt met zijn klas 3 scholen.

2). Coos en ik bezoeken de diverse ouderinformatieavonden.

3). We gaan met elkaar naar de Open Dagen.

Daarna zetten we alle schoolgerelateerde specials, indrukken en gevoelens met plussen en minnen in een Excel-sheet (haha, NOT!) en resteert nog slechts de CITO Eindtoets.

Welnu, we zullen wel enigszins vanzelf met het juiste gevoel naar de voor Tico juiste school trechteren.

Onder de noemer “fijn” valt het weekend want dan zijn we na een school- en werkweek met z’n vieren. Ook al spenderen we natuurlijk niet elke minuut van het weekend met elkaar. Het is meer dat de “need to do” (school & werk) op gezinsniveau plaats maakt voor “nice to do”.

Hoewel, dit weekend staat er wel erg veel “nice to do” op het programma. Voor mijn gevoel ga ik zaterdagochtend de deur uit en kom ik zondagavond laat pas weer thuis. Waar zijn we dan zo druk mee?

Zagen en hakken van een aantal bomen in het bos net achter onze schutting (met toestemming van de boswachter). Hardlopen, douchen, boodschappen doen om aan het begin van de zaterdagmiddag af te reizen naar de badmintonwedstrijd van Tico in Weesp. En we gaan daar, omdat het zijn laatste wedstrijd uit de competitie is, en famille heen. Het team staat bovenaan in de competitie en ze kunnen dit weekend regiokampioen worden… Al tijdens het kijken naar de 1^e wedstrijd (en ze hebben er 8 te gaan) begrijp ik niet goed waarom ik mee ga, want ik vind het als toeschouwer allemaal veel te spannend. Gelukkig is er voortdurend 1 badmintonbaan vrij en kan ik, om de zenuwen een beetje te temperen, met Sil een beetje recreatief over slaan. Ons team maakt het extra spannend, want ze verliezen in Weesp. Het wel of niet kampioen worden hangt vervolgens af van wat de nummer 2 op zondag presteert ...

Ongeacht de uitslag van de dag en de uitslag die nog komen gaat, gaan we met het team + broertje(s)/zusje(s) + ouders ter afsluiting van het competitieseizoen gepast uit eten … Bij een eetgelegenheid waar wij nooit naar binnen gaan, 99 van de 100x voorbij rijden en slechts zeer incidenteel en bij hoge uitzondering een korte drive-through-stop maken…die grote gele M. Sil vraagt dan ook ongelovig: “gaan we écht naar binnen bij de McDonald?” Welnu, voor alles is het een eerste keer en zo ook “uiteten” bij McDonald.

Als we op zondagmiddag richting ons volgende “agendapunt” rijden, een geweldig gezellige middag bij Hetty & Daniel met Faron en Linda + een schare kids, sijpelen de eerste officieuze berichten binnen dat de nummer 2 op de regiobadmintonlijst onvoldoende heeft gespeeld om onze J5 van de 1^e plaats te stoten. ’s Avonds wordt officieel bekend dat Tico met zijn team regiokampioen 2011-2012 is geworden. YEEEHAAAA!!!

Rond 19.00 uur zijn we thuis, schuift onze oppas naar binnen en beginnen Coos en ik aan ons laatste agendapunt: de Filmliga-film in ons lokale theater 200 meter bij ons huis vandaan. We zien de Franse film Meres & Filles (met o.a. Catherine Deneuve), een mooie film over een gecompliceerde moeder-dochter relatie. De problematiek wordt vooral blootgelegd door flashbacks naar het verleden en pijnlijke stiltes in het heden. Maar duidelijk wordt dat oma een te grote vrijheidsdrang had voor haar man en “opeens” uit het leven van haar kinderen is verdwenen, dat moeder dat compenseert door over-zelfstandigheid en het gevoel carriere te moeten maken en dat dochterlief, zelf pril en onverwacht zwanger, twijfelt wat te doen: haar glanzende carrière uitbouwen of ruimte en tijd maken voor het moederschap.

Laatstgenoemde keert voor 2 weken retraite terug naar haar moeder, in haar geboortedorp en neemt haar intrek in het leegstaande het geboortehuis van haar moeder. Daar vindt ze het dagboek van oma en begint de puzzel van haar verwarde gevoelens en die van en voor haar moeder (en v.v.) op zijn plaats te vallen.

En daarmee is mijn cirkel rond: antwoorden op zgn. existentiële vragen zijn gelegen in het ZIJN en worden niet genomen vanuit het DOEN: vrij ZIJN om te ZIJN wie je bent, ZIJN om de juiste keuzes in het leven te maken. En mijn keuze vanmiddag is tijd maken om wat belevenissen en zieleroerselen aan ons blogspot toe te vertrouwen. Dat klinkt als DOEN maar voelt als ZIJN. Want, ik heb gekozen de boel de boel te laten en even niet mee te doen met de waan van alledag. Mijn concentratieboog heeft een boost gekregen en het vermogen om te reflecteren is getriggerd. Op naar een nieuwe week met DOEN maar ook tijd voor ZIJN.

All Stars!

Het centrale thema in Sil’s klas (groep 4) is momenteel “de ruimte”. De avonturen van André Kuipers worden met extra belangstelling gevolgd. Er wordt in de klas veel gelezen en gepraat over de sterren, de planeten, de Zon en de Maan. Voor thuis krijgen de kinderen de opdracht mee om op een aantal verschillende dagen eens goed naar de maan te kijken en dat wat ze zien te beschrijven en te tekenen. De 1^e avond gluren Sil en ik vanuit elke slaapkamer en vanuit elk zolderraam naar de hemel maar al wat we zien zijn een paar sterren maar geen maan.

Volgens de maankalender op het internet blijkt het 9 januari jl. Volle Maan te zijn geweest en wordt de Maan elke nacht tot aan … een stukje kleiner. Op 16 januari is het officieel Laatste Kwartier\; dan is exact 50% van de Maan te zien. Maar …dan moeten we de Maan natuurlijk wel kunnen zien als het bedtijd is. Het tijdstip waarop de Maan opkomt is geen vast gegeven. Tenslotte is het in het heelal een dynamisch gebeuren en draait er van alles om van alles heen: sterren, planeten, Maan, Aarde, Zon. De maan draait om de Aarde en heeft daarvoor exact 29,53 dag nodig. In die periode komt de Maan 1x minder op dan de Zon. Oftewel in 29,53 dagen komt de Maan 28,53 keer op, gemiddeld 1,035 dagen oftewel 1 dag en 50,5 minuten. Gemiddeld komt de Maan dus iedere dag 50 minuten later op dan de dag ervoor. Ook komt het voor dat de Maan op een bepaalde dag helemaal niet opkomt, bijvoorbeeld wanneer de Maan op dag 1 om 23.30 uur opkomt. De volgende opkomst is een dag en 50 minuten later, oftewel de Maan komt dan pas weer op op dag 3 en wel om 00.20 uur. Dit komt 1x in de 29,53 dagen voor. En wat voor de opkomst geldt, geldt natuurlijk ook voor het ondergaan.

Enfin, terug naar Sil’s project. Wij zien ’s avonds geen Maan, omdat deze simpelweg pas hartstikke laat doorkomt, zichtbaar is. Maar, omdat een Maan ook ondergaat, keren de kansen in de ochtend. Als we naar school fietsen, zien we een prachtig Laatste Kwartier. Met de handicap van daglicht kijken we –al fietsend- zo goed mogelijk hoe de Maan er uit ziet: de buitenrand is veel witter en meer effen van kleur dan de binnenkant. Daar zien we kleine donkere vlekken. En Tico vertelt ons haarfijn vertellen dat dat kraters zijn, gaten in de maan waar brokken steen zijn ingeslagen. Omdat het op de Maan niet waait, blijven de brokstukken gewoon liggen waar ze zijn ingeslagen en zien ze vanaf de Aarde uit als zwarte vlekken.

Met uitzondering van mijn onderzoek voor dit stukje tekst en in het kader van Sil’s schoolopdracht, zijn we ons in het landleven nog nauwelijks bewust van de Maan. Hoe vaak kijk jij ’s avonds naar boven om eens stil te staan bij de sterren en de Maan?

Dat was tijdens onze reis wel anders: we wisten (bijna) alle dagen (bijna) exact in welke fase de maan zat, hoe laat deze ongeveer aan de hemel zou verschijnen en hoe lang deze in de nacht bij ons zou blijven. De Maan en de sterren waren tenslotte onze lantaarnpalen op het open water. Het licht in de duisternis. Onze bakens in de nacht. Als de Maan en de sterren niet zichtbaar waren, was het –als we ’s nachts uit het zicht van het vaste land zeilden- werkelijk stikdonker. We zagen dan geen hand voor ogen. We zeilden letterlijk in een zwart gat. Maar als de Maan en de sterren ons wel vergezelden, WOW! Als een schijnwerper zeilde hij met ons mee en verlichtte hij de koers die wij moesten varen. En de beroemde Melkweg was adembenemend zo prachtig. Zoveel nachten hebben wij dit, zonder “ruis” van landlicht, mogen bewonderen. Een dikke, witte, langgerekte, verlichtende veeg hoog in de hemel. En soms leek het wel of sterren flikkerden en knipperden (en nee, dan vergisten wij ons niet in een overkomend vliegtuig). Het fenomeen “vallende ster” was elke keer weer magisch en we geloofden graag dat het zien van een vallende ster ons geluk bracht. Overigens heeft een vallende ster niets te maken met een ster die valt, maar betreft het slechts een meteoriet (van 10cm tot enkele meters) die met een enorme snelheid in de atmosfeer van de Aarde terecht komt en verdampt. En dat verdampingsproces veroorzaakt licht. Hoe groter het lichtspoor, hoe groter de meteoriet was.

Bronnen: http://www.wikipedia.org/, http://www.kalender-365.nl/, http://www.hemel.waarnemen.com/,

Voor wat betreft voetbalsterren: op 16 januari hebben ze op Tico’s school uit groep 6,7 en 8 geloot welke 48 kinderen mee gaan naar de bekerwedstrijd Ajax – AZ. Helaas … Tico heeft niet het winnende lot …

De kansen keren als op 17 januari blijkt dat door afzeggingen van andere scholen extra kaarten beschikbaar zijn gekomen. Tico (en de rest van groep 8,7 en 6) gaat op 19 januari tóch naar Ajax-AZ!!

Met 2 touringcars gaan de Benedictusleerlingen naar het stadion der stadions, de ArenA in Amsterdam! Na 2 x 3 kwartier spannend voetbaal gaan, jammer genoeg voor Ajax-fan Tico, de AZ-fans gaan met een 2-3 overwinning opgetogen naar huis. Maar de overall pret is er niet minder om. Het is een once-in-a-lifetime, onvergetelijk avontuur om al die voetbalsterren in de ArenA te hebben mogen bewonderen!!

Coos beleeft op zijn manier een hopelijk once-in-a-lifetime ervaring. Op maandagavond tijdens een intensief potje badminton wordt hij geveld door een zweepslag die zich als een kogel in zijn kuit schiet. Hij kan geen stap meer verzetten en wordt door de badminton-pater familias Peter W. naar huis gebracht. Ervaringsdeskundige broer Bas (ooit tijdens badminton zijn achillespees afgescheurd) dringt aan een bezoek aan de EHBO te brengen en aldus geschiedt. Bij binnenkomst parkeert de dienstdoende 1e hulp verpleegkundige met de mededeling "de dokter komt zo" Coos op een bedje achter een gordijn. Enfin, ruim 60 minuten later gaat broer Bas de dokter zelf maar zoeken. Wat blijkt: het medisch personeel was even vergeten dat er nog een patient achter het gordijn lag... Rond middernacht hinkelt Coos onverrichter zaken het ziekenhuis weer uit: de dokter heeft even gekeken en geconstateerd dat de kuitspier ingescheurd maar niet afgescheurd is. Hij stuurt 'm weer naar huis met het advies bij pijn maar een dubbele paracetamol te nemen en het verder rustig aan te doen. Coos mag op eigen gevoel vooral zoveel mogelijk gewoon gaan lopen (voet afrollen) en zodoende de kuit gaan belasten. Dag 1 strompelt hij nog door het huis. Maar dag 2 rijdt hij alweer auto (de Volvo heeft gelukkig een Automaat) en transfortmeert het strompelen in subtiel mank lopen.

Op zaterdag gaan we lekker en gezellig uiteten met Paul en Jessica bij 1619, Eten en Drinken op de jachthaven van Andijk. Daaraan voorafgaand brengen we een bliksembezoek aan de "Tante Rietje" oftewel Henk en Angela die in het nabijgelegen Enkhuizen wonen. Het is een leuk en gastvrij weerzien. We hebben Henk bijna exact 1 jaar geleden voor het laatst gezien en uitgezwaaid bij Rodney Bay/St. Lucia, nadat hij vanaf Tobago met ons opgevaren was.

Op de jachthaven worden we in het donker door een onstuimige wind naar onze boot geblazen; even kijken of onze SeaMotions er goed bij ligt. De wind giert door het want van alle boten in de haven en het is een lawaai van jewelste. De windmeter vertelt ons dat het een forse 30-35knopen waait, windkracht 7!! De voorbarig benoemde horrorwinter uit zich vooral in veelvuldig harde, stormachtige, zeer winderige dagen. Overigens is het, ondanks de harde wind wel een heldere avond, waardoor we nog even genieten van een mooie sterrenhemel zonder Maan. Op weg naar Nieuwe Maan (23 januari 2012) is van de Maan bij het ochtendgloren van 21 op 22 januari slechts 7% waarneembaar.

Hersenkrakers

De eerste schoolweek zit er op voor Tico en Sil. Vooral Tico moet alle dagen hard werken. Als groep 8 leerling koerst hij aan op de beroemde en beruchte CITO-toetsdagen (begin februari) en om deze pre-puber alvast “in the -goede- mood” te krijgen, doet hij (en zijn klasgenoten) deze week oefenCITO’s. Elke dag wordt Tico’s denkvermogen gekieteld, geprikkeld, gesard, gepord, getriggerd. Zijn hersenen maken overuren. Tegen de tijd dat het vrijdag is, is Tico mentaal bekaf.

Wat een extra handicap of moeilijkheidsgraad hierbij is, is de onverwachte spanning rondom het wel/niet gaan bezoeken van de over te spelen bekerwedstrijd Ajax – AZ. Deze eerder gestaakte wedstrijd moet overgespeeld worden omdat een 19-jarige Wesley uit Almere dacht leuk te zijn door tijdens diezelfde wedstrijd het veld op te rennen om de keeper van AZ aan te vallen. Hoe dom kun je zijn? Met als gevolg het boomerang-effect: aangevallen AZ-keeper Estaban schopt –ter verdediging- Wesley haast lens. Wederom, hoe dom kun je zijn?

Enfin, op 19 januari a.s. wordt de wedstrijd overgespeeld. En, als publiek zijn dan alleen kinderen en hun begeleiders welkom, gratis! Een knap staaltje van “elk nadeel heb z’n voordeel”. En het is een goede actie van Ajax die met de slepende bestuurskwestie TenHave/RvC/Cruijff/Van Gaal wel wat positieve PR kan gebruiken. Waar Ajax niet helemaal (of helemaal niet?) op gerekend heeft is de overweldigende belangstelling van scholen vanuit het hele land. In no time is op alle beschikbare plaatsbewijzen ingetekend en is de chaos compleet. De organisatie van een dergelijke operatie vergt nogal wat hersenkrakers: 1 begeleider per groepje van 6 kinderen. Elke begeleider en zijn/haar groepje moet bij naam worden opgegeven. Er moet worden gecontroleerd of begeleiders geen stadionverbod hebben. Opgegeven begeleidersnamen kunnen tussentijds niet gewijzigd worden. Tico’s school geeft 3 klassen (groep 6-7-8) op, maar al snel blijkt dat er maar kaarten beschikbaar zijn voor 48 kinderen. Een duivels dilemma voor de schoolleiding: alles of niets? Of loten? Besluitvorming wordt over het weekend heen getild: vandaag valt het zwaard van Damocles en horen we of Tico voor het eerst in zijn leven (jawel, het bestaat!) naar een heuse voetbalwedstrijd (van formaat) toe zal gaan.

In huiselijke kring laten wij sinds 1 januari tijdens ontbijt, lunch of avondeten onze hersenen –extra- kraken. Coos en de jongens hebben van de kerstman namelijk een HEMA Hersenkraakscheurkalender gekregen. Elke dag buigen wij ons over een spreekwoord, een Zweeds raadsel, een piramide, een paardensprong, 2 voor 12, een cryptogram, een homoniem (als twee woorden dezelfde uitspraak hebben en tot dezelfde woordsoort horen, maar geheel verschillende betekenissen hebben. Bijvoorbeeld dik boek – geneesmiddel à pil), een synoniem, een piksel (had ik nog nooit van gehoord. Bijvoorbeeld, wat staat hier? M=T à M IS T à MIST) en nog veel meer. Het is leuk vertier en we worden uitgedaagd om in een soms heel andere richting te denken dan we gewend zijn te doen.

Hieronder een uitdaging:
Piksel: Wat staat hier?

BE:

Mail je oplossing naar: fam.keijser@gmail.com