En weer ...

... een beetje tekst. Voor de 2e keer deze maand slaag ik er in om wat te schrijven. Wat belooft deze golf van goedbedoelde schrijfinspiratie?







Een cursus blog/column schrijven:

“Niet het doel dat je nastreeft maakt gelukkig, maar de weg er naar toe”

Het huiswerk is klaar: de column is geschreven, herschreven, nog eens aangepast en dan, hup, gemaild naar “de juf”. Best even een spannend moment. Nog spannender wordt het als de zeven cursisten op een donderdagavond gastvrij ontvangen gaan worden bij “de juf” thuis voor de laatste lesavond. Op deze avond worden de colums aan elkaar voorgelezen en wordt iedereen geacht het voorgelezene te beoordelen alvorens “de juf” haar eindoordeel erover velt.  Al met al niet echt een comfortabel vooruitzicht.

19.02 uur: ik ben net iets te laat. We zitten in een kring rond de salontafel. Er is plaats voor wel 15 mensen, terwijl er maar zeven verwacht worden en er vooralsnog maar vier daadwerkelijk zijn. Deze vier mensen plus de juf voelen zich wat ongemakkelijk met elkaar en ieder gaat daar op geheel eigen wijze mee om. De bijna op wereldreis vertrekkende studente van 23 jaar ratelt. De oudere –en enige- heer etaleert senioriteit. De kindercoach schuift onrustig heen en weer op de smalle eettafelstoel en trekt elke paar minuten haar vest over haar volle boezem. Ik probeer, in mijn eentje verdwalend op de lederen driezitsbank, vooral de nonchalant zelfverzekerde pose.  En de juf neemt haar plek in aan het hoofd van de kring.

19.15 uur: het blijft bij deze vier cursisten. Twee dames blijken zich te hebben afgemeld en we hebben één ordinaire “no show”. Het is tijd voor het onvermijdelijke, het is tijd om met de billen bloot te gaan, het is tijd om te gaan voorlezen. Al met al niet echt een comfortabel vooruitzicht. Want ieder voor zich heeft natuurlijk z’n stinkende best gedaan om een meesterstuk te schrijven. En het is voor ieder mens het makkelijkst te consumeren als ie volop geprezen en bejubeld wordt. Maar eerlijk is eerlijk: we zitten hier om verbeterpunten te horen. Want daar zit de persoonlijke groei.

De seniore heer bijt het spits af. Ik concentreer me en maak tijdens het luisteren wat aantekeningen, zodat ik, als het mijn beurt is te “beoordelen”, met een enigszins intelligente top of tip uit te hoek kan komen. Die top blijkt nog best lastig, want eerlijk gezegd kan ik geen chocola van zijn column maken; het is niet prikkelend, het is niet grappig en wat is überhaupt het punt dat hij wil maken?

Dan is het de beurt aan de kindercoach. Zij gaat los over “vervelende ouders ” en haalt ongeveer elk trivialiteit aan die je daarbij kunt bedenken. Dit resulteert in een hele lange, soms best leuke, maar vooral belerende column. Een geeltje op haar beeldscherm “schrijven is schrappen” lijkt me een mooie reddingsboei in haar eigen gecreëerde tsunami van pedagogische clichés.

De sabbatical studente heeft als ambitie om tijdens haar reis een blog bij te houden dat zich aantrekkelijk onderscheidt in het woud van goedbedoelde maar saaie reisverslagen op het internet. Haar stijl van schrijven blijkt er eentje van kinderlijke “grote stappen snel thuis” en een jeugdige overmoedigheid die neigt naar “een beetje dom”. Maar met wat oefening baart kunst kan ze best gaan slagen in haar ambitie.

Ook ik heb mijn moment in de luisterende schijnwerper. Met gespeeld zelfvertrouwen draag ik mijn creatie voor en met lef kijk ik na afloop de kring rond, klaar om ieders kritiek met opgeheven hoofd te ontvangen. Men vindt de beschreven beleving een feest van herkenning, maar de titel en het slot blijken vooral voor mij en zeker niet voor de luisteraar cristal clear. Een typisch gevalletje van een “blinde schrijversvlek”, die gelukkig vrij eenvoudig weg te poetsen is. (zie de blogpost "en toen" voor het definitieve resultaat)

Deze cursus waar ik over twijfelde, de lesavond waar ik me niet thuis voelde, de huiswerkopdracht waar ik tegenop zag en de ongemakkelijke grande finale in de vorm van een voorlezen-uit-eigen-werk-avond pakt  in zijn geheel uit als een inspirerende en verrijkende ervaring. Want in alle fasen ben ik uit mijn comfortzone gestapt en dat blijkt eigenlijk best lekker. Dat geeft een beetje reuring in je kop en een prikkelende spanning in je lijf.

Een goede column of blog schrijven blijft echter wel een kunst. (En ik pretendeer niet dat ik die kunst beheers. Hmmm, 680 woorden)

En toen ...

... was 2014 zomaar voorbij en ben ik in dat jaar met mijn schrijfambitie niet verder gekomen dan de hoofdstukken "zomervakantie" en "januari". Een treurige opbrengst, het resultaat van het laten inhalen door de hectiek van alledag: het gezin, het sporten, het huishouden en een beetje werken.

Wat gaat 2015 in dat kader brengen? Deze keer levert de maand februari iets op.

Een cursus Blog/Column schrijven: 
Een geslepen pen?

Zondagochtend, 06.00 uur en mijn hoofd wordt wakker terwijl mijn lijf nog slaapt. Het is lang geleden dat mijn hoofd ontwaakte vanwege het fenomeen “huiswerk”, maar nu is dat het geval. Het huiswerk betreft het schrijven van een blog of column. Dit naar aanleiding van een korte cursus Blog/Column Schrijven die ik volg.

Pfff, hoe ga ik dat doen? Wil ik dit allemaal wel? Maanden geleden heb ik mij in een vlaag van dadendrang opgegeven voor deze cursus. Ondanks de twijfel of dit wel bij mij zou passen. De aanprijzing “Voor mensen die echt te zeggen hebben. De pennen kunnen geslepen worden.” kwam op mij nogal intimiderend over. En hoe doe je dat eigenlijk, pennen slijpen? Is dat een veel gebezigde uitdrukking in de schrijversscene?

Die 1e les bekroop mij binnen een half uur na aanvang het gevoel dat ik inderdaad in de verkeerde cursus zat. Een blog of column schrijven: puntig, scherp, teasen, prikkelen, stellig stelling nemen, controversiële argumenten op een rijtje zetten inclusief anticiperen op tegenargumenten, doelgroep bepalen, woorden labelen, social media inzetten, clichés vermijden, maximaal 400-500 woorden, ritme aanbrengen, schrappen, niet twijfelen. 

Het merendeel van deze kreten bezorgden mij stress, klotsende oksels en hersenen die op volle toeren draaien. Toen uiteindelijk dik twee uur later de onvermijdelijke huiswerkopdracht geformuleerd werd, steeg bij mij de druk tot “presteren” tot ongekende hoogte. Onzekerheid en angst voor een beoordeling die misschien wel zou bestaan uit louter rode doorhalingen namen het over van de ratio.

Zondagochtend, 06.15 uur. Met mijn hoofd op mijn kussen word ik heen en weer geslingerd tussen de handdoek in de ring gooien (ik meld me gewoon af voor de 2^e en tegelijk laatste les, simpel) of doorzetten en afmaken waar ik mee begonnen ben (wie a zegt moet ook b zeggen).

Ik kies voor het laatste. Een uitdaging aangaan vind ik aantrekkelijker en spannender dan opgeven. En ik wil mijn voordeel doen met een  “beoordeling” van iemand die verstand van schrijven heeft.

Vastberaden ga ik aan de slag om zo’n 450 woorden volgens de voorwaarden van de cursus in één document te krijgen. Áls ik al op een persoonlijke reis ben op zoek naar het cliché “wie ben ik en wat wil ik”, dan maakt deze cursus mij in elk geval duidelijk dat mijn ambities níet liggen in het scherp formuleren van een uitgesproken mening. Dat ik geen onweerstaanbare drang voel om die uitgesproken mening persé met een groot publiek te delen. Dat ik herontdek dat ik wél allerhande trivia, zoals zieleroerselen, beschouwingen en belevenissen graag en nét even anders dan volgens het principe “lief Dagboek” aan het papier of het world wide web wil toevertrouwen. Oftewel, dat ik graag een beetje blijf schrijven …  met een 2B, een zacht geslepen potlood. (Zo, exact 450 woorden!)

SeaMotions' zomervakantie 2014

"Wat gaan jullie doen met vakantie?" is een veelgehoorde vraag in de aanloop naar de schoolzomervakantie. Veel gezinnen weten van te voren precies wanneer ze waar heen gaan om een paar weken zomervakantie te vieren. 

Wij weten meestal zeker dát we met onze SeaMotions gaan zeilen en wanneer we inschepen, maar het "waarheen" blijft –ook voor onszelf- vaak een verrassing. Dat hangt tenslotte van het weer af en van de windrichting en –kracht in het bijzonder. 

We hebben wel wensen: de Scilly's staan al jaren op ons verlanglijstje. Of het ontdekken van de noordkust van Normandie en alle tijd hebben voor het rekening houden met het enorme verschil in eb en vloed. De zuidkust van Bretagne nog eens over doen, nadat we er 12 jaar geleden zoveel plezier hebben gehad moet onze Candide, is er ook zo eentje.  Of een paar dagen St Peter's Port op Guernsey, daar weer een balletje slaan op de green van Sausmarez Manor en vervolgens het juiste, stabiele weer krijgen om Hem, Sark en Alderney te ontdekken. En de westkust van Zweden hebben we ook nog nooit "gedaan". 

Maar ja, die wind…voor het merendeel van de hiervoor genoemde wensbestemmingen moet een zuidwestelijke koers gevaren worden. Dat is nu net de richting van waaruit de wind op de Noordzee en Het Kanaal meestal waait. En, "a gentleman never sails upwind", oftewel het kan maar zo zijn dat we zomer 2014 (weer) in Noorwegen belanden. 

Op vrijdagavond 11 juli, na veel last-minute opruim-, inpak-, schoonmaak- en uitpakstress, luiden we onze vakantie culinair in bij het havenrestaurant 1619Eten en Drinken in Andijk. Zaterdagochtend gooien we de trossen los en varen we naar onze 2e thuishaven, naar Texel. De zon schijnt, we laten het "moeten" los en we geven ons over aan het ritme van de golven. De vakantie is begonnen. Als altijd vermaken de jongens zich in de haven van Texel met voetballen, verstoppertje spelen, voetballen, even aan boord komen voor wat eten en drinken, weer voetballen en nog eens voetballen. De troostfinale van de WK-voetbal zien zij met hun nieuwe (tijdelijke) voetbalmatties, front row gezeten, op een groot scherm in Havenrestaurant De Compagnie, terwijl wij aan boord ouderwets lopen te stoeien met de TV-antenne teneinde de wedstrijd Nederland-Brazilie ook te kunnen volgen. Halverwege de 1e helft, er zijn al 2 doelpunten voor Nederland gevallen, blijkt de plotseling opgekomen, laaghangende mist te sterk voor het antennesignaal en schuiven ook wij richting De Compagnie. De rest van de wedstrijd zien we vanaf het terras, onder een dekentje met een warm kopje thee in de hand. De WK-finale zien Tico en Sil wéér midden in de gezelligheid van De Compagnie; wij blijven aan boord en zien met een half oog hoe Duitsland wereldkampioen wordt. Na al dit voetbal"geweld" is het de hoogste tijd om een ei te leggen over het "waarheen". Alle zuidwestelijk gelegen bestemmingen vallen in 1x keer af; de wind blaast nog voor minstens 5 dagen uit het zuidwesten. We hebben eigenlijk geen zin in de Duitse Bocht en daarna 60 mijl motoren door het Kielerkanaal. De zuidwestelijke wind kan ons wel in 2 nachten doorvaren in een rechte lijn naar de zuidoostkust van Noorwegen blazen?! Of we browsen gewoon eens een paar weken op de Waddenzee? Ameland heeft ons tenslotte al jaren niet gezien en Schiermonnikoog willen we ook graag ontdekken. En de lange termijnweersverwachting voor Nederland is zomers. We wikken en wegen, we twijfelen, we dubben. Vanuit onze vermoeidheid neigen we ernaar om voor "het gemak" te kiezen; een paar weken Wadden. Tegelijkertijd roert onze reislust en de drang over de grenzen te gaan zich ook. Het zijn uiteindelijk Tico en Sil die vol overtuiging pleiten voor een trip naar Noorwegen/ Zweden. En aldus verlaten we op dinsdagochtend 15/7 de haven van Texel en zetten we koers naar Kristianssand in Noorwegen. 

De oversteek: 375 mijl

Met een zuidwestelijke wind, kracht 4-5, motorzeilen we tegen de stroom in het Marsdiep uit onderwijl de horizon afspeurend naar de groene en rode tonnen die het Molengat, de vaargeul tussen de Razende Bol en Texel, markeren. Maar al wat we zien zijn gele tonnen en geen groene of rode. Hebben we iets gemist? Waarschijnlijk wel, want ook onze Waddenkaart 2012 laat geen gele tonnen zien. Gezien het onstuimige weer nemen we het zekere voor het onzekere en stampen we door om dan maar onderlangs de Razende Bol te gaan alvorens een rechtstreekse koers richting Kristiansand in te zetten. Dit is minstens 20 mijl omvaren, pffff. Zo goed en zo kwaad als het gaat, geven we ons over aan het wijdse uitzicht, de hobbelige golven en de zee van tijd die voor ons ligt. Mijn gedachten gaan vooral uit naar zondagochtendhardloopmaatje Peter de Keijzer; uit het niets werd hij in het weekend –al sportend- getroffen door een herseninfarct. En die infarct deelde een eenmalige, fatale tik uit. Dood. Die onwerkelijke gedachte laat me gedurende deze oversteek niet los. Het verdriet golft als eb en vloed door me heen. Het idee dat Peter de Keijzer er niet meer is… Dat hij nooit meer op het laatste nippertje zal arriveren op de verzamelplaats in het Bergense bos, dat hij ons nooit meer zal voorgaan door de duinen van Bergen en Schoorl, dat hij nooit meer de achtersten van de groep zal harken. Ik kan me er niets bij voorstellen en toch is het zo. Peter de Keijzer is niet meer, behalve in onze gedachten, want elke zondagochtend denkt iedereen van de zondagochtendgroep wel één of meerdere momenten aan hem. 

Na 2,5 dag hobbelende zee, katterigheid en nauwelijks eten (2 pakjes zoute LU-crackertjes, een boterham met kaas, een appel en wat witte rijst) arriveren we onder een blauwe lucht en een stralende zon in het overzichtelijke Kristiansand. Het is de hoogste tijd om de magen te vullen. Tripadvisor adviseert een pizzeria die er van de buitenkant weinig uitnodigend uit zou zien, maar waar men zich niet door zou moeten laten afschrikken. We zijn benieuwd als we denken in een rabbige snackbar af te dalen maar belanden in een aangenaam en sfeervol ingericht kelderrestaurant. Nog zwaaiend op onze stoelen smullen we van de Italiaanse gerechten. En tegen de tijd dat we afrekenen, doen we onze ogen dicht. Uiteten gaan in Noorwegen is behoorlijk aan de prijs …

Browsen langs de zuidoostkust van Noorwegen

Vooruitzien is regeren en dus hebben we een globale reisplanning gemaakt waarbij we elke dag een stukje varen. Niet teveel en te ver en voor de nachten liggen we afwisselend in ankerbaaien en havens. Volgens deze planning varen we in ruim 4 weken via de zuidoostelijke kust van Noorwegen naar de westkust van Zweden (o.a. Götenburg) om vervolgens na weer één of meerdere nachten doorvaren aan te komen bij het Kielerfjord en dan (ja toch maar wel, maar dan wel mét het vooruitzicht op een overheerlijke Wienerschnitzel in Cuxhaven) via het 60mijl lange Kielerkanaal terug te varen richting Nederland. Een misschien ambitieus, maar wel haalbaar, plan. Toch?

Als de zon schijnt, ziet de wereld er een stukje mooier uit. Welnu, dat adagium gaat zeker op voor onze dagen langs de scherenkust van Noorwegen. Op de motor slingeren we –via een bebakende route- tussen de rotsen en eilandjes door. Soms is een doorgang zenuwslopend smal. Tico en ik staan dan elk op een voorpunt, als  aanvulling op Navionics op de iPad en C-map op de plotter,  onze ogen uit onze oogkassen te turen om de onderwaterrotsen op tijd te detecteren. De "inland waterway" BlindLeia is schitterend en –ook voor Noorse begrippen- druk.  De Noren verplaatsen zich vooral én graag met motorbootjes en deze vervoersmiddelen komen in de scheren uit allerlei hoeken en gaten en in allerlei soorten en maten aanzetten. De Noren varen ook graag hard, maar ons valt op dat ze daarbij wel degelijk rekening houden met andere waterweggebruikers. Wij hebben geen enkele Noor op asociaal gedrag kunnen betrappen. Al die motorboten spreken zeer tot Sil's verbeelding: snel, strak en met veel pk's. Wij vergapen ons aan de Noorse vakantiehuizen. In een juist evenwicht tussen mens en natuur staan afwisselend pal aan het water, tegen de helling op of eenzaam op een rots die voor Noorwegen typische houten, witte zomerverblijven. Groot, klein, oud, nieuw; elk huis heeft z'n schoonheid en charme. Wappert de Noorse vlag vier in de vlaggenstok, dan is de Noor "thuis". 

Wij leggen ons "thuis" voor anker op plekken die Tico en Sil helpen uitkiezen. Ons criterium: goede ankergrond, voldoende diepte en beschut tegen wind en golven. Hun criterium: kunnen zwemmen, rotsen om op te klimmen en een goede, mooie rots om een kampvuur te maken. En aldus geschiedt in Gamle Hellesund, Lillesand, Auesøya, Selvagen, NY Hellesund, Mandal, Skarvøya en Farsund. Elke ankerplek, haven of steiger heeft z'n eigen idylle. 

Op de 1e ankerplek,  Gamle Hellesund, vermaken de mannen zich met jagen (vissen) vanaf de boot en vanaf de rotsen en met kajakken en peddelen op de surfplank alvorens we 's avonds het vuur ontsteken op de rotsen, het brood boven de vlammen bakken en de grote garnalen roosteren. 

In Lillesand gaan we er op uit met de bijboot. Het is even slikken als we deze dit jaar -met ons vieren erin- met onze 9,9pk motor nog maar net aan in plané krijgen. Arrgghh, kleine kindjes worden groot en we worden met z'n allen te zwaar. We wandelen door het pittoreske plaatsje Lillesand waar 90% van alle huizen nog van witgeschilderd hout zijn, we kopen wat verse groenten op de markt en eten een ijsje. 's Avonds, net voordat de schemer valt (en dat is in Noorwegen pas rond 22.00 uur), gaan de mannen er met de bijboot op uit richting open zee om te vissen. Ze komen terug met maar liefst 8 makrelen. Onze omega-3 vetzuren gaan skyhigh als Coos ze de volgende avond zeer smakelijk roostert en rookt op de Cobb. Maar eerst worden we de volgende ochtend wakker van de wind die vlagerig recht de ankerbaai in waait. Op wat boten achter ons is volop bedrijvigheid als ze hun achter hun anker beginnen te krabben en tegen andere geparkeerde motorboten dreigen aan te drijven. Ik ben er niet gerust op dat wij goed vast liggen en even later blijkt dat gevoel terecht. Ook wij schuiven bij elke flinke windvlaag een stukje naar achter. Gecontroleerd gaan we anker-op en gaan we wat vroeger op de dag dan gepland op weg naar de volgende bestemming: Grimstad. Maar in Grimstad zullen we nooit aankomen. Want, de wind trekt inmiddels (hard) aan vanuit het Oosten en dat is precies vanuit de richting waar bedacht hebben heen te gaan. Na 5 mijl tegenwind hakken, hotsen en klotsen op open zee duiken we een enigszins beschutte ankerbaai in voor herijking van ons reisplan. De lange termijn voorspellingen spreken over aanhoudende Oostenwind en daarna geen wind. Met de uitdrukking "a gentleman never sails opwind" in ons achterhoofd en de antipathie om de langerere dagtochten te moeten motoren, besluiten we het over een andere boeg te gooien. Het Noorwegen-Zweden-Kielerkanaalreisplan gaat overboord en we maken, terwijl de wind door het want giert, een nieuw reisplan. We gaan westwaarts,  met de wind in de rug, richting Mandal om daarna de relatief onbekende Duitse Waddeneilanden voor de Deense kust, Sylt en Ansum te gaan ontdekken. Het loslaten van het snaarstrakke zeilplan voelt als een losmaken van een str 

De "terugweg" doen we via de ankerbaaien Auesøya,  Selvagen en NY Hellesund. We liggen prachtig rustig voor anker in Auesøya. Op de rotsen recreëren 2 Noorse families op z'n Noors: er wordt gezwommen, gevist, gegeten en gedronken. En tegen de tijd dat de avondschemering valt, pakken ze hun boeltje en varen ze weg. De SeaMotions blijft als enige over in de baai. In het schemerdonker zitten wij hoog op de rotsen rondom een vuurtje. Het is de dag dat mijn hardloopgenoot gecremeerd is; mooie herinneringen aan hem komen nog weer eens voorbij. En dan, als het vuur dooft, laat ik hem gaan. 

De ankerbaai van Selvagen hebben we eveneens zo goed als exclusief voor ons zelf. Dat is niet zo gek, want om op deze verlaten ankerplek te komen, moet men over stalen zenuwen beschikken gezien de verraderlijke rotsen die op de waterweg er naar toe her en der verspreid en nét onder het wateroppervlakte liggen. Ook hier gaan de mannen weer op jacht voor een maaltje eten. We herinneren ons deze ankerplek namelijk van jaren geleden vanwege de mosselvangst. Met een emmer met daarin genoeg mosselen voor 3 voorgerechten keren ze terug. Hun constatering: in 2008 zaten de mosselen overvloedig op deze rotsen geplakt,  maar anno 2014 zijn ze slechts dungezaaid te vinden. Ook leent deze ankerplek zich uitstekend voor een beetje windsurfen Met een pietsie, maar net aan genoeg, wind leert Sil de eerste beginselen van het windsurfen. Voor Tico staat er jammer genoeg net te weinig wind. Het is ook hier dat we op de Dag van Nationale Rouw de vlag half stok hangen ter nagedachtenis aan alle slachtoffers van de ramp met de MH17. Een onwerkelijke werkelijkheid: zoveel mensen die onderweg weg naar hun vakantiebestemming onwetend en onterecht uit de lucht geschoten worden door "idiaten", mensen met idiote idealen. 

NY Hellesund is ook geen onbekende ankerplaats voor ons. De smalle doorgang van deze ankerplek wordt gekenmerkt door hoge, oprijzende rotsen. Bij het binnenvaren is het belangrijk goed bakboord te houden i.v.m.  een ondiepe onderwaterrots. Dit maak de doorgang voor een catamaran natuurlijk nog smaller. Maar, we passen er net aan doorheen. Het "betreden" van deze ankerplek is alleen geschikt is bij rustig weer, dat moge duidelijk zijn. Waar Selvagen een heerlijk rustige, onontdekte ankerplek is, is NY Hellesund "hot". Alle steigers zijn bezet met Noorse motorbootjes en Noorse zeilboten, die allen op die voor Noorwegen specifieke manier aangelegd hebben of beter, achteruit ingeparkeerd liggen.

Wij plonzen, heerlijk vrij van drukte en buren, ons anker in het midden van de baai in het water en vermaken ons daarna met ander waterspeelgoed dat wij in ons assortiment hebben. De "tube", een opblaasband waar Sil en Tico om beurten op hun buik of rug op liggen en die als een soort waterski achter de op volle snelheid varende bijboot gesleept wordt. Met als gevolg al het spektakel wat daar bij hoort: snoeihard over het wateroppervlak getrokken worden, meestal net niet uit de bocht vliegen en ondersteboven gaan (maar soms wel), woest stuiteren over de hekgolven van de bijboot of die van andere boten. Kortom, adrenalineverhogend plezier voor jongens van 9 en 14 jaar. 

En ondertussen is het nog immer schitterend zomers weer: strakblauwe luchten, volop zon en dagelijks zomerse temperaturen die schommelen tussen de 27 en 30 graden. Het steenkoude Noorse zeewater is opeens lekker verfrissend. Dagelijks laten we ons op onze meest charmante wijze in het water vallen. Waarbij de jongens natuurlijk als jonge goden soepel het water laten spijten en er als gladde paling inschieten. Mijn duikkunsten worden door mijn reisgezelschap daarentegen net iets te vaak naar mijn zin (ik doe echt mijn best) vergeleken met die van een walrus of een platvis … Maar ja, als rechtgeaarde diesel kan ik dan wel weer het lange-afstandszwemmen (via de ouderwetse schoolslag) het langste van ons vieren volhouden. Zo heeft ieder z'n talent. 

In Mandal voelt het vertrouwd als we aanleggen langszij de steiger van Gasthamn Mandal. Er is in de afgelopen jaren hard gewerkt om van Mandal een nóg aantrekkelijker stad te maken, voor landrotten en zeevaarders. Er zijn veel steigers bijgekomen in de beschutte havenkom, op een deel van de destijds rommelige oevers zijn moderne appartementen verrezen en kosten nog moeite zijn gespaard om een futuristische loop-/fietsbrug te  bouwen die de ene oever van de Mandalselva met de ander verbindt alwaar ook een nieuw cultureel centrum ("de ark") is verrezen. De ontwerpen zijn organisch van vorm met veel aandacht voor duurzaamheid en oog voor de omgeving. De vloeiende, glooiende vorm van de brug doet denken aan een kabbelende golf. In het vooraangezicht van het gebouw kun je met enige fantasie eveneens een golf zien die op het punt staat te breken. De kleur wit vertegenwoordigt de kleur van de oorspronkelijke Noorse huizen. De achterkant het culturele centrum, op de rug van de "brekende golf", is een groendak gemaakt, waardoor dit een begroeide heuvel lijkt. In het water voor de brug en het cultureel centrum drijft een groot rood rond kunstwerk. Google vertelt ons dat dit het eitje van de vis (de zalm?) voorstelt. 

Mandal en haar achterland leent zich uitstekend voor een fietstochtje en dus halen we,  voor de eerste keer deze zomervakantie, 3 vouwfietsen en een MTB uit het vooronder. We fietsen "up river" en krijgen hiermee een fractie van de schoonheid van het Noorse binnenland mee: groene graslanden, groene bossen, witte huizen, rode schuren en veel ruimte. Het doet me wel denken aan het natuurschoon in Vermont (USA), maar bij deze Europese variant is alles nét iets kleiner, lager en smaller. De Noren zijn ook goed in het inrichten van speeltuinen; achter "de ark" is een golvende speeltuin met creatieve, muzikale, educatieve én uitdagende "speeltoestellen. Het uitdagende in Mandal's speeltuin zit 'm in de slackline. Een slackline is een soort van koorddansen waarbij je op een strakgespannen band, die veert als een trampoline, probeert te balanceren. Héél moeilijk dus. Tot in het donker oefenen, oefenen en oefenen we in het ontspannen balanceren. Uiteindelijk lukt het Tico om van de ene naar de andere kant te koorddansen en begint hij met oefenen in het achteruit-koorddansen. Met een hoop gezwiep en gezwaai met de armen komt ook Coos naar de overkant. Sil en ik bakken er weinig van. Sil, omdat hij niet oefent; zijns inziens hoef je bij/op/in al die andere speeltoestellen veel minder tot geen inspanning te plegen om het leuk te hebben. En mijn matige prestatie wijd ik natuurlijk geheel aan mijn (hardnekkige) blessure hielspoor; die zere hiel gooit het begrip "balans" bij normaal lopen al in de war. 

Na 2 dagen Mandal piepen we de bocht om van het meest zuidelijkste puntje van Noorwegen: we ronden de beruchte Kaap Lindesnes. Zoals bij elke kaap het geval is, kan het hier met harde wind behoorlijk spoken en dan is het raadzaam om minstens 5 mijl uit de kust te blijven. Ons treft niets van dat alles; ideale zeilomstandigheden om juist relatief dicht langs de kust te browsen. We hebben ons oog laten vallen op een niet al te grote ankerbaai aan de zuidkant van het onbewoonde eilandje Skarvøya. De invaart is volgens de pilot vrij smal en het is opletten geblazen want net voorbij de ingang ligt een serieuze ondiepte. Volgens diezelfde pilot (René Vleut) voel je je daarna omgeven en beschermd door hoge rotswanden. Zo gezegd, zo gedaan maar wel met enigszins samengeknepen billen en het zweet in de handen. Maar eenmaal voor anker waait de wind naar onze mening ietsie teveel recht de ingang in om ons dat beschermde gevoel te geven. Na een verkennende expeditie van Tico en mij in de bijboot leggen we een half uur later aan aan een net vrijgekomen steigertje in een ankerbaai aan de westkant van dit eilandje. We hebben deze unieke spot helemaal voor onszelf, incl. luxe picknicktafel. Zwemmen, vissen, kajakken, rotsklimmen, snorkelen, bbq-en en genieten van het schitterende uitzicht en de oorverdovende stilte.
Desalniettemin verruilen we de volgende dag deze rust voor stads vertier en wel in Farsund. Aldaar stuiten we op beachvolleybaltoernooi en vooral Tico en ik krijgen geen genoeg van het kijken naar deze sport én de gespierde, gebruinde Noorse sportlijven. Het is ook hier dat we voor het eerst sinds onze aankomst in Noorwegen weer eens wolken zien. Dikke, donkergrijze wolken klonteren opeen boven de hoge rotsbergen van de kuststrook en het duurt niet lang of onweer en bliksem dondert en knettert boven onze hoofden. Gevolgd door een enorme regenbui. Gelukkig schijnt 's middags alweer de zon en ontdekken we het duikplatform van Farsund. Dit duikplatform behelst 3 duikplanken op verschillende, indrukwekkende, hoogtes. Uiteindelijk is Tico de held van de familie; hij springt van de 5mtr-plank. 

Terug naar de Wadden: 325 mijl

En dan waait de wind uit de goede hoek om in één keer, in één rechte lijn terug te zeilen naar de Wadden. Na onze actieve en sportieve vakantiedagen in Noorwegen is het weer tijd om ons over te geven aan het grote niets doen. Niets doen in de vorm van lezen, "pesten", slapen, muziek luisteren en film kijken. En dat minstens 36 uur achtereen. De eerste 20 uur speren we met een ruime wind met gemiddeld 8,5 knoop snelheid naar onze bestemming. Daarna kakt de wind in en moeten we doen met het gesnor van de twee 28pk Yanmars. We beleven één spannend verzetje ergens voorbij de helft van de tocht. Uit het niets horen we opeens een enorm lawaai en een fractie van een seconde later slaat de motor af. Coos weet zo goed als direct dat er iets serieus zwaars in de schroef zit en inderdaad hoeven we geen ingewikkeld onderzoek te doen naar de oorzaak. We zien een groot, dik groen-oranje visnet onder en achter onze stuurboorddrijver drijven. Omdat de schroeven bij een catamaran niet zo diep in het water zitten, is het het proberen waard om e.e.a. met behulp van de pikhaak los te prikken. Dat lost het probleem wel een beetje op, maar het is toch noodzakelijk dat onze kapitein te water gaat met de flippers aan zijn voeten, de snorkel op zijn neus en een mes tussen zijn tanden. In no time heeft hij de schroef bevrijd en is het leed geleden. Aan het begin van de 2e nacht arriveren we bij de uiterton van Vlieland en begint de zoektocht naar telkens het juiste lichtje in de juiste vaargeul op weg naar de ankerplaats onder de vuurtoren van Vlieland. Om exact 03.30 uur laten we in het pikkedonker en slechts een paar seconden per minuut geholpen door het schijnsel van de vuurtoren ons anker vallen en kan de motor uit. Hèhè, rust, stilte en tijd om te slapen. Een paar uurtjes maar, want de volgende ochtend gaan we na de exodus van vertrekken schepen uit de jachthaven van Vlieland deze waddenhaven in. 

De Wadden

In de jachthaven van Vlieland is het in het zomerseizoen een drukte van belang met boten die komen en gaan, bruine vlootkapiteins die indrukwekkend weten te manoeuvreren in de krappe havenkom, huurboten die niet (soepel) kunnen aan- en afmeren en havenmeesters die te allen tijde vriendelijk en rustig blijven. Wij krijgen een prima plek in de voorhaven langszij een motorboot aangewezen en liggen daarmee 1e rang om al het hiervoor beschrevene te aanschouwen. Op Vlieland heten we nichtje Daphne en haar dansvriendin Helen van harte welkom als zij voor een weekje neerstrijken op camping Stortemelk (en 's avonds in bar dancing De Oude Stoep onveilig maken). Ze komen een avondje bij ons aan boord mee-eten, een spelletje Catan spelen met de jongens en ze gaan bij laag water met de bijboot mee zeehonden kijken bij een drooggevallen plaat. Op Vlieland gaan we ook fietsen. We trappen naar Het Posthuys om daarna in te stappen in de Vliehors Express die ons rond rijdt over de "Sahara" van het eiland: de Vliehors. De omstandigheden zijn ideaal: blauwe lucht met hier en daar een schapenwolk, een groenblauwe zee, witte schuimgolven, geelkleurig zand en midden in deze verlatenheid een witte houten drenkelingenhut omringd met veelkleurig juttersspul. Ik geniet van het wijdse uitzicht in combinatie met de schitterende kleuren. 

Op Vlieland gaan Tico en Sil ook bodyboarden, vliegeren en beachvolleyballen. En, op Vlieland varen we onze vrienden van de Seaquest ouderwets tegemoet met onze bijboot als zij na 4 jaar wereldreis weer thuiskomen op "hun" eiland Vlieland. Op praktisch dezelfde datum, maar dan 4 jaar geleden in La Coruna, ongeveer aan de start van ons beider zeilavontuur, dronken we onze eerste champagne met elkaar aan boord van onze SeaMotions. De cirkel is rond als we aan boord van de Seaquest, bijna aan het eind van hun reis, de champagne ontkurken en het glas heffen op hun behouden aankomst op Vlieland. 

We besluiten onze Waddenavontuur met een nachtje droogvallen op de Grote Plaat, net ten oosten van West-Terschelling. We liggen zo goed als loodrecht en klemvast in het natte zand gezogen als het laatste water onder de drijvers verdwijnt.  Coos en Tico leggen handmatig het anker uit voor als we ruim 6 uur later weer zullen drijven (maar niet willen afdrijven). In de uren dat de plaat helemaal droog is, wandelen we richting de Slenk. Onderweg zoeken en vinden we kokkels en een boodschappentas is snel gevuld. We voelen de laatste avondzonnestralen op ons rug en daarna verdwijnt de zon achter de Brandaris en het eiland. Het is een prachtige avond, er volgt een rustige nacht. Ongemerkt vallen we nog een keer droog. Tegen de tijd dat we wakker worden, drijven we weer, gaan we anker op en zetten we koers naar zoet water.

Het IJsselmeer

Inmiddels traditiegetrouw hebben we op enig moment in onze zomervakantie een Meet, Great & Eat met onze vrienden van de Moonrise. We hebben deze keer in Hindelopen afgesproken. In de gezellige gemeentehaven van Hindelopen worden we verwacht. Captain Iglo, de havenmeester, heeft ons -met 1e rangs uitzicht naar de haveningang- langszij een grote stoomboot bedacht. De Moonrise Crew heeft een tafel gereserveerd bij restaurant Ame Gijs. We belanden in een warm bad van weerzien en gezelligheid. 

De volgende dag zetten we de gezelligheid voort; in het zonnetje nestelen Marcel, Paula, Coos en ik ons op het voordek van de SeaMotions en vermaken we ons met het kijken naar alle boten die in een voortdurende stroom in en uit de haven varen. We beginnen met koffie en koek, dan volgen pinda's met bier en daarna bereidt Coos de Waddenzee-kokkels en serveert deze met witte wijn. Opeens is het bijna 17.00 uur en we besluiten de avonddis dan ook maar gezamenlijk te nuttigen en wel in de lokale pizzeria. De enige fysieke inspanning die we ons op deze ultieme vakantiedag getroosten, is het avondwandelingetje ná de pizza. We slenteren over de dijk, we bewonderen het vervallen badpaviljoen. Dit pand is jaren geleden vanwege haar uniciteit tot Rijksmonument erkend. Het is in 1913/1914 gebouwd in een stijl met art nouveau-elementen en is een vroeg voorbeeld van betonbouw. Al jaren zijn diverse partijen het eens over het behoud van en de noodzaak voor restauratie van dit karakteristieke pand. Het schort alleen aan overeenstemming wie dit gaat betalen: de particuliere eigenaar rekent op een herstelsubsidie van de gemeente. De gemeente vindt dat het geld bij de Provincie vandaan moet komen. En de Provincie schuift het door naar de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed. Ondertussen bezwijken het beton en de houten elementen haast onder de tand des tijds. Vergane glorie in optima forma. 

Het laatste zeiltochtje gaat met een aan de windse koers in vliegende vaart naar Andijk. Aldaar is het doorwerken met bedden afhalen, inpakken, opruimen en schoonmaken. Voordat de middag voorbij is, zitten we in de auto op weg naar Heiloo en voordat het avond is snort de wasmachine. We spelen thuis onze laatste 3 potjes in de vakantiepestcompetitie. Sil doet voor spek en bonen mee; hij heeft zo'n grote voorsprong dat hij zich al zeker weet van de kampioenstitel 2014. De strijd voor het zilver is ongemeen spannend en tot aan het allerlaatste potje liggen alle kansen open voor Coos, Tico en ondergetekende. Er wordt op het scherpst van de snede gespeeld en door slim spelen (en een portie geluk) wint -met slechts 1 punt verschil- … ondergetekende. Die 3e plaats is voor Coos, die weer net 1 puntje meer heeft dan Tico. 

Als de zon schijnt, is het makkelijk vakantie vieren. Dat ging zeker op voor deze Keijserlijke zomervakantie 2014. We hadden het heerlijk, gezellig, ontspannen, leuk met elkaar. We hebben genoten, gelachen en vooral dát gedaan waar we allevier zin in hadden. Elke dag was bijzonder; door waar we terecht kwamen of door wat we deden. Door wat we zagen of proefden. Onze dagelijkse mijlpaal kon groot, klein, spannend, mooi, leuk, ontroerend of lekker zijn. Verwacht of onverwacht. We hebben geen enkele druk, stress of "moeten" ervaren. Onze SeaMotions heeft ons veilig naar prachtige plekken gebracht en heeft dit alles ongeschonden doorstaan. En, we komen thuis met nog 1,5 week vakantie in het vooruitzicht. Coos verheugt zich er op deze tijd te benutten voor de bouw van de veranda in de tuin. Tico wil lekker aan de slag met muziek maken en chillen met zijn vrienden. Sil is op tijd thuis voor Timmerdorp en ik ben blij omdat mijn 3 mannen blij zijn. 

Januari 2014 bruist!

Een goed begin is het halve werk en dus begin ik 2014 optimistisch en voortvarend met het dagelijks in steekwoorden bijhouden van dingen die eventueel vermeldenswaard zijn voor dit blog. Waarna de vraag rijst: wat is vermeldenswaard? Volgens het woordenboek betekent "vermeldenswaard": waard om vermeld te worden, noemenswaardig.
En wie bepaalt wat vermeldenswaard is? De schrijver of de -toevallige- lezer? Die vraag brengt me bij een andere overpeinzing, namelijk: wat is mijn doel om dit SeaMotions-blog te blijven vullen met de trivialiteiten van mijn belevingswereld en die van mijn gezin? Betreft dit een persoonlijk verlangen mijn leven te exposeren op het world wide web? Stilt het een honger om dat wat zich in mijn hoofd afspeelt te kaderen en structuren? Is het een manier om ons leven, een tijdsbeeld, vast te leggen voor onze kleinkinderen en daarna? En daarmee kom ik eigenlijk weer terug bij de vraag: voor wie doe ik dit? Voor mijzelf of voor de lezer? Op die vraag ga ik de komende tijd knagen. Het antwoord gaat namelijk bepalen óf en hoe ik deze schrijverijen verder zal ontwikkelen, verbeteren, verfijnen.

Dit bovenstaande is wat zich in de laatste dagen van de eerste maand nadrukkelijker dan anders in mijn bovenkamer afspeelt. En eigenlijk is het een terugkerende onderwerp, iets dat sluimert sinds we terug zijn van onze reis en wat ik met het excuus "de hectiek van alledag" steeds weer geparkeerd heb.
Ik kan, ik wil, ik doe is het motto dat Sinterklaas op zijn recente verjaardag meegeeft aan Tico: geloven in eigen kunnen, dat vertalen naar doelgericht handelen en daarmee bevestigd en gesterkt worden in zelfvertrouwen. Een mooi leitmotiv. Eentje waar ik me ook door aangesproken voel : aangesproken omdat ik vind dat ik iets "moet" met mijzelf en mijn ontwikkeling.

Maar nu eerst … januari 2014, vanaf het begin.
In mijn (jeugd?)herinnering was januari altijd een wat ongezellige, kale maand. Een maand waarin nooit iets spannends of leuks gebeurde. Een maand waarin iedereen na alle feestelijkheden in december weer in zijn hol terugkeerde om daar de rest van de winter uit te zitten. Die tijden zijn wel wat veranderd. Tegenwoordig is er elke maand, of soms elk weekend, wel "iets leuks". En dus stomen we vanuit een gezellig december door naar een bruisend januari.

Sprong ik als een soort van persoonlijke verpersoonlijking van "nieuwe tijden" op de eerste dag van 2013 nog in de Noordzee, op 1 januari 2014 laat ik die nieuwjaarsplons aan mij voorbij gaan. Ik heb simpelweg geen zin in het gedoe. We rijden wel naar het strand voor een nieuwjaarswandeling, we staan als toeschouwer langs de vloedlijn als heel veel mensen wél het zoute water induiken en we eten een nieuwjaarsoliebol bij Ben en Riny in de flat.

We bubbelen op ons nieuwjaarsfeestje, al na de 1e editie in 2013 traditiegetrouw op de 3e zaterdag van het nieuwe jaar. Deze keer is het een "Let's drink champagne and dance on the table - op sokken- nieuwjaarsfeestje". Veel vrienden hebben zich voor de gelegenheid uitgesloofd en hebben bijzondere, grappige, kleurrijke sokken aangetrokken. Een enkeling heeft zich niet gerealiseerd dat de schoenen écht uit moeten en zweten peentjes in de hoop dat ze een beetje fatsoenlijke sok aan hebben. 5 Vrienden hebben kort voor aanvang van het feestje gehoord dat ze die avond een speciale rol hebben, namelijk dat ze op het feestje teamcaptain zijn en een team moeten formeren. Het wat en waarom is hen tot dan onbekend. Dit leidt tot hilarische speculaties over wat iedereen te wachten zou kunnen staan. Het onverwachte intermezzo blijkt een -zeer geslaagde, maar toch nog best moeilijke- popquiz o.l.v. Roald te zijn. Het team van Paul M. strijkt uiteindelijk de eer van "popkeijser 2014" op.

Coos organiseert (samen met Brenda) voor de eerste keer in de badmintongeschiedenis van 't Vennewater een nieuwjaarsborrel. Het is een gezellig samenzijn van jong en oud. Jong leeft zich sportief uit met badminton en oud "praat" onder het genot van oliebol en borrel vooral óver badminton (en andere dingen). Coos' nieuwjaarsspeech in zijn rol als voorzitter valt goed; de thema's sfeer, sportieve prestaties en leden en vrijwilligers spreken aan. Zelfs zodanig dat de aanwezige burgemeester van Heiloo daags erna zijn eigen nieuwjaarsspeech begint met het citeren van de voorzitter van 't Vennewater Badminton. Een geweldig compliment voor Coos en super PR voor de club natuurlijk.

Het blijft feest in januari. Eind januari viert een vriendin haar verjaardag via een nieuw fenomeen, namelijk de winterBBQ. Met dikke jassen aan en warme sjaals om staan we met allemaal aardige mensen rond brandende vuurkorfen lekker aan de warme "met wat rum op smaak gebrachte" chocolademelk en warme glühwein, terwijl een smakelijke braadworst op de BBQ geroosterd wordt.

De bioscoop wordt frequent bezocht, maar liefst 3 Nederlandse films in één maand. Met Inge geniet ik volop van de film Soof, geïnspireerd op de hilarische, herkenbare columns van Sylvia Witteman: rommelkont Lies Visschedijk, aaibare Fedja van Huêt en charming Dan Karaty spelen natuurlijk en overtuigend.
Met Tanya zie ik Mannenharten, een luchtige (wat magere) Nederlandse polderromkom over 6 mannen en hun gevoelens voor vrouwen. Het niveau van vergelijkbare mozaiekfilms als Alles is Liefde of Alles is Familie wordt jammergenoeg niet gehaald.
Bij Cinescoop zien we De Nieuwe Wildernis, een prachtige, indrukwekkende Nederlandse natuurdocumentaire over het alledaagse dieren- en plantenleven in de Oostvaardersplassen, een moerasachtig natuurgebied dat is ontstaan tussen Almere en Lelystad in de drooggelegde Flevopolder. Deze enige menselijke inbreng in dit ongerepte natuurgebied is het uitzetten van de Konikpaarden (grootste kudde wilde paarden in Europa), de runderen en de herten. De film én het filmonderwerp zijn van een ongekende schoonheid.

Op een willekeurige donderdagavond hebben Coos en ik een date op de Munt in Amsterdam voor hapje eten bij De Jaren en dan in de Kleine Komedie aanschuiven bij de premiere van Kasper van Kooten's nieuwe voorstelling Karakters. Het is er bomvol en de ene na de andere BN-er trekt in de zaal aan (onder) ons voorbij. De voorstelling Karakters is een cabaroman, oftewel verhalend cabaret op basis van een door hem zelf geschreven roman. Het is genieten als hij prachtige Franse liedjes zingt, als hij grappig en energiek danst. En het is geweldig knap om te zien hoe hij vol overgave en emotie monologend van karakter naar karakter switcht, de ene volzin nog mooier dan de andere declamerend. Maar na afloop kijken Coos en ik elkaar toch een beetje vragend in de ogen: "waar ging dit nu over, wat was de moraal van het verhaal?". Naar onze mening is dat in de wirwar van karakters onvoldoende uit de verf gekomen.

Tot slot is het feest als na 1,5 jaar mijn beugel er uit gaat. Yeehaa! Nooit meer een ingehouden glimlach, want die gekke Dracula-achtige hoektanden behoren vanaf nu tot het verleden. En ook geen etensresten meer tussen brackets en elastiekjes. Ik ben elke dag héél blij met deze investering én het resultaat.

Overigens geef ik het stokje (het beugeltje) over, want een week later ligt Tico in de stoel bij Dr. Onno en worden zijn tanden en kiezen beplakt met brackets.

Tussen al deze o-zo-leuke uitjes door wordt er natuurlijk ook gesport. Ik beleef op de 3e dag van januari mijn eerste mountainbike-avontuur als ik met wat meiden meedoe aan een mtb-clinic op het mountainbikeparcours van Kids en Parents Bikeschool in Limmen. Het ogenschijnlijk saaie parcours is (tijdelijk) aangelegd op een stuk bouwgrond op een zgn. inbreilocatie, gelegen midden in een 13-in-1-dozijn Limmense woonwijk. Het heeft heuvels, bulten, kuilen en bochten. Vooral de combinatie van deze hindernissen maakt dat het toch heel enerverend en doorwerken is. De truc zit 'm in remmen en doortrappen tegelijk en ik vind het onverwacht erg leuk.

Op de 2e zondag van januari loop ik met Agnes de Halve marathon van Egmond. Als altijd voelen de eerste 5 km's loodzwaar, maar daarna kom ik in mijn ritme en loop ik relatief ontspannen naar de eindstreep. Deze editie is er een eentje van de uitbundige zonneschijn; het is prachtig weer en langs bijna het gehele parcours staat enthousiast publiek om de lopers aan te moedigen. Voor het eerst sinds lange tijd staan er ook fans voor mij: bij het 17km-punt staat Tico (met Sidney, Mickey en Diana) om me aan te moedigen. En bij de eindstreep heeft Coos zich -bij wijze van verrassing want hij komt eigenlijk nooit kijken bij een hardloopevenement- geposteerd; helaas lopen we elkaar mis.

Een nieuwe hardloopuitdaging ligt in het vooruitzicht. Samen met wat hardloopmaatjes hebben we ons ingeschreven voor een heuse Night Trail: in het donker 15km off road hardlopen door een heuvelachtig bos-/natuurgebied bij Bergschenhoek (Rotterdam). Een oefentrail door de Bergense duinen in het donker wordt gepland, maar helaas schitter ik door afwezigheid. Al wat langer heb ik na het hardlopen last van "stijve hielen" en af en toe steken onder in mijn linkerhiel. Deze vage klachten zijn eind januari niet meer "vaag" te noemen als ik ook tijdens het hardlopen pijn houd en ik na de training (en de dagen erna) niet meer op mijn linkerhiel kan staan. Daar waar ik stiekem al bang voor was, is werkelijkheid geworden: hielspoor! Elke stap die ik zet, voel ik. Van hardloper ben ik opeens (tijdelijk) doodloper geworden.

Meer misère in januari …

Tico blesseert zich bij een speels potje voetbal in de tuin in zijn lies (spier-/peesaanhechting); het speelt hem dusdanig parten dat hij -dagen later- ondanks verwoede pogingen door te zetten, toch moet uitstappen bij een badmintonwedstrijd.

Sil heeft ook een sportincidentje. Tijdens de hockeytraining krijgt hij per ongeluk een hockeystick tegen zijn oogkas. De huid net onder zijn wenkbrauw is zodanig geweken dat alleen een pleister plakken ontoereikend is. Natuurlijk gebeuren dit soort dingen als de huisarts achter de gekookte aardappelen zit. Maar ik heb eigenlijk geen zin in lange wachttijden bij Huisartsenpost of Eerste Hulp. Een vader van een buurtvriendje is in het dagelijks leven huisarts in Warmenhuizen en onder het mom "nee heb ik, ja kan ik krijgen" gaan Sil en ik bij hem langs in de hoop dat hij nog een tubetje lijm of wat zwaluwstaartjes heeft liggen. Buurman Gie laat even de pannen op het vuur voor wat ze zijn, vindt nog wat zwaluwstaartjes en plakt e.e.a. vakkundig aan elkaar. Het is een bonte pleisterplakplaats boven Sil's oog. Op school, op straat, in de winkel, overal wordt aan hem gevraagd wat er gebeurd is. Sil gedijt wel bij deze tsunami aan aandacht.

En dan overlijdt Zorro, het goudkleurige konijn met kuif dat we in co-ouderschap met onze buurtjes hebben. Zorro is als 1-jarig konijn in 2006 bij ons gekomen, nadat Tico zijn zwemdiploma A heeft gehaald. En hij is naar onze buurtjes verhuisd toen we op zeilreis gingen. Zorro heeft de respectabele leeftijd van 8 jaar gehaald en is daarmee 1 jaar ouder geworden dan zijn zusje Sarina die hem vorig jaar al was voorgegaan naar de eeuwige jachtvelden. In de stromende regen (natuurlijk!) begraven buuv Susan en ik konijn Zorro in het bos bovenop zijn zusje Sarina. Lieve, Rijk, Engel en Sil gooien het graf dicht en versieren het met takjes, stenen en uitgebloeide Amarilis. Rust zacht, lieve eigenzinnige Zorro.

SeaMotions in vogelvlucht door aug-dec 2013

Mijn goede voornemen om onze high's en low's van elke maand in 2013 vast te leggen, is beperkt houdbaar gebleken. Na de zomervakantie komt de klad er in en ik slaag er niet in die beweging te keren.

Op de één-na-laatste dag van 2013 vind ik het slikken of stikken voor mijzelf. De wens om het keizerlijk jaar 2013 geen stille dood te laten sterven, is sterker dan het gevoel het maar tussen mijn vingers door te laten glippen. En dus klim ik in het toetsenbord en pijnig ik mijn hersenen om dat wát ik mij nog herinneren kan, aan een extern geheugen zijnde de computer, toe te vertrouwen.

In chronologische volgorde onze opvallendste belevenissen en momenten in augustus-september-oktober-november-dececmber 2013.

Augustus:

Sil gaat voor de eerste keer naar Timmerdorp Heiloo. Gewapend met klauwhamer, zaag en nijptang  bouwt hij met zijn Springschansvriendjes Gijs, Matisse en Pepijn een (prijswinnend) "kasteel" met loopbrugverbinding naar de buren. Het verven van de hut wordt een waar kunstenaarsproject waarbij het vooral om "vrije expressie" gaat; kliederen, kladderen, spatten en spetteren. De verf zit aan het einde van de middag overal. De verkoop van muffins, popcorn en limonade kan beter; slechts een paar euro verdiensten p.p. en dan nemen moeders de gemaakte kosten maar voor hun rekening. Op de laatste Timmerdagochtend slopen ze de hut vakkundig en sjouwen ze de ruïne naar de vuurplaats. Want in Heiloo mag als afsluiting van Timmerdorp nog een vreugdevuur onstoken worden.

Tico viert zijn 14e verjaardag met een gezellige zomerse buitenborrel voor jong en oud. En hij gaat voor de 2e keer in zijn jonge leven naar een voetbalwedstrijd. Met zijn vrienden Luuk en Max heeft hij kaartjes voor de thuiswedstrijd van AZ tegen Atromitos. En dat blijkt geen gewone voetbalwedstrijd te worden. In de 2e helft gaat het licht uit in het AFAS-stadion als gevolg van brand op de 5e etage. De wedstrijd wordt gestaakt en het publiek moet -gecontroleerd en zonder paniek-  à la minute het stadion verlaten. De volgende ochtend wordt de wedstrijd uitgespeeld, zonder Tico op de tribune.

Voor het eerst in heel veel jaar rijd ik mijn Spacestar door de wasstraat en zuig ik 'm helemaal uit. Kilo's zand, grindjes, takjes, blaadjes verdwijnen door de zuigmond. Ik word helemaal blij als mijn auto onder mijn handen en ogen transformeert in een schone wagen. Helaas is mijn voornemen om mijn auto op regelmatige basis van buiten en van binnen met een schoonmaakbeurt te verwennen, ook zeer beperkt houdbaar gebleken. De wasstraat heeft mij -tot op heden- niet meer gezien.

Onze verbouwingsplannen worden ook weer opgepakt; Coos doet handje-klap over de finale details met Aannemingsbedrijf Henk Smit uit St. Pancras en een startdatum wordt afgesproken. Drie generaties Keijsers breken de zijschuur, ooit gebouwd door 2 generaties Keijser, af. Daags erna siert een schaftkeet onze achtertuin.

September:

Meten, graven, slopen, bouwen, storten, zagen, timmeren dat het een lieve lust is. Onder leiding van Henk en Jac Smit wordt er doordacht en gedreven gewerkt. Er wordt in samenspraak met de constructietekenaar extra goed naar de fundering gekeken, naar het "stempelen" van de bestaande draagmuur en naar de krachten die op het toekomstige kozijn uitgeoefend gaan worden.
Ondertussen breken wij onze hersenen over kozijndiktes, -groottes en glasvlakverdeling. We bezoeken de kozijnenfabriek en laten ons adviseren over de verschillende mogelijkheden. Coos vertaalt dit naar een visualisatie in Google SketchUp. Na een paar nachten slapen, wikken en wegen, hakken we de knoop door en worden de kozijnen besteld zoals wij het bij ons huis vinden passen.
Het plan om de bestaande houten vloer te laten isoleren, moeten we laten varen. De kruipruimte blijkt nihil vanwege een dikke laag droog en schoon zand. Als voorbereiding op het aanleggen en aansluiten van water- en CVleidingen graven de jonge werkmannen van Henk Smit als menselijke mollen 2 tunnels onder onze bestaande vloer.

Voor het eerst sinds 7 jaar loop ik weer de Dam tot Dam-loop. De aanvankelijke ideale weersomstandigheden blijken al snel niet zo ideaal. Zomerse temperaturen in combinatie met een hoge luchtvochtigheid zorgen voor een warme loop. Al in de tropisch warme IJtunnel schiet mijn interne klimaatbeheersing uit zijn programma en de overige kilometers heb ik last van oververhitting. Het worden 16,8 zware kilometers, maar … ik loop 'm uit en de eindtijd van 1.33 is nog alleszins respectabel.

Op een roostervrije vrijdag ga ik met Sil en vriendje Jean-Paul naar NEMO, het wetenschapsmuseum in Amsterdam. Met twee nieuwsgierige jongetjes is het prima vertoeven in deze educatieve attractie waar kinderen gestimuleerd worden al doende te ontdekken. We komen tijd tekort.

Voor het eerst in de geschiedenis van badmintonvereniging 't Vennewater heeft Coos als aftrap voor het nieuwe speelseizoen een jeugdweekend georganiseerd.  Het wiel moet dus uitgevonden worden en de denktank om een leuk programma samen te stellen, draait overuren. Het resultaat mag er zijn: spetterend kanovaren, een spannende speurtocht in het donker, friet eten, film kijken en slapen in de hal, een dynamische badmintonclinic, een spelletjesmeerkamp en als afsluiting een BBQ voor deelnemende jeugdleden + hun ouders. Iedereen is het unaniem eens dat hiermee een traditie geboren is.

Oktober:
Tico heeft er 6 weken school op zitten en heeft zijn eerste (onnodige?) onvoldoendes in the pocket. BAM! Dat komt aan. In het 2e jaar, zo blijkt, worden de X-leerlingen stukken minder aan het handje meegenomen. Er wordt meer zelfstandigheid, meer initiatief en meer eigen verantwoordelijkheid van ze verwacht. Met proefwerken worden meer en meer inzichtsvragen gesteld i.p.v. kennisvragen. En juist dat is even omschakelen voor de leerlingen.

We krijgen 2 nachtjes Igor te logeren, een Franstalige uitwisselingsleerling uit Gerpinnes (België). Wij doen ons best om Frans te spreken en het knaapje wordt geacht in het Nederlands met ons te converseren. Dat valt nog niet mee voor een verlegen 13-jarige Belg, maar leuk en spannend is het wel.
Igor gaat in Gerpinnes nooit op de fiets naar school, maar hier wel. En dat merken we als hij zonder te kijken fietsend de weg op schiet. In Gerpinnes is het mee naar school nemen van het mobiel ondenkbaar; hier heeft men zijn mobiel nodig voor de door school georganiseerde foto-speurtocht door Alkmaar. Tico en zijn Heiloose klasgenoten nemen hun logés mee voor een potje voetbal op het strand en 's avonds zitten ze met z'n 8-en bij ons aan tafel te pokeren met M&M's als fiches. Eén-op-één is onze Belgische gast best verlegen; Nederlands spreken is lastig voor hem. In de groep daarentegen is hij haantje de voorste en vallen eventuele taalbarrières helemaal weg.

Door op 13-10-13 mee te doen aan de 15km Duinentrail Schoorl ontdek ik een nieuwe uitdaging in het hardlopen: de trailrun. Trailrunning is off-road hardlopen, oftewel door de natuur, over smalle paadjes natuurlijke hindernissen bedwingen. Je loopt meer op gevoel en niet (of nauwelijks) op tijd. Door de wisselende ondergrond vergt trailrunning meer concentratie. Balanceren is belangrijk en hierdoor wordt meer kracht opgebouwd in enkels, bovenbenen en bovenlichaam. Het is die zondagochtend guur koud en het regent onafgebroken, maar dat mag de pret van deze hardloopuitdaging niet drukken. Mijn voldoening groot als ik deze fysieke uitdaging, niet eens totaal gesloopt, volbreng.

Oktober is ook de maand van de reünie voor teruggekeerde vertrekkers in Enkhuizen. Coos, Tico en Sil zeilen met z'n drietjes de boot naar Enkhuizen en ik kom hardlopend aan in de oude binnenhaven. Het is een prima weerzien en gezellig bijkletsen met een aantal vertrekkersvrienden.

Sil zwemt zichzelf in de herfstvakantie naar zijn 2e zwemvierdaagse medaille. Samen met Gijs en Sophie hebben ze 4 middagen dikke pret in Zwembad De Hout. Het zwemmen van de baantjes is natuurlijk bijzaak, want het gaat wat de kinderen betreft natuurlijk om het schatduiken en het spijkerbroekhangen. In zijn leeftijdscategorie wint Sil zelfs een heuse 1e prijs met spijkerbroekhangen; hij houdt het wel … vol en dat is het langst van alle 8-jarige deelnemers.

Met Tico ga ik een dagje shoppen in Amsterdam en gaan we op rondleiding bij de Noord-Zuidlijn, de omstreden, miljarden kostende metrolijn die Amsterdam-Noord met Amsterdam-Zuid gaat verbinden. De gids, een gepensioneerde bouwmeester, verhaalt enthousiast over de strubbelingen, de weerstanden, de kosten, de planning, het voortschrijdend inzicht, het nut en de noodzaak waarom deze metrolijn er ondanks alles moet komen. Hoe dan ook is het een buitengewoon ingenieus staaltje werk dat hier -onder de grond- verrijst.

Coos viert zijn verjaardag zeer bescheiden; de rommeligheid van de verbouwing nodigt niet uit om het groots en uitbundig te vieren. En ik ga juist dát weekend -op uitnodiging van Diana- met de meiden van ons Berenloopgroepje op "trainingsweekend" naar een LandalGreenPark-huisje in Putten. We kletsen ons de blaren op onze tong, we lachen onze broek aan flarden, we zweten in de sauna, we lopen hard door het Speulderbos en we nemen volop tijd voor ontbijt, lunch en gourmetten.

Op Opa Ben's verjaardag, maandag 28 oktober, ligt heel het land stil als de eerste herfststorm over ons heen raast. En wat voor storm: in de kustprovincies en op de Wadden waait het een steady windkracht 10 met windstoten kracht 11. Bomen knakken als luciferhoutjes, treinen rijden niet meer en schoolkinderen mogen óf vroeger naar huis of moeten verplicht langer op school blijven tot de storm over het hoogtepunt heen is. Het dixie-toilet van de bouwvakkers waait om en loopt leeg op onze oprit … De storm is helaas niet sterk genoeg om de enorme stank weg te blazen.
Een gewaarschuwd mens telt voor 10 heeft Coos gedacht als hij deze zware storm een paar dagen eerder al op de weerkaarten ziet aankomen. In het weekend last hij een trip naar onze SeaMotions in om de kuiptent en bimini preventief weg te halen. Ook checkt hij de landvasten en zekert hij de dinghy met een extra lijn.

Op de een-na-laatste dag van deze maand beleeft Coos op ongeveer hetzelfde moment een heuglijk én een enigszins verdrietig moment (hoewel dat verdriet maar relatief is). Heuglijk omdat zijn elektrisch rijdende, 0%-bijtelling, geen wegenbelasting verschuldigde Outlander PHEV op de eerste boot uit de Oost is gekomen en klaar staat om opgehaald te worden. Verdrietig om hij zijn trouwe Volvo moet inleveren. Tanken doet hij vanaf nu dagelijks, thuis en op kantoor, en via een verlengsnoer.

November:

De nieuwe maand begint voor mij op Terschelling waar ik met mijn hardloopmaatjes voor de 2e keer mee doe met de Berenloop (halve marathon). Gingen we vorig jaar nog op 1 dag heen en weer, deze editie verwennen we onszelf met een weekendje Terschelling. Op vrijdagmiddag winkelen we in West-Terschelling, belanden we 's avonds in het café van Hessel en gaan de voetjes zelfs nog van de vloer. Zaterdag ontdekken we het eiland op de fiets; heel snel gaan en heel ver komen we niet. Al in Midsland (of was het Formerum?) is het tijd voor koffie met taart en moet er nodig wat gewinkeld worden. We fietsen, op enig moment zelfs op een tandem met lekke band, door naar West aan Zee voor een late en overheerlijke lunch bij de gelijknamige low profile en zeer gezellige strandtent. We willen er wel blijven zitten, maar dat gaat niet want rond 20.00 uur worden we alweer voor het diner in ons leuke familiehotel Oepkes verwacht. Oeps, aan koolhydraten stapelen geen gebrek dus op de dag vóór de Berenloop. Maar dan … onheilstijding via het KNMI, want er wordt wéér een storm voorspelt met zware regen- en hagelbuien en onweer. De 42km wordt op zaterdagavond afgeblazen vanwege het gevaar op onderkoeling bij lopers in combinatie met de beperkte medische opvangcapaciteit op het eiland. Op zondagochtend wordt ook de 21km afgelast. Desalniettemin starten wij, met nog zo'n 100 lopers die toch al op het eiland zijn, om 12.00 uur met een "wilde Berenloop". Een editie waar gezelligheid, solidariteit en teamspirit de boventoon voeren. Zo is daar op 9km een boerin die lauwwarm water uit een melkbus schenkt. Of de flesjes water van de onbekende mevrouw net voordat wij beginnen aan 2,5 loodzware km's strand (windkracht 8 tégen). En onze snelle loopmaatjes die het gehele parcours de achtersten hebben geharkt. Tot slot de "wilde" supporters langs de route. Kortom, een editie om nooit te vergeten.

Een week later staat de door Agnes en mij georganiseerde Duinlopers Snertloop op de agenda. Bij een dergelijke kleinschalige loop is het altijd weer spannend of het zo duidelijk mogelijk uitgezette parcours ook voor iedereen even duidelijk is.  En net als voorgaande keren lukt het 90% van onze lopers om de lintjes, de bordjes en de pijltjes te volgen en raakt 10% verdwaald. Na afloop is er dan gelukkig de warme troost van een bak snert en veel gezelligheid in het gelegenheidscafé van Peter Blokker.

We gaan in één week tijd 2x naar het theater.
Met Paul & Tanya gaan we naar het toneelstuk De Tijd Voorbij, de Nederlandse bewerking van The Rabbit Hole, met onze favoriete toneelspelers Tjitske Reidinga en Peter Blok. Vol overtuiging en emotie spelen zij het aanvankelijk gelukkig getrouwde stel waarvan het leven op z'n kop gezet wordt na een noodlottig ongeluk. Hoe ga je individueel én als stel om met een meer dan intens en aangrijpend verdriet?  Een paar dagen later zitten we in de stadsschouwburg in Utrecht en gaan we op in het bejubelde rariteitencircus Cirque Stiletto 2 van powervrouw, theaterbeest en alleskunner Ellen ten Damme. Adembenemend, verrassend, spectaculair en van begin tot eind boeiend. 100% genieten.

In de mallemolen van november win ik voor het eerst in mijn leven een heuse prijs als ik met een bonnetjesactie van ons lokale winkelcentrum mee doe. De prijs, een "grabbelton vol verrassingen", mag ik ophalen bij mijn meest favoriete winkel, de HEMA.

Onze SeaMotions krijgt ook een bezoek van ons. Op een windstille zondag doen we deel 2 van het winteroffensief: 90 kilo (onhandelbaar)  grootzeil en de beter te behappen en lichtere fok liggen weer in hun zeilzak in de kajuit. Al het beddengoed gaat mee naar huis en ik ben dágen zoet met het wassen en drogen hiervan.

Sil werkt gestaag en zelfstandig aan de voorbereiding van zijn boekbespreking over Dummie de Mummie en de dans van de cobra. Omdat zijn grote broer "pro is met Powerpoint" regelt Sil zijn hulp bij het maken van een PPT-presentatie. Voorbereiding, ondersteunende materialen en een duidelijke presentatie worden beloond met een prachtig cijfer; Sil is helemaal trots en in zijn nopjes.

Ondertussen zijn Henk en Jac Smit, geheel conform hun en onze planning, klaar met hun werk. Ed vd Nes stukadoort met veel gezelligheid in 2 dagen de wanden en het plafond glad. En dan nemen we afscheid het geluid van zagen, timmeren, schroeven en boren, de muzikale klanken van de arbeidsvitaminen via radio 538, van de rijplaten in het gras en van de schaftkeet in de tuin.
Opeens is het stil als we doordeweeks aan de ontbijttafel zitten. Opeens is het licht in het achterhuis. Opeens is de tuin weer tuin i.p.v bouwplaats. Opeens kunnen we onze auto's weer op de oprit parkeren. Opeens is de verbouwing zo goed als klaar.

Het venijn zit in de staart als alleen de parketvloer nog aangelegd moet worden. En dat staat te gebeuren in de laatste week van november. We blijken een beetje pech te hebben met de parketeur; vaktechnisch een prima parketlegger, maar qua karakter een rode knop, het type "het glas is halfleeg", iemand die vooral problemen ziet i.p.v. uitdagingen. Op de vroege ochtend van dag 2 komt dat tot een uitbarsting die gelukkig gesust kan worden met een kop koffie. De overige dagen lopen we in ons eigen huis op eieren en benaderen we de man omzichtig.

Dat op eieren lopen gaat mij overigens verre van gemakkelijk af. Een verrekking van de kuitspier, een soort zweepslag, na een potje tennis zorgt ervoor dat ik alleen nog maar pijnlijk kan strompelen. En dat strompelen is niet handig als we op de 3e parketleggersdag onze gehele woonkamervloer moeten ontdoen van onze meubels. Alles moet leeg omdat de gehele parketvloer geschuurd wordt en van een nieuwe laag olie (met een beetje whitewash) voorzien wordt. Met de hulp van Tico en Sil gaan alle meubels naar de gang, de hal, de schuur en naar boven. Op vrijdagmiddag om 17.00 uur is de parketeur klaar en sluiten wij het huis voor 48 uur hermetisch en beveiligd af.

Het aansluitende weekend bivakkeren we, als er niet gehockeyd of gebadmintond wordt, in de flat in Egmond. Op zaterdagavond wordt Egmond's eerste Fjoertoer georganiseerd, een lichtjeswandeling die vanaf de vuurtoren in Egmond door de duinen richting Bergen aan Zee gaat en over het strand weer terug. De route is via spectaculaire en verrassende licht- en geluidseffecten gemarkeerd en elke wandelaar heeft zich met lampjes uitgedost. Aanvankelijk zou ik deze bijzondere wandeling met wat vriendinnen gaan lopen, maar die vervelende kuitblessure gooit roet in het eten. Gelukkig lukt het me wel om halverwege de avond met mijn mannen de wandelstoet en verlichte verrassingen op het strand tegemoet te wandelen. In het pikkedonker lopen we richting Bergen;. Halverwege ligt de Egmonder Pinck, een platbodem vissersvaartuig uit 1670, verlicht op het strand. We passeren een verlichte en bewegende reuze wandelschoen. Van achteren komt een groep mountainbikers als een slingerende lichtflits langs de vloedlijn aanzetten. De met lampjes versierde paarden met hun berijders zien er magisch uit. Een nadeel, het niet mee kunnen lopen van de gehele tocht, keert zodoende onverwacht om tot een prachtig voordeel: in het donker een strandwandeling maken met mijn liefste mannen.

Als we op zondag in de namiddag weer naar huis terugkeren, wacht ons een schitterende parketvloer; het glimt ons tegemoet en het geheel ziet er als nieuw uit. Al in de bijkeuken formuleren we een strak en streng vloerbeleid: niet knoeien, niet kliederen, niet kledderen, niet spetteren, niet spatten, niet druppelen, niet krassen en -jonger dan 18 jaar- te allen tijde … schoenen uit! Vervolgens stropen we de mouwen op en zetten we bank, loveseat, eettafel + stoelen, serrebank, tv-meubel, piano, bijzettafeltje. weer op zijn plek terug. En zo wordt ons huis steeds een beetje meer weer "ons thuis".

December:
De eerste week van deze laatste maand is het altijd stressen. De viering van de verjaardag van Sinterklaas is reuze gezellig, maar ook spannend en bewerkelijk. Spannend omdat Sil nog immer heilig geloofd in de goedheid van deze kindervriend. Bewerkelijk omdat deze oude baas elk jaar behoorlijk last minute werk maakt van de rijmelarij. Het begint met een speurtocht op rijm voor Tico en Sil. Daarna krijgt ieder een trits kennis- en wiskundige rekenopdrachten uit te voeren waarmee letters verzameld worden. Die individueel verzamelde letters moeten vervolgens omgezet worden in één gezamenlijke 4-cijferige code. Met deze code kan het cijferslot van een koffertje geopend worden, want in het koffertje zit de finale hint waar de zak met kadootjes gevonden kan worden. Er wordt gerekend, het internet wordt geraadpleegd, opa's en oma's bemoeien zich er mee maar al deze inspanningen leiden niet in één keer, niet in twee keer en zelfs niet in drie keer naar die unieke cijfercode. De spanning wordt Sil haast teveel … met wat wrikken en trekken krijgt hij dat koffertje toch ook wel open? Tico rekent nóg een keer op die wortel in het kwadraat, Sil leest nóg een keer op welke wijze de letters in cijfers omgezet moeten worden. En dan opeens … gaat het koffertje open. In no time rent Sil naar buiten om even later met 2 zakken vol kadootjes terug te komen.

Bijna elk kadootje blijkt van een lang of kort, een complimenteus of prikkelend gedicht voorzien te zijn en al met al zijn we met z'n allen de hele avond gezellig zoet. Het allerlaatste kado en gedicht is voor Sil. In dat allerlaatste gedicht ontvouwt Sinterklaas zijn grote geheim aan Sil, namelijk dat hij in de verbeelding bestaat maar dat het in de praktijk zijn Papa en Mama zijn die de verrassingen verzorgen. Nou, daar had Sil een geheel eigen visie op. "Natúúrlijk bestaat Sinterklaas niet meer, die hele echte is al honderden jaren geleden overleden. Maar ….. elke keer is er een nieuwe Sinterklaas benoemd. Net zoals er ook steeds een nieuwe paus benoemd wordt."  OK, Sil wil én mag gewoon zolang hij wil, blijven geloven in zijn Sinterklaasversie.

Inmiddels heb ik na 2 weken (fysieke) rust een sportmasseuse met helende handen in mijn geblesseerde kuit laten kneden. Deze combinatie, rust en massage, zorgt ervoor dat ik het hardlopen weer voorzichtig kan opstarten. Het lopen van de Halve van Egmond staat tenslotte op 12 januari geagendeerd.

Mentaal heb ik geen rust. Want …wanneer vieren we Sil's verjaardag? Hoe vieren we het? Met wie vieren we het? Wat geven we hem als verjaardagskado (het is tenslotte nét Sinterklaas geweest en daarbij komt: kinderen hebben toch alles al?)? Van het "wanneer vieren" maak ik in mijn hoofd een complexe 5-sterrensudoko, totdat Inge mijn ingewikkeldheid in één zin vereenvoudigt tot: zaterdag 21 december 2013, gewoon op de dag dat hij jarig is. Keep it simple, is haar credo. Gelijk heeft ze en zo doen we het.

Die zaterdag 21/12  begint onze Sil zijn verjaardag bij Opa Ben & Oma Riny alwaar hij en Tico gelogeerd hebben vanwege ons Cmotions Christmas Carolfeestje de avond ervoor. Als hij in de loop van de ochtend thuis komt, valt hij mij zijn neus in een groot kado wat hij direct mag uitpakken: een aquarium met een grote NEMO-knuffel er in. Zijn wenkbrauwen schieten van verbazing omhoog, zijn lip trilt van teleurstelling. "Krijgt hij nu die NEMO-knuffel die al jaren op zolder ligt te verstoffen?" Nee, natuurlijk niet. Even later gaat hij met zijn grote broer en zijn vader op pad om voor in het aquarium vissen en toebehoren te gaan kopen. En zo zijn we opeens 5 guppies rijker.
Sil beleeft 's middags een geweldige 9e verjaardag met slingers en ballonnen, met familie en vrienden, met taart en kadootjes.

Kerst 2013 vieren we in 3 dagen met familie en lieve vrienden. Zo serveren we op kerstavond de zussen Nierop (en zwager Nico) een 3-gangendiner (helaas staat de entrecote-uit-één-stuk net iets te lang in de oven en transformeert deze in een taaie schoenzool…).
1e Kerstdag hebben we Paul & Tanya met kids informeel en ongedwongen te gast voor een borreltje en een hapje. Zo gezellig! En 2e kerstdag reizen we af naar Wapse om de verjaardag van Carmen te vieren. Het is bijna uniek dat de gehele Keijserfamilie bijeen is; vooral het natuurlijke plezier dat de neven en nichten met elkaar hebben is hartverwarmend.

Meer hartverwarmende gezelligheid als Opa Jan en Oma Wil op 28/12
hun 52ste trouwdag in hun stacaravan in Heerde vieren. Het is een eindje rijden, maar carpoolend met Elyn & Nico is het prima te doen voor me. Daar aangekomen staat, als altijd, de schaal slagroomsoezen al klaar voor me. 's Avonds wacht er nog een programma op mij als onze buurtjes Frans en Susan hun bij elkaar opgetelde 75 jaar vieren met een groot feest in hun achtertuin. We belanden in een warm bad van vrolijke, plezier makende, levensgenietende mensen. In een verwarmde tent, met drank, ouderwetse blokken kaas en plakken worst,  met live music en meezingers is het enorm gezellig.

Op de een-na-laatste dag van het jaar mag Oma Riny haar verjaardagskado, een tegoedbon voor een door Tico en neef Julien te bereiden dinertje, verzilveren. De mannen hebben op tijd gerechten uitgezocht, de boodschappen zijn een dag van te voren in huis gehaald en het koken kan beginnen. Met wel 6 gerechten hebben ze het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt, maar Oma Riny en Opa Ben smullen met smaak van de pompoensoep, de kruidige zalmfilet, de kerriekrieltjes, de gewokte tuinerwten met spinazie en crème fraiche, de mediterrane broodrol en het toetje toe: rood fruit, brownie en een toefje slagroom.

Coos, Tico en Sil zijn ondertussen ook druk met andere dingen. Voor Coos en Tico staat het laatste weekend van het jaar staat namelijk 't Vennewater Jeugdtoernooi op de sportagenda. Tico helpt een middag bij de kleintjes, Coos laat als voorzitter zijn gezicht zien bij de organisatoren. En op laatste dag moet Tico zelf spelen. In zijn enkel komt hij al in de kwart finale te staan tegenover degene die de finale zal gaan winnen; Tico speelt geweldig en hij kan, hoewel verloren, met een eindstand van 28-30 met opgeheven hoofd maar uitgeschakeld de baan verlaten.  De kwartfinale mix met Fleur wordt daarentegen teleurstellend verloren. Met dubbelmaatje Henri haalt hij de finale. Jammer genoeg hebben ze beiden last van finalespanning, maken ze daardoor teveel (stomme) fouten en moeten ze genoegen nemen met een 2e plaats. Het is genieten om Tico op zo'n toernooi te zien spelen. Vol energie, vol inzet en vol enthousiasme. Hij speelt om te winnen, hij baalt als hij verliest maar bovenal heeft hij ultiem plezier in het spelletje.

Op Sil's sportieve agenda staat een zaalhockeyclinic met aansluitend een oliebollentoernooi. Hij is de hele dag onder de pannen en heeft plezier voor tien. Ook mag hij op 31 december mee doen met het oliebollentoernooi bij de badmintonvereniging.

Mijn sportieve agenda schrijft een gedisciplineerd trainingsschema voor voor die Halve van Egmond. De te lopen afstanden worden langer en op 28/12 wordt de zgn. Egmondgenerale gelopen. Het worden 18,5 straffe kilometers, met name het stuk over het strand is loodzwaar vanwege wind tegen (kracht 5-6), smal strand en mul zand. En deze generale zou zomaar heel representatief kunnen zijn voor 12/1, want ook dan krijgt het deelnemersveld te maken met hoog water, smal strand, mul zand.

De allerlaatste dag van het jaar begint (weer) met een rondje hardlopen: de generale van de kwart van Egmond. 10,5km is opeens een eitje in vergelijking die 18,5km op de 28ste. En, na het zuur, komt het zoet! Duinlopers en vrienden van de Duinlopers belonen zich op deze allerlaatste dag met een gezellige nazit met thee en taart bij de Zilte Zoen.

Op oudejaarsavond bakt Coos traditiegetrouw oliebollen en wijdt hij Sil in in de kunst van het bakken van de perfecte oliebol. Ondertussen haalt hij ook het spel RISK van zolder. Dat is sinds een dramatisch spelverloop tijdens een langgeleden wintersportvakantie niet meer tevoorschijn gekomen (ondanks strategische alliantie een totale genocide van het roze leger).
Enfin, l'histoire se repète … Al na een half uur domineert het zwarte leger (wie zal dat nu toch zijn?) en verzwakt het roze leger meer en meer tot het niet meer is dan een ontwikkelingsland met 0 slagkracht. Gezellig hoor, zo'n oudejaarsavondspelletjestraditie.

De 2e helft van oudejaarsavond schuiven we gezellig bij Rik en Kirsten naar binnen. Met bubbels, hapjes en kletsen is het opeens 23.59.50 uur en tellen we af naar het nieuwe jaar.

GELUKKIG 2014!!