SeaMotions gaat bijna met vakantie!

De eerste week van juli begint de zon te schijnen en lijkt het in Nederland heus zomer te worden. Het enige dat Tico deze week op school te doen staat, is boeken inleveren en zijn rapport ophalen. Op het VWO-Extra krijg je 2 rapporten: een cijferrapport, hetgeen een weergave is van alle PW's, PO's en SO's. En een intelligentierapport, een beschrijving hoe de leerkrachten aan de hand van de meervoudige intelligenties je kind zien werken en ontwikkelen. Dát laatste is in elk geval heel leuk, verrassend en tegelijkertijd bevestigend om te lezen. 

Sil's laatste dagen in groep 5 worden voornamelijk gevuld met spelletjes doen, opruimen en een playbackshow. Op de allerlaatste schooldag komt ook hij trots thuis met een mooi rapport. Tico en Sil kunnen vakantie gaan vieren en vol vertrouwen het volgende schooljaar tegemoet zien.

Voor ons is deze 1e week van juli hard doorwerken. Want "met vakantie gaan" is nog geen sinecure. Het huis "moet" schoon, de wasmand "moet" leeg, het werk moet af, de boodschappen gedaan, de LEGO van de vloer, de ijskast leeg (gegeten), de kleding bij elkaar gezocht (4 seizoenen mee, want op een boot is het maar het beste om op elk weertype voorbereid te zijn), voldoende leeswerk bij elkaar verzamelen ("crisis"tip voor de niet-Ereader: ga eens shoppen bij de Kringloop; je komt verrassend goede titels voor weinig tegen), alle oplaadsnoeren opsnorren, alle standby-apparaten (TV, stereo, andere stekkerdozen) uitschakelen, links en rechts nog even koffie drinken ter inluiding van het zomerreces en nog veel, veel meer. Kortom, met vakantie gaan is best stressvol.

Maar ... tegenover die huis-tuin-keuken "stress" staat het vooruitzicht van het ruime sop kiezen, leuke haventjes aan doen, idyllische ankerplekken ontdekken, vis vangen, brood bakken, saté roosteren, magische zonsondergangen aanschouwen, spelletjes doen, eindeloos lezen en mijmerend over het water staren. En dat alles in een heel relaxed tempo.

We zijn er bijna...

SeaMotions juni-avonturen!

Op zaterdag 1 juni gaan we naar mijn geboortedorp Broek in Waterland voor een avondje cultuur met een grote C: het Broeker Huiskamerfestival, georganiseerd door Stichting Neeltje Pater. 

Van te voren hebben we uit 5 routes een keuze gemaakt; elke route omvat 3 verschillende voorstellingen in 3 verschillende huiskamers in 3 verschillende, authentieke Broeker huizen. De routes zijn qua programma zo samengesteld dat je bij het bestellen van de kaarten acuut keuzestress krijgt: ik wil het liefst alles zien, horen en beleven en vooral niets missen. Voor elke route zijn namelijk aansprekende artiesten en aanstormend talent op het gebied van kleinkunst geboekt. Centraal punt gedurende de gehele avond is de gezellige feesttent met retro-schemerlampen op het pittoreske Kerkplein. Van daaruit hoeven we alleen maar achter onze gids met de roze paraplu aan te lopen. Want jawel, onze route 4 bijkt de roze route, mijn kleur. Wij starten onze theateravond op De Erven met een stand up comedian uit Afghanistan, Dara Faizi. 4 Broekse vrouwen voeren in de woonkamer van "de grote walvis" een humoristisch stukje toneel op à la Gooise vrouwen en we besluiten we de avond op het Roomeinde (in een woonkamer waar ik als kind nog gespeeld heb) met cabaret- en zangtalent Louise Korthals, die begeleid wordt door piano en percussie. We beleven een geweldige avond; het is verrassend, grappig, leuk, ontwapenend, mooi, meeslepend, ontroerend, intiem en kleinschalig. Kom maar door met het volgende Broeker Huiskamerfestival.

Op donderdag 6 juni ga ik met wat vriendinnen naar de toneelkomedie met de veelbelovende titel "Een ideale vrouw", waarin de overheerlijke Tjitske Reidinga en het snoepje van de week Peter Blok de hoofdrollen spelen. Tjitske speelt Constance Middleton, een keurige getrouwde huisvrouw die op verbazingwekkende wijze reageert op het overspel van haar man John (Peter Blok) met haar beste vriendin. Een scherpzinnig en verrassend scenario en Constance wordt onnavolgbaar fris, warm, onderkoeld, spannend, prikkelend en sprankelend gespeeld door Tjitske. De tijdsgeest, het decor, de kleding …heerlijk retro. En bovenal kan ik mijn oren en ogen niet van Tjitske af houden. Zij is een genot om naar te luisteren en te kijken. 

En blijkt Constance een ideale vrouw? Ze blijkt in elk geval eigenzinnig, authentiek en autonoom in haar kijk op relaties en ja, dat kan -als het bij je past- ideaal zijn.

Iets minder ideaal is vervolgens de enorme rij voor twee betaalautomaten van Europarking, waarvan eentje voortdurend kuren in het betaalproces vertoonde. En prompt als mijn betaalpas er in zit, schiet ie ook uit zijn programma... grrr. En daardoor moet ik noodgedwongen een onhandig gesprek voeren met "een betaalautomaat" (die natuurlijk in verbinding stond met een elders gehuisveste servicedesk, maar ja, ondertussen sta je wel tegen een heel groot apparaat te praten). Om 01.00 uur ben ik eindelijk thuis van een avondje theater, pffff.

Juni is de 6e maand op rij die volgens de statistieken te koud is (gemiddeld 1 graad te koud) en waarin de zon te weinig (uren) schijnt. We laten ons door het frisse weer niet weerhouden om op 8 juni de trossen van de SeaMotions los te gooien en hoog aan de wind naar Stavoren te zeilen Daar treffen we de Trinath die een groepje Madridlopers fêteert op een zeiltripje Medemblik-Stavoren-Medemblik. Heen is voor die niet-zeilers een pittige en hele schuin gaande aan-de-windse koers en een enkeling voelt zich knap beroerd aan boord van de monohull. Zelfs op ons stabiele catamaran voel ik me wat katterig en narrig.

Het is ook Stavoren waar Sil, op een plank van neef Harm en een nieuw gekochte 2ehands mast, giek en zei,l zijn eerste windsurfervaring op doet. Is nog best lastig hoor. Tico neemt de gelegenheid te baat om even te "bikkelen" en maakt slechts gekleed in zwemoutfit (ok, wat maakt het uit ... in zijn onderbroek) ook een paar rakken.

Een ander "uitje" in juni, waar we bij het plannen mooi weer bij bedacht hadden, is de dagtrip naar Heerde waar Opa Jan en Oma Wil sinds dit voorjaar hun pied à terre hebben in de vorm van een stacaravan en waar Oma Wil haar verjaardag viert . De 3 zusjes Nierop gaan op een (helaas) regenachtige zondagochtend met partner, kids, chocoladetaart, quiche, zalmwraps, couscoussalade, Franse kaasjes, stokbrood, monopoly en paraplu's op weg. In Gelderland regent het ook en aldus zitten we noodgedwongen bil-aan-bil met z'n twaalven binnen in 12mtr2 woonkamer. Als het op enig moment even droog lijkt (onder de paraplu), grijpen we onze kans en krijgen we van Opa Jan een rondleiding over de camping en maken we een wandeling door het naastgelegen bos- en heidegebied. Het is er prachtig en we kunnen ons helemaal voorstellen dat Opa Jan en Oma Wil volop genieten van hun "Molengouw 23" in het klein: huisje, tuintje, rust en privacy.

Juni is de maand van de avondvierdaagse en Sil heeft ambitieuze plannen om 4 avonden achtereen 10km te wandelen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik daar een hard hoofd in heb. Maar, daarmee stel ik te weinig vertrouwen in onze Sil, want met schijnbaar gemak tippelt Sil die 4 x 10km weg, zonder blaren en zonder klagen. 

Juni is de maand van de proefwerkweek voor Tico. Een typisch gevalletje van " het venijn zit in de staart", want zo aan het einde van zijn 1e spannende, leuke, gezellige, intensieve schooljaar, zit Tico met één been en zijn halve hoofd al in de zomervakantie. Een uitdaging aldus voor zijn concentratie, zijn zitvlees en zijn volhardendheid.  Gelukkig worden zijn inspanningen beloond met keurige cijfers en glijdt hij hooguit een beetje uit (oeps, aaauuwww,grrr) op "tot de macht"-sommen van wiskunde én op de onverwachte leestoets Frans. Tico mag supertrots zijn op zichzelf (wij zijn dat in elk geval!) dat hij met een prachtig rapport naar het 2e jaar bevorderd wordt. En hij is helemaal het mannetje als hij op de afsluitende "Las Vegas"-schooldisco verkozen wordt tot "best geklede man". 

Juni is voor ons de maand van de bouw- en constructietekeningen voor de aanbouw die we wensen aan de zijkant van ons huis. We verdiepen ons in de fundering van ons huis, in stalen draagbalken, in stofportalen, in kozijndiktes en houten óf DTS-dorpels, in vloerisolatie, in warmteterugwinkachels en nog veel meer. We ontmoeten verschillende aannemers. Naast de open begroting die elk gaat maken, gaan we ons bij onze keuze óók laten leiden door de "klik" op persoonlijk vlak. 

En dan opeens is juni voorbij ... en staat het vakantiereces voor de deur, want in juli ... gaan we varen! Rust, ruimte en vrijheid kom maar door!

Verstuurd vanaf mijn iPad

SeaMotions op mei-vakantie!

Hè hè, eindelijk is het dan zover. Op de eerste dag van een nieuwe maand gooien we de trossen van onze SeaMotions los en kiezen we het ruime sop van het IJsselmeer. Maar niet nadat alle bedden met fris gewassen beddengoed zijn opgemaakt, alle boodschappen zijn opgeruimd en de kuip minutieus schoongemaakt is. 

De eerste bestemming van deze vakantie is good old Hindelopen. Ik word altijd blij van een tochtje naar de overkant en een plekje in de gemeentehaven van dit schattige stadje. Om nog wat meer gelukshormonen aan te maken én om het teveel aan Koninginnedagtompouce-calorieën te verbranden, ga ik een rondje hardlopen. Over de dijk, tussen de schapen en lammetjes door hol ik naar de eerste afslag 6km verderop  en voert mijn rondje via het gehucht Molkwerum naar Koudum. Tegen die tijd heb ik er al 11km opzitten en ineens flitst het fietsroutebordje bij de haven in Hindelopen op mijn netvlies: 7km. Oftewel, vanuit Koudum is het nóg 7km naar Hindelopen. Al met al hol ik totaal 18km, pfff. Een onbedoeld staaltje burn baby burn; die tompoucen van de dag eerder zijn tot op de laatste kruimel verbrand.

Na een nachtje Hindelopen koersen we aan op Texel. Er staat een pittig windje (kracht 5-6) en we stuiven supersnel (gemiddeld 10knpn, max speed 12,6knpn) afwisselend voor het lapje, ruime wind en halve wind door de vaargeulen. Ondanks de kou, het is maar zo'n 13 graden, en het ontbreken van ook maar een spatje zon, is het buiten in de zeilpakken volop genieten. Het geluid van het water, het zien hoe de rompen door het water snijden, het opsnuiven van de zilte lucht, het voelen van de enorme ruimte om ons heen …. Heerlijk!! Het weer is ons de dagen die we op Texel verpozen goed gezind: de lucht is strakblauw, de zon schijnt volop!
Tico en Sil vermaken zich met voetbal op het panna-veldje bij de haven, met verstoppertje spelen in de speeltuin, met zandkastelen bouwen op het nabij gelegen strandje en -jakkie bah- een skelet (botten/schedel) van een dode vogel uit de stenen van de breakwater vissen. 

Coos is in zijn element met wat grote en kleine bootklusjes. Hij stort zich bijv. op het schoonmaken van de bilges in beide drijvers; alles gaat open en overal gaat de natte lap doorheen. Ik verschans me met een boek in de luwte in de zon. Weer heerlijk! Op zondag verlaten we in de namiddag de haven en gaan we stroom–mee via het Marsdiep naar de Noordzee op weg naar IJmuiden. Er staat geen zuchtje wind en we motoren over een spiegelgladde zee. Ter hoogte van Den Helder worden we bezocht door het nieuwste speeltje in de wereld van modernste gadgets: een heuse "drone" die vanaf de kant bestuurd wordt. De zonsondergang is ouderwets prachtig. En de vissen willen helaas niet bijten.

Na een functioneel nachtje in de jachthaven van IJmuiden motoren we op maandagochtend door het Noordzeekanaal naar de nieuwe jachthaven in Amsterdam-Noord bij de NDSM-werf. Met deze jachthaven als thuisbasis zijn we voor 3 dagen toerist in onze eigen hoofdstad Amsterdam. Als we onder een volle zon en bij 25 graden op het terras van het filmmuseum EYE aan hij IJ zitten, glijdt een groots cruiseschip voorbij; we wanen ons even in de Carieb. 

Het is ook Amsterdam waar ik dit jaar mijn -slik– 45ste verjaardag vier. Coos en kids hebben de boot versierd. Ik word verwend met kussen en knuffels, met verjaardagsliedjes, met een juttershouten knutselding van Sil én er zijn (wéér) tompoucen! Op mijn verjaardag browsen we door de Jordaan en de Kalverstraat. En stuiten we in de Warmoestraat op de pop-up store van Heleen van Royen van waaruit zij haar nieuwste boek De Hartsvriendin promoot. Niets laat zij aan het toeval over als het er om gaat het merk "Heleen van Royen" te promoten en zodoende het boek te verkopen. Een echtscheiding, een interview met spraakmakende coverfoto (VK Magazine), sexy foto's op Twitter en Facebook, een relletje met Apple/iTunes vanwege zgn. pornografische verwijzingen in het boek. Alles is geoorloofd om het boek in zo'n kort mogelijke tijd op nr. 1 van de bestsellerslijst te krijgen. En dat doet ze goed, want binnen een week heeft ze die positie veroverd. Enfin, met een goodybag vol spannende gadgets én een gesigneerd boek staan we dik 3 kwartier later weer buiten.  (NB: het is dankzij dit marketingoffensief dat De Hartsvriendin op nr. 1 is gekomen, want met alleen het vlakke verhaal over de mutsige huisvrouw Yvon, haar parasiterende vriendin Mona, haar vrijwilligerswerk bij de vogelopvang, haar 13-in-een-dozijn man en kinderen zou het boek die positie niet gehaald hebben). We eten 's avonds Indonesisch bij Kantjil en de Tijger. Even een sentimenteel moment want vroeger - toen we nog jong waren, toen we nog in Amsterdam woonden-  aten we daar regelmatig. De kinderen denken bij Kantjil en de Tijger aan iets anders, namelijk aan de mooie verhalen die Opa Ben hen vertelde over het kleine, maar slimme dwerghertje Kantjil en de grote, gevaarlijke tijger. Die herinneringen maken de matige kwaliteit van het eten goed: Tico en Sil zijn het er unaniem over eens dat onze zelfgemaakte soto, onze zelfgemaakte gadogado en onze zelfgemaakte saté véél lekkerder is. 

Een bezoek aan het pas heropende Rijksmuseum is een must als we dan toch in Amsterdam zijn. Daags voor Hemelvaart zorgen we dat we rond 15.00 uur bij het museum zijn; vanaf dat tijdstip zou het ietsje minder druk zijn. We schrikken alsnog van de rij om binnen te komen, maar uiteindelijk valt het wachten reuze mee. Binnen een half uur ervaren we de grandeur van dit prachtige museum. De ontvangsthal is groots en de enorme moderne kroonluchter is in prachtige harmonie met de lichtinval via het glazen dak.  De logistiek (kassa – garderobe - toiletten– restaurant) klopt en de museummedewerkers staan iedereen vriendelijk en gastvrij te woord. Ik ben al lyrisch over deze omgevingsfactoren en dan heb ik nog niets gezien waardoor dit museum zo beroemd en geliefd is: de  Hollandse Meesters. En ook deze stellen niet teleur: de Nachtwacht van Rembrandt is groots, het Melkmeisje van Vermeer ingetogen, het zelfportret van Vincent van Gogh super en Nijntje van Dick Bruna mooi in eenvoud. Hoewel ik niets van kunst en schildertechnieken weet, vind ik het fascinerend dat zoveel eeuwen geleden zo goed als "foto-exact" geschilderd werd: sfeer, expressie, lichtinval, details. Ons rondje door het Rijksmuseum deze vakantie is een quick scan; we willen zeker terugkomen.

Tussen al deze shop- en sightseeingbedrijven door eten we ook nog met Diana, Eric, Tristan en Nathan van de Trinath in de IJkantine, drinken we de ochtendkoffie aan boord van de Trinath, eten we met z'n allen pannenkoeken en gezonde salade aan boord van de SeaMotions en verrast mijn zus Karin ons met een verjaardagsbezoek. 

Enfin, we hebben geweldige dagen in de "grote stad" en we vinden het ook geweldig lekker om al die stadse drukte weer achter ons te laten.

Als we de stad verlaten, koersen we aan op forteiland Pampus (Pampus betekent "dikke brij").  Om Amsterdam te beschermen werd tussen 1887 en 1895 voor de monding van het IJ  op een door aanslibbing ontstane ondiepte in opdracht van het Ministerie van Oorlog een fort gebouwd als onderdeel van de stelling van Amsterdam. Het fort werd uitgerust met voor die tijd geavanceerd wapentuig: draaibare pantserkoepels, kanonnen en mitrailleurs, maar uiteindelijk is er nooit één kogel vanaf het fort  afgeschoten of op afgevuurd. De destijds door Duitsland geleverde stalen onderdelen zijn in WO-II weer door hen teruggehaald voor de eigen (oorlogs)industrie. En de Nederlanders hebben in de Hongerwinter overige brandbaar materiaal van het eiland gejut en uiteindelijk bleef er weinig over van het fort. Inmiddels is het fort grondig gerenoveerd en in oude staat hersteld. Wij zwerven met een speurtocht door de donkere gangen, kamers en koepels van dit militaire bastion.

Als we de weg naar boven en buiten weer hebben gevonden en terug zijn op de SeaMotions, koersen we aan op de jachthaven van Uitdam alwaar we een BBQ Meet & Greet hebben met de Wizard, Linda van de Abel T (aan boord van de Wizard) en de Moonrise.  Het is een gezellig weerzien en iedereen laat zich de meegebrachte hamburgers, worstjes, salades en stokbrood goed smaken.
Met opstapper Paul scheuren we de volgende dag met een heuse windkracht 76 schuin van achteren naar Enkhuizen; het is spectaculair sjezen over het water. Daar zetten we Paul op de trein en hebben wij een laatste avond aan boord. Met nog één tochtje naar thuishaven Andijk voor de boeg kijken we terug op een heerlijke, relaxte, drukke, luie, gezellige, gevarieerde mei-vakantie en blikken we vooruit naar het volgende (Pinkster)weekend.

Het Pinksterweekend reizen we namelijk af naar Parijs voor een logeerweekend bij onze Franse zeilvrienden van Le Furibar en Galilea. We logeren in het prachtige -typisch Franse- herenhuis van Yann en Anne-Valérie in Bourg la Reina, nét ten zuiden van Parijs. Het hele weekend worden we gastvrij gefêteerd, verwend en verrast. We lunchen op z'n Frans. Dat is dus niet een boterham uit het vuistje in je holle kies stoppen, maar op beide dagen copieus BBQ-en met zálige worstjes, malse entrecôte, zelfgemaakte frites, gegrilde groenten en salades.  We worden meegenomen naar de bezienswaardigheden van Parijs: we wandelen langs de Notre Dame. We lopen over de Pont de l'Arts (de beroemde "slotjesbrug"). We browsen langs leuke winkeltjes en galeries. We kijken ons ogen uit bij het grootse Louvre, we rijden over de Champs-Élysée en maken een rondje over de beroemde -hysterische– rotonde rond Arc de Triomphe. We gaan fietsen in het park van Versailles met uitzicht op het paleis van Versailles. Een staaltje majestueuze megalomanie in de 15e eeuw en het Louvre valt hierbij haast in het niet. Enfin, Lodewijk XIV vond dat in elk geval toen hij in 1682 het Louvre verruilde voor Versailles.  We maken een diner-cruise over de Seine en de striemende regen tegen de ramen van de rondvaartboot kan onze pret niet bederven. 

Op onze laatste ochtend in Parijs bezoeken en "beklimmen" we de Eiffeltoren. Ondanks vieze regen, grauwe lucht en gure kou schuiven we aan in de rij voor de kaartverkoop, in de rij voor de lift naar het 1e platform en in de volgende rij voor de lift naar de top van de beroemde toren. Het uitzicht op is op alle niveaus zeer beperkt, vooral zeer grijs en heel erg nat. En dus nemen we al snel weer onze plaats in in de rij voor de lift naar beneden.
Rijen en regen, regen en rijen is hoe we ons bezoek aan dit beroemde Parijse icoon zullen herinneren. Een goede reden om nog eens terug te gaan naar deze lichtstad. 

Voor de kinderen duurt het weekend te kort; ze zijn nog lang niet klaar met ravotten in de tuin, met zwemmen in het zwembad van Yves-Marie & Natacha (ondanks het fris weer), met monopoly spelen, met grapjes maken in het Engels,met Chinese woordjes leren, met karaoke en liedjes zingen in het Frans. De "grote mensen" hebben zich prima vermaakt met kletsen, eten, drinken, karaoke en het Franse (Parijse) leven aanschouwen en opsnuiven.

De helft van de maand is dan voorbij. Tijd voor "gewone" dingen. Hoewel, het voor de 1e keer grasmaaien van ons gazonnetje is voor ons een heus hoogtepunt. En het leggen van de nokpannen en het aftimmeren van de fietsenoverkapping is voor Coos een heerlijke manier van ontspannen.
Ik span me in (en ontspan tegelijkertijd) als ik de eikenvloer in huis van de broodnodige voeding voorzie; op mijn knieën ga ik met houtolie, kwast en uitpoetsdoek in de weer. Het wordt haast ook gewoon dat het nog steeds ongemeen (te) koud is voor de tijd van het jaar. Er wordt tot ver in mei nachtvorst gemeten, eind mei valt er natte sneeuw in De Bilt en overall laat de zon zich voor de tijd van het jaar te weinig zien.
Óngewoon is de plaatsing van Anouk voor de finale van het Eurovisie Songfestival; dat is "ons" na 2004 niet meer gelukt. Het prachtige, a-typische en haast filmische nummer "Birds" haalt vervolgens in de finale de 9e plaats (114 punten)! (Denemarken wint met 284 punten).

We gaan vol goede moed op naar juni!

SeaMotions' aprilmaand

En weer is het niet gelukt om enigszins vlot ons wel en wee in de maand april aan het beeldscherm toe te vertrouwen; het is tenslotte alweer 21 mei als ik daar voor ga zitten …

April doet wat ie wil. Want april 2013 gaat de geschiedenisboeken in als de 4e veel te koude maand op rij in 2013… De uiterste temperaturen liggen ver bij elkaar vandaan. We hebben een paar dagen waarop temperaturen van ca. 20 graden worden gemeten, maar we hebben veel meer dagen met nachttemperaturen van rond het vriespunt en dagtemperaturen van onder de 10 graden. En als de temperatuur wél boven de 10 graden uit piept, dan voelt het nog steeds schraal en koud. Want, we hebben voornamelijk te maken met koude lucht uit het oosten. Het enige positieve dat ik in deze klimaatmisère kan ontdekken, is dat de zon zich soms wel even laat zien en dat het droog is. 

Wij benutten een zonnige, niet al te koude windstille zondag (13 graden) om onze SeaMotions zeilklaar te maken voor het seizoen. Daarvoor laten we 2 verjaardagspartijen schieten, maar gelukkig hebben we onze Tico die aldaar de familiehonneurs waarneemt. 

Binnen in de boot is het keurig droog; de vochtvreters hebben in de wintermaanden hun werk gedaan. Met het kacheltje aan is het binnen al snel behaaglijk. Maar ja, we komen niet om te luieren; er moet gewerkt worden. Hoewel het altijd weer een enorm gesjor en gesjouw is, hebben we het 90kilo zware grootzeil er vrij vlot opgezet. Daarna stort ik met met afwasborstel en jif (of heet dat tegenwoordig "cif"?) op het vuil en fijnstof dat zich een plek heeft veroverd in de smalle gleufjes van het wiebertjesdek. Het is ouderwets monnikenwerk. En dan ben ik nog niet eens begonnen aan de bende die de futen en eenden achterlaten op onze onderste scoops. Ze hebben er nog net geen nest gemaakt, maar gebruiken het wel als lokale kwaakhang-out onderwijl de boel onderschijtend. Het witte polyester is geel uitgeslagen van de plas-en poepzuren.  Als Coos de bimini wil bevestigen, ontdekt hij dat een groot aantal stiknaden zo goed als vergaan zijn. Die gaat dus weer mee naar huis voor reparatie. Dat komt mij niet zo heel slecht uit, want de kuip aanpakken met afwasborstel en jif valt wegens tijdgebrek tussen het spreekwoordelijke wal en schip. Coos bevestigt dan nog de fok en start de motoren. Dat laatste is natuurlijk altijd een spannend moment. Beide motoren doen gelukkig wat ze moeten doen: starten en lopen!

Over "lopen" gesproken … De maand april is voor onze Tico een drukke maand, te beginnen met een presentatie-avond op school. En dat is helemaal Tico's ding, de "fun" van het schoolse leven, de kers op de taart. De twee X-klassen hebben rondom het thema "voeding" verschillende presentaties bedacht. Zo horen we een gedicht over een banaan, is er een tentoonstelling ingericht met door hen geknutselde voorwerpen uit de oudheid (OK, dit heeft niet echt met voeding te maken). We zien een filmpje in het Frans hoe cupcakes te maken. Er wordt er gezongen en gedanst en overall golft het enthousiasme van de leerlingen over ons heen. 

Halvewege april is Tico iets minder enthousiast: dan heeft hij namelijk proefwerkweek en moet er hard gestudeerd worden op Geschiedenis: de veroveringsdrift van de Romeinen, over autocratie en democratie, over Hannibal, zijn olifanten en de Alpen. Met Science leert hij over "de mens in beweging", over snelheid, afstand, tijd, kracht. Over hoe dit te meten, hoe dit uit te drukken. Over het menselijk skelet, kraakbeen, gewrichten en beenderen. Voor Duits en Engels bijt hij zich vast in leesteksten. Voor Wiskunde moet hij –onder zwáár protest- aanschuiven bij bijles van zijn vader. Bij aanvang verzetten al zijn puberale hormonen zich en is het lastig voor Tico om zich aan de extra uitleg van zijn vader over te geven, maar uiteindelijk zegeviert de ratio en doet hij er –erkent hij zelf manmoedig- zijn voordeel mee. Er worden CITO-toetsen Nederlands, Engels, Wiskunde gemaakt. Kortom, er wordt hard gewerkt door het hoofd, het mentale.

Na de proefwerkweek kan hij "ontspannen" via presteren in het fysieke, via de sport. Bij badminton staat namelijk de volgende uitdaging voor hem klaar: de junior clubkampioenschappen. De partijen enkel, dubbel, mix zijn ambitieus ingedeeld; in de voorrondes moet het aanstormend jong talent (12- en 13-jarigen) het opnemen tegen de oudere jeugd (16- en 17-jarigen). Dat levert spannende partijen op en er wordt ongemeen fel gestreden. In de uiteindelijke finale-partijen spelen de leeftijdsgenoten wel tegen elkaar. Tico en Fleur badmintonnen zich in de finale-mix naar een eerste plaats. Tico en Tom verspelen zich in de dubbel en eindigen niet op het podium. De finalepartij enkel (Tico en Patrick) wordt, wegens tijdgebrek, tijdens de eerstvolgende training gespeeld. De eerste set in deze finale wordt gewonnen door Patrick (21-16 o.i.d.). Tico revancheert zich in de tweede set door slimmer, strakker en strategischer te spelen. Hij wint deze met 21-13. In de derde, beslissende set continueert Tico dit spel; hij blijft geconcentreerd en slaat zich met prachtig badminton naar de overwinning (21-13 o.i.d.). Hij is heel blij en trots op zichzelf. Wij vanzelfsprekend ook. Het is de kroon op een seizoen van onverdroten enthousiast en gedreven trainen.

Sil heeft in april ook een uitdaging; zijn allereerste boekbespreking. Op geheel eigen wijze bereidt Sil dit voor. Ruim op tijd leest hij het betreffende boek (Geronimo Stilton, Fantasia IIV) en ruim op tijd begint hij aan zijn presentatie. Voor minstens 1 week kruipt hij elke schooldag, tussen de middag, uit zichzelf, achter de computer om de presentatie te maken: wie is de hoofdpersoon, waar gaat het verhaal over, wie is de schrijver, wat vond je van het boek en waarom? Natuurlijk heeft hij een beetje hulp gekregen bij het "samenvatten" van het verhaal, maar het meeste (denk)werk heeft hij zelf gedaan. 

Na een paar keer oefenen voor vader, moeder en grote broer (best lastig om van hen tips & trics aan te nemen),  komt dan het spannendste moment: voor de klas je verhaal doen. Enerzijds wil Sil als 8-jarige heel graag voor de klas vertellen over zijn meest favoriete boek, wil hij die spanning en zenuwen voelen, wil hij zijn eigen "moment of fame". En tegelijkertijd vindt hij het door die zenuwen eigenijk té spannend en wil hij in het niets verdwijnen. Dan komt het aan op diep ademhalen, vertrouwen hebben en gewoon doen. En dat heeft Sil gedaan en zijn optreden is door de klas én de juf beloond. Als TOP krijgt hij mee dat hij het verhaal duidelijk en enthousiast heeft verteld. En de TIP voor een volgende keer is "iets rustiger praten". Sil denkt natuurlijk niet al te lang na over de TOPS en de TIPS. Hij gaat voor het korte termijn succes: hij heeft een prachtig cijfer, een 8,5, in the pocket. 

Sil vindt hierna "ontspanning" door met vriendje Gijs een geweldige hut van takken in het bos te bouwen. Dágen zijn ze zo druk als een boer met één koe. De hut wordt gecamoufleerd met bladeren en rondom de hut plaatsen ze een van natuurlijke materialen vervaardigd "Piet Boon"-hek. En, de hut wordt voorzien van een zelfgetimmerd tafeltje en bankje. Wat een plezier, wat een creativiteit, wat een samenwerking. De teleurstelling is dan ook enorm groot als een paar dagen later het mooie hekje gesloopt is en nog weer een paar dagen later de hele hut kapot gemaakt is. 

Klustechnisch zijn we een weekend héél druk met onze fietsenoverkapping. De gemeente is van mening dat wij het dak van deze overkapping onvoldoende ver achter de rooilijn hebben geplaatst. Er ontstaat discussie over deze rooilijn: de rooilijn van het huis dat destijds op perceel nr. 35 stond (dat is wat wij hebben aangehouden) of de rooilijn van het hoofdgebouw van perceel 35-37 (dat is het uitgangspunt van de gemeente)? Het gaat uiteindelijk om slechts 70cm! Na enig gehakketak en geneuzel achter de komma, besluiten we te stoppen met dit gezeur en plaatsen we in één weekend de gehele overkapping de gewenste cm's naar achteren. Het wordt een knap staaltje wie-niet-sterk-is-moet-slim-zijn en we hebben al met al met elkaar volop plezier onze voortvarende kluswerk.

In april ben ik druk met de Duinlopers BreakFAST Run; het lente-loopje van loopgroep De Duinlopers. Evenals voorgaande edities heb ik me actief met de organisatie bezighouden: leuke uitnodiging maken,  enthousiasmerende posts op Facebook plaatsen, medailles bestellen, samen met Agnes de routes bedenken en uitzetten en met Agnes , Peter en Marit een compleet ontbijtbuffet klaarzetten. Het is volop genieten om op die zaterdagochtend om 07.45 uur (!) zo'n  45 hardlopers te verwelkomen. De weergoden zijn ons goed gezind: ondanks schrale kou (nog steeds/weer koude lucht uit het oosten) is het wel droog en schijnt er een waterig zonnetje. 

In april ben ik ook druk met professioneel Facebooken en wel voor de 3 bedrijfsonderdelen van Cmotions. Ik duik onder in de -mij onbekende- wereld van Marketing Data Analyse:  intelligente data, big data, data–modellen, datavisualisatie, data dashboards, data mining, key marketing metrics, etcetera. 

In het Nieuwe DeLaMar Theater zijn Remco Vrijdag en Martine Sandifort "druk" in hun muzikale cabaretvoorstelling Hulphonden. De voorstelling hangt aan elkaar van het perfect zingen en uitbeelden van maffe, hulpbehoevende typetjes die elkaar naadloos en in rap tempo opvolgen. Vorm en inhoud kloppen; de spelers storten zich 200% in elk typetje: elke vezel in lijf en mimiek acteert mee, elk accent  is feilloos, elke sketch is even bizar en tegelijkertijd herkenbaar, elk woord en gebaar klopt. Het is fascinerend om te bezien hoe je je dagelijks brood kunt verdienen door ogenschijnlijk eenvoudige, hilarische sketches op een podium aan mensen te laten zien. De gehele voorstelling aanschouw ik lachend en vol bewondering. 

Over typetjes gesproken, maar dan een stuk minder bewonderenswaardig… In de aanloop naar de Noord-Koreaanse  "dag van de zon" (de start van het een nieuw Koreaans jaar, want de geboortedag van Noord Korea's eeuwige, maar in 1994 overleden, leider Kim-il Soeng), trakteert kleinzoon en huidig "leider" Kim-Jung-Un het Westen op agressief oorlogsretoriek in woord en daad: het uitspreken van oorlogsverklaringen, het doen nucleaire tests, het afschieten van raketten, het afsluiten van hotline met Zuid-Korea, het versnellen van kernwapenprogramma's, het in paraatheid brengen van artilleriegeschut en het -gedeeltelijk– mobiliseren van het leger. Kortom, een serieuze dreiging want is dit professioneel en intelligent "koude oorlog" voeren met dat verderfelijke Westen of zijn het acties van een onvoorspelbaar gestoorde gek? De tijd gaat het leren.

Ondertussen slaat een andere "gekte" in Nederland toe. Op 30 april is Nederland in de ban van Oranje. Is Nederland alleen maar bezig met de inhuldiging van onze nieuwe koning Willem –Alexander en koningin Máxima. De kranten schrijven met geen woord meer over de economische crisis, over de Noord-Koreaanse crisis, over de klimaatcrisis. Alles wat telt is Beatrix, Willem-Alexander en Máxima. We krijgen documentaires te zien over de inhuldiging van konining Beatrix in 1980. De krakers bedienden zich toen van agressief oorlogsretoriek in woord en daad: "geen woning-geen kroning". Het was oorlog in Amsterdam met demonstraties, rellen en gevechten. In de laatste week van april 2013 gaat het vooral om de vraag: wat zal Máxima dragen? Voor welke ontwerper(s) heeft zij gekozen? Hoe vaak zal zij zich die dag verkleden? Welnu, ze begon op 30 april in een poederroze jurk van modehuis Natan (Belgische ontwerper Edouard Vermeulen). In de middag zag ze er werkelijk oogverblindend uit in een koningsblauwe creatie van de Nederlandse Jan Taminiau! En 's avonds droeg ze een prachtige paarskanten japon van Jan Taminiau. In mijn "oranjewaan" stel ik dat Máxima onze koninklijke koningin is en ach... Willem-Alexander? Die speelt voor spek en bonen onze koning en mag ceremonieel de lintjes doorknippen. 

Wij beleven deze Koninginnedag thuis met tompouce voor de TV, bij Tanya met tompouce en TV en uiteindelijk op de boot met tompouce en TV. Kortom, een top tompoucedag (dat moet ik weer bezuren met extra km's hardlopen).

Op naar de maand mei! Op naar de mei-vakantie! Op naar lekker 1,5 week zeilen!

SeaMotions in februari & maart

Van mijn goede voornemen, elke maand een stukje tekst produceren, is niet veel gekomen. Ik geef mijzelf een dikke onvoldoende! 

Blijkbaar heb ik mijzelf de afgelopen 45 dagen  opgesloten in de hectiek van alledag, laten opslokken door de modus van doen-doen-doen en lijkt mijn leven te bestaan uit het reageren op prikkels en impulsen.

Terug naar februari … wat heeft de kortste maand van het jaar ons gebracht? 

Dik 45 dagen later is dat haast niet te reconstrueren. Omdat alle weken en alle dagen van school – werk – sport - weekend hoegenaamd hetzelfde ritme hebben, is er geen ijkpunt om te bedenken wat we 45, 30 of 20 dagen geleden gedaan, beleefd of ervaren hebben. Ik ontkom er niet aan mijn digitale agenda er bij te pakken en zodoende die voorbije tijd terug te halen… En daar stuit ik op de ontdekking dat mijn digitale agenda (op de iPhone & iPad) aan dementie lijdt. Deze digitale gadgets gooien, door een voor mij onbegrijpelijke aanleiding, alles dat zich in het verleden heeft afgespeeld  (alles langer dan 30 dagen geleden) gewoon weg uit de agenda?! Het heeft vast met een instelling te maken of met een overvolle iCloud?

Het komt er nu dus op aan uit mijn hoofd terug te halen wat er de afgelopen weken in ons leven is gebeurd, wat mij daarvan is bijgebleven. Ik vrees met grote vrees … niet veel … 

Wat ik nog wél weet over februari: 

• Paus Benedictus kondigt –behoorlijk onverwacht- zijn aftreden aan. Een staaltje van "nieuwe tijden"? Dat zal die nieuwe tijd gaan uitwijzen met de Argentijn Gorge Mario Bergoglio, tegenwoordig luisterend naar de naam: paus Fransiscus.
• Ik loop -onverwacht– een persoonlijk record met de halve marathon Groet uit Schoorl Run: 1.58.14! Natuurlijk ben ik geweldig trots op mijzelf.
• We beleven een super relaxte voorjaarsvakantie: geen snaarstrak activiteitenprogramma voor de kinderen, maar gewoon een beetje spazieren in en om het huis.
• We hebben een superleuke middag met het Valentijn ouder-kind badmintontoernooi. Coos en Sil winnen een heuse beker en Sil is helemaal in de gloria. Tico en ik spelen die middag nét een tikkie te goed samen. Bij dit toernooi is namelijk de gemiddelde speler de beste speler. En wij hebben simpelweg teveel potjes gewonnen. 

Een frietje als beloning voor mijn PR op de 21km hardlopen!

En wat staat me bij over maart?

Paaseitjes in de sneeuw.

Over één ding in maart hoef ik niet lang na te denken, want In maart draaide het vooral om "het weer". In maart heerst er een collectief verlangen in Nederland naar de lente … Maar die o zo gewenste aangenamere temperaturen laten behoorlijk op zich wachten. Uiteindelijk blijkt maart 2013 een koudere maand dan december 2012, is het met Pasen kouder dan met Kerst. Sterker nog: op eerste Paasdag valt er sneeuw!
De wind waait voortdurend uit het oosten – noordoosten en zet daarmee de gevoelstemperatuur behoorlijk onder druk. Het goede nieuws van dit Siberische weer is dat het droog is en de zon zich best vaak laat zien. De keerzijde is van deze schrale, gure kou is dat elke keer als ik naar buiten stap, minstens 10x op een dag, mijn gezicht  implodeert en de voelhaartjes in mijn neus protesteren tegen de overgang van warm naar koud. Door de droge lucht schieten de scheuren in mijn handen (kloven), staat mijn haar voortdurend statisch omhoog en knettert het als ik mijn dierbaren aanraak.

En verder?

• Vanwege het frisse weer veranderen we de strandwandelplannen met de Moonrise in een bowlingmiddagje. Hoe dan ook hebben we het als vanouds reuze gezellig met elkaar.
• We slikken als we zus Elyn en zwager Nico door het kanaal der kanalen, het Panama-kanaal, zien gaan. Zullen wij daar ooit ook nog eens varen? Als ze na thuiskomst bij ons eten, smullen we van hun verhalen over hun 5 weken durende delivery van de Mangareva van Costa Rica naar de Atlantic-kant van Panama.
• Tico en Nathan koken als opdracht voor school (voor het vak Science) een heus Frans 3-gangendiner voor 8 personen! Franse uiensoep, Coq au Vin, Crême Brulee en een Frans kaasplankje. De wederzijdse ouders hebben hun vingers er bij afgelikt en zijn enorm trots!
• We ontwerpen globaal een schuur annex veranda voor achter in onze tuin, alsook de serre voor aan het huis. De volgende hobbel die daarin genomen moet worden , is de gemeentelijke regelgeving … Een uitdaging en we verzamelen moed om eventuele frustratie over "kan niet/mag niet/moet anders" constructief te kunnen händelen.

Restaurant Natique in Heiloo

Ondertussen ga ik door het leven en beleven van april. Met dit verschil dat ik nu aantekeningen maak van bijzondere momenten, niet te missen inzichten en misschien wel mooie ingevingen. Eens kijken hoe we over een paar weken de april-balans kunnen opmaken.

SeaMotions in januari

Hel en verdoemenis, het einde der tijden, de wereld vergaat en wel op 21 december 2012! Welnu, op die dag werd onze Sil 8 jaar en zaten wij 's avonds aan het Cmotions Kerstdiner. Maar, feit blijft dat de Maya-kalender eindigt op 21-12-2012. Dat einde is tegelijkertijd een nieuw begin. Vanuit astrologisch oogpunt breken er nieuwe tijden aan. Onze sterren en planeten, zon en maan zijn een soort van "gehergroepeerd" en beginnen aan een nieuwe cyclus. Op hoger niveau betekent dit in –en ik ga voor het gemak even met zevenmijlslaarzen door de astrologische betekenis- het loslaten van oude denkpatronen en handelen in de ruimste zin des woords. Nieuwe tijden dus!

Nieuwe tijden: om het voortkabbelen van het bestaan een beetje een boost te geven, begint het nieuwe jaar voor mij met een duik in zee. Ik, die hartje zomer nog niet in bikini op het strand te zien is, laat staan in de zee. Maar, samen met Inge trek ik op de eerste dag van het nieuwe jaar de stoute schoenen aan, of beter uit en staan wij op 1 januari in de middag in ons bikini behoorlijk ADHD te stuiteren op het strand van Egmond aan Zee. We stuiteren enerzijds om onszelf mentaal op te peppen en voor te bereiden op een confrontatie met het koude zeewater. Anderzijds is het stuiteren simpelweg een manier om het bloed lekker door het lijf heen te pompen en zodoende "warm" te blijven. Van de zenuwen moet ik natuurlijk ontzettend plassen. En ook daarvoor is het springen noodzakelijk, want door te springen breng je het plassignaal in je hersenen op een dwaalspoor. Qua weer klagen we niet: het is zo'n 6 graden en af en toe piept de zon door het wolkendek heen. De straffe noordwestenwind is wel fris op ons blote huidje en zet (bijna) alle lichaamsharen rechtovereind. Als het Unox-startschot in het naastgelegen Unox-vak klinkt, rennen we op blote voeten het water tot djibeendiepte in en gaan in 1x  stoer en onvervaard -met het hoofd bóven water- "door". Mijn plassignaal heeft zich inmiddels helemaal herpakt en schreeuwt "ik moet plassen". En dus ben ik verplicht onder water te blijven om enigszins decent en onopvallend de blaas alsnog te legen. Ondertussen moet het hart hard werken om van de koude-confrontatie te bekomen en mijn ademhaling gaat de 1e minuut hortend en stotend, hijgend en gierend. De adrenaline schiet door het lijf en het is is hetgeweldig kicken. Zo kicken dat we na een 1e duik omdraaien en er nog een keer induiken. In onze beleving ervaren we hetzelfde als Usain Bolt na een succesvolle sprint op de 100meter. We zijn alle schaamte voorbij als we zittend in de branding zijn overwinningsgebaar, de beroemde"pijl en boog" (proberen te) imiteren. We voelen euforie, we voelen van alles in en aan ons lijf, we voelen ons on top off the world, we voelen ons geweldig! Nieuwe tijden liggen voor ons; we hebben zelf het startschot gegeven. 

Nieuwe tijden: op 13 januari klinkt om 10.37 uur het startschot van de kwart marathon van Egmond. Inderdaad, kwart! In het najaar van 2012 heb ik in een soort van opstandige bui (onbewust vooruitlopend op 21-12-2012?) bedacht dat ik niet vanuit vanzelfsprekendheid maar weer die "halve van Egmond" wilde gaan lopen. Dat ik me in die drukke decembermaand niet vanuit automatisme en conditionering aan de discipline van een halve marathonhardloopschema wilde onderwerpen. Dat ik niet maar mee doe, omdat "men" (wie dat dan ook zijn) dat van mij verwacht. Eigenlijk maak ik een soort van statement door tegen de stroom in te kiezen  voor een heerlijke overzichtelijke, easy-does-it 10,5km hardlopen. Ondanks een pittig tempo geniet ik van elke km en finish ik in een een keurige 59 minuten. Natuurlijk kruipt het bloed waar het niet gaan kan: in februari heb ik de halve marathon Groet uit Schoorl Run geagendeerd. Maar dat terzijde.

Nieuwe tijden is ook het thema van onze nieuwjaarsborrel: een borrel met vrienden en kennissen om met elkaar het nieuwe jaar in te luiden. Wie weet is een traditie geboren?! Naast veel gezelligheid met elkaar, bubbelende champagne, fortune cookies en inspirerende woorden van Coos horen we over –onverwacht?- verdrietige relatiecrises; ook dat zijn nieuwe tijden …helaas.

Nieuwe tijden heeft voor Tico een hele andere betekenis: nieuwe bedtijden bijvoorbeeld. Zijn bedtijd is een haast dagelijks terugkerend gespreksonderwerp, aanleiding voor discussie, bron van conflict. Waar wij de pedagogische mening zijn toegedaan dat de 13-jarige hersenen voldoende uren moeten uitrusten om op te ruimen, te ordenen en vrij te zijn van prikkels en stimuli alvorens die hersenen zich weer in een nieuwe dag van verleidingen en avonturen kunnen storten, vindt Tico dat héél anders. Wij vinden het goed voor hem dat hij rond 21.00 uur met een leesboek in bed te ligt. Hij wil best om 21.00 uur naar bed, maar dan mét mobiel of TV of computer. Kortdurende perioden van wapenstilstand wisselen zich af met smeulende en licht ontvlambare opstanden.
Aldus nieuwe tijden met een puber in huis. Tico ontwikkelt zich volgens de patronen van een klassieke puber en ik volg het patroon van een soms wanhopige moeder die dergelijke ontwikkelingen haast niet kan bijbenen. Alle geijkte puberale symptomen vallen ons ten deel: een 13-jarige die zichzelf eigenlijk nu al volwassen vindt en aldus zelfstandig en verantwoordelijk wil zijn voor eigen daden. Ondertussen vergeet hij voortdurend van alles van het need to do-lijstje (de lasten); de "oh ja's" zijn niet van de lucht als wij hem fijntjes herinneren aan huiswerk, een kapotte fiets, kamer opruimen, tafel dekken, schooltas naar boven, vaatwasser inruimen, enzovoort, enzovoort. Denk ook aan oneindig lang onder de douche staan. Of de fysieke verkleving aan het mobieltje (dat is nu net een ding dat hij nóóit vergeet). Als het niet "nodig" is, vooral geen (nauwelijks) affectie jegens broertje of ouders vertonen. De schoolagenda ligt pro forma op zijn bureau maar is sinds de herfstvakantie maagdelijk leeg; waarom zou je daar huiswerk in opschrijven als je het ook -last minute- via WhatsApp bij je klasgenoten kunt verifiëren. Sowieso is Tico's beleid er op gericht om het huiswerk zoveel mogelijk op het laatste moment te doen en toetsen en SO's zoveel mogelijk op het laatste moment te leren. Wij, ouders, verkeren (nog?) in de fase dat we soms te veel, te vaak, te snel het vangnet spannen en hem voor op zijn bek gaan behoeden. Natuurlijk, want hij is pás 13 jaar en komt net kijken in de woeste wereld van het groter worden. En anders geldt dat wel voor ons: wij komen ook pas nét kijken in deze puberale fase. Dus met liefde helpen, ondersteunen, begeleiden we hem op dit pad naar volwassen wording en nemen we vooralsnog het verzet en de weerstand voor lief. 

Nieuwe tijden ook voor Sil: bijvoorbeeld als het gaat om het afronden van zijn zwemlessen. Medio januari zwemt Sil als een vis in het water naar zijn C-diploma; hij is supertrots en hartstikke blij. Ook ik sluit hiermee een fase af; kleine jongetjes worden groter. Een ander hoogtepunt voor Sil is het vieren van zijn partijtje: met zijn vriendjes en vriendinnetjes krijgt hij een middag trampolinespringles op echte wedstrijdtrampolines. Halve draai, dubbele axel, spreidsprong en natuurlijk een heuse salto wordt hen geleerd. Na afloop ploffen de kids bij ons thuis op de bank in de serre en kijken ze moe en voldaan Ice Age4 en onderwijl smullend van pizza en knakworsten. 

Nieuwe tijden ook voor onze koningin. Het is een historisch moment als ons Bea eind januari haar abdicatie aankondigt. Persbureaus, nieuwsrubrieken, journalisten, roddelbladen, beroepstwitteraars, social mediaspecialisten, visual artists, kortom iedereen die er toe doet en niet toe doet in binnen- en buitenland is opgewonden, ontroerd, geëmotioneerd, geïnspireerd en verrast. Of toch niet helemaal verrast?! Tenslotte had een astrologe deze ontwikkeling in 2012 al in Bea's sterren gelezen.

Heel even is het Oranjehuis trending topic en verdringt zij de NS-perikelen rondom de Fyra, de rellen in Timboektoe en de onlusten in Egypte. En ook de koninklijk onderscheiden Bob Geldof wordt niet gezien of gehoord als hij even voor Bea's Breaking News wereldkundig maakt dat de Boomtown Rats ("I don't like Mondays") weer bij elkaar zijn.

30 april 2013 viert Nederland voor de allerlaatste keer Koninginnedag en draagt Koningin Beatrix op die dag in de Nieuwe Kerk in Amsterdam de troon én kroon over aan WA en Max. Of wordt het Koning Willem IV (Willem III was van 1849 - 1890 onze laatste koning)?

Zeker is al wel dat Koninginnedag voortaan Koningsdag wordt; 30 april wordt voortaan 27 april. En in tegenstelling tot Prins Bernhard en Prins Claus blijft onze Maxima geen prinses, maar wordt zij onze koningin. Of toch niet? Heeft onze Max haar huwelijkse voorwaarden gewoon goed uitonderhandeld? Of is het een kwestie van aanspreken? Volgens de kenners blijft Maxima grondwettelijk prinses, maar mogen wij haar, zodra haar man grondwettelijk koning is, aanspreken met de titel koningin. Een gevalletje van positieve discriminatie voor de koninklijke vrouw en negatieve discriminatie voor de koninklijke man als je bedenkt dat Hendrik, Bernhard en Claus aangesproken dienden te worden met prins en niet met koning?!
En wat moet er met papa Jorge Zorreguieta; is hij het "wisselgeld" binnen zijn dochters huwelijkse voorwaarden? Oftewel, in ruil voor het mooiste koninklijke kroontje op haar hoofd is en blijft papa Jorge niet welkom bij officiële gelegenheden in Nederland. Nee, voor papa Jorge nog geen nieuwe tijden.

Bar weinig nieuwe tijden vooralsnog voor onze SeaMotions, want zij is nog immer in winterslaap. Als na een officiële koudegolf de dooi inzet, rijdt Coos even heen en weer naar Andijk om te kijken hoe ze in het ijs ligt en of de afsluiters er niet afgevroren zijn. Niets van dat alles; zij tukt lekker door.

SeaMotions' decembermaand

De weermannen voorspellen een "vuile winter" hetgeen waarschijnlijk hetzelfde is als nét geen vorst, nét geen mooie droge sneeuw, nét geen schaatsijs. Oftewel, wel de lasten van een winter maar niet de lusten. 

Daags voor een flinke winterstorm maken Coos en ik in elk geval onze SeaMotions winterklaar voor haar winterslaap. Het 90 kilo wegende grootzeil gaat er af en sjouwen we zo netjes mogelijk opgevouwen naar de kajuit. De fok gaat er af en deze nemen we mee naar huis. Schoten en vallen gaan er af of worden netjes opgeschoten en vrij van het dek opgehangen. De bimini ritsen we er af en nemen we voor onderhoud ook mee naar huis. De bijboot blijft in de davits hangen, maar krijgt wel een beschermende winterjas aan. De bijbootmotor staat al thuis geparkeerd. De luchthappers op het dek gaan er af en binnen plaatsen we op strategische plekken een aantal vochtvreters. Ook de motoren, de watermaker,  afsluiters en afvoeren worden door Coos winterklaar gemaakt. Al dit werk betekent dat we in de kerstvakantie niet gaan varen, geen Oud&Nieuw op Terschelling of Vlieland zullen vieren. Dat zijn keuzes die we het liefst niet maken, maar waar we voor het behoud van onze boot tóch niet om heen kunnen. SeaMotions is in winterslaap …

Dat gegeven, SeaMotions in winterslaap, geeft wel tijd en ruimte om een slag te slaan in de nieuwe tuin. Mits, de "vuile winter" geen roet in het eten gooit. Vooralsnog is dat in december wel het geval; het is een zeer natte maand met gemiddeld 170mm neerslag. Onze zinken regenpijp heeft moeite met al die nattigheid van boven. Om mysterieuze redenen kan het al het regenwater niet afvoeren en wordt het regenwater terug omhoog in de verticale pijp gestuwd en sijpelt het ter hoogte van onze 1e verdieping uit de aansluitstukken. Ergens onder de grond lijkt de oorzaak van dit probleem te zitten: een verstopping. Een trekveer of ontstoppingsmiddel leidt niet tot het gewenste ontstopte resultaat. Er rest Coos niets anders dan het nieuw bestrate straatje open te gooien en op zoek te gaan naar de aansluiting van de regenafvoer op de riolering. Een vies klusje op een "vuile winterdag".
Wat blijkt: de regenpijp onder de grond is op niets aangesloten. Oftewel, het hemelwater gaat rechtstreeks de grond in. Na onderzoek op het internet blijkt dit helemaal niet zo gek of ongebruikelijk bij huizen gebouwd op zandgrond. Enfin, de ondergrondse regenpijp is in de jaren waarschijnlijk verstopt is geraakt met aarde en wortels. De uitdaging is dit probleem weer voor jaren op te lossen. Wederom biedt het internet (en buurman Frans) een oplossing: een speciekuip ondersteboven in de de grond plaatsen, speciekuip afvullen met grind en vervolgens de regenpijp met een bocht van boven in de bodem van de speciekuip laten uitkomen. Aldus is geschied en onze lekkende regenpijp behoort tot het verleden. 

Het bouwproject "fietsenschuur" vordert zeer gestaag: de balken voor het dakframe worden op incidentele droge dagen in de zwarte beits geverfd, op maat gezaagd en in elkaar gezet. De elektriciteit voor buitenverlichting en fietsenschuur wordt voorbereid en de nieuwe poort wordt voorzien van een slot. Het bouwproject "nieuwe schuur annex overdekt terras" ontstaat op de computer. En nieuwe (inrichtings)inzichten leiden er toe dat ons tuinhuisje geofferd gaat worden ten gunste van dit nieuwe bouwwerk. Maar,  die "vuile winter" helpt ons niet echt om zichtbare slagen in het feitelijke bouwen te maken. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het ons tegelijkertijd enigszins ontbreekt aan tijd. December is tenslotte vanwege alle feestdagen en de daarbij bijbehorende sociale "gezelligheid" een hysterische maand. 

Over gezelligheid gesproken: we gaan volgens jaarlijkse traditie met Coos' businesspartners + partners naar de theatervoorstelling "Poephoofd" van Paul de Leeuw; hij is 50 jaar geworden en reflecteert over zijn voorbije jaren. Hoewel Paul enorm zijn best doet zowel grappig als ontroerend te zijn, raakt hij ons niet.

Dolf Jansen daarentegen maakt op ons veel meer indruk met zijn Oudejaarsconference: met schijnbaar gemak schudt hij 90 minuten lang alle high's en low's van 2012 uit zijn mouw, legt hij interessante verbanden en weet hij veelvuldig de juiste snaar met slechts één woord te raken. Wat een interessante, intelligente, snelle communicator. De 23ste James Bondfilm maakt op ons weer een hele andere indruk! Wat een geweldige ervaring om Daniel Craig op een mega-digischerm en met driedubbel dolby surroundeffecten te beleven in Pathé De Munt. Het is de kers op een heerlijke taart, want Coos en ik hebben 's middags -voor het eerst sinds jaren- een beetje Amsterdam à deux gedaan. Via de Bijenkorf door de Kalverstraat geslenterd om daarna –net als vroeger- een hapje te eten bij Kantjil & de Tijger. Als rasechte provinciaaltjes kijken we onze ogen uit in die grote stad: al die mensen!! Zo veel en allemaal zo verschillend! We realiseren ons eens te meer dat Heiloo een klont homogene mensen is: allemaal dezelfde denkbeelden, allemaal dezelfde welvaart, allemaal dezelfde kleding, allemaal dezelfde auto, allemaal dezelfde wooninrichting… Toch wonen we graag in dat aangeharkte Heiloo. Simpelweg omdat het hier dorpsachtig mooi en tegelijkertijd stadscomfortabel wonen is. 

De (zogenaamde?) kerstgezelligheid 2012 begint in veel gezinnen met het opzetten van de kerstboom. In huize Keijser ligt dat wat gevoeliger. De inhoud van de 3 kerstdozen ligt in no time over de vloer: kerstballen in alle kleuren van de regenboog, kitscherige kerstslingers uit 1993, kerstlampjes waarvan de adapter ontbreekt, schilferende zilveren kersttakken en McGyverkerstbalhaakjes van opbinddraad. Door alle kerstrotzooi glinstert het vloerkleed als een parel in de maneschijn. De jongens beginnen voortvarend de boom vol te hangen en hebben plezier voor tien. Het beste is als ik tijdens dit proces het huis verlaat en pas weer terugkeer als de boel aan kant is, maar dat bedenk ik me pas als ik met stofzuiger en het stoffer/blik op mijn knieën over de vloer, door de rotzooi ga in een gefrustreerde poging orde in de -in mijn ogen onwerkbare- chaos te scheppen. Dit uiteraard tot grote ergernis van 3 mannen en even is de kerstgezelligheid héél ver te zoeken. Alsnog trek ik me terug. Een wijs besluit.

Het volgende ingrediënt op weg naar een gezellige kerst is  de jaarlijkse kerstborrel bij vrienden; onze kerstboom kan niet tippen aan haar prachtige boom, zowel qua grootte als qua samenhang in decoratie. Ik kan er vol bewondering van genieten me realiserend dat ik nooit zo'n kerstboomniveau zal behalen (en eigenlijk ook niet ambieer).  Sil's (katholieke) school besteedt uitgebreid aandacht aan de kerstviering; dit jaar is er een heuse kerk afgehuurd voor een heus kerstconcert. De kerk zit stampvol met vaders en moeders, opa's en oma's, broertjes en zusjes. Alle schoolkinderen leveren via zang danwel het bespelen van een instrument een muzikale bijdrage aan dit concert. Het is van een overweldigende, indrukwekkende, professionele, amateuristische, geweldig leuke kneuterigheid. En een dag later staat het jaarlijkse kerstdiner van Coos' Cmotions op de agenda; alle medewerkers + partners verschijnen kerstbest gekleed, er wordt geanimeerd gekletst, er wordt een heerlijk diner gegeten en er worden een paar mooie metaforische woorden gesproken. 

Dan wijken we even van het kerstpad af, want onze Sil wordt 8 jaar! En dat wordt gevierd! Onze bonte kerstversiering wordt aangevuld met kleurige verjaardagsslingers en –ballonnen en het huis geurt naar appeltaart als de verjaardagsvisite binnenstroomt. Sil geniet met volle teugen! De dagen erna is hij blij en druk aan het bouwen van zijn verjaardagskado, een LEGO Technics 4WD monstertruck. Met Coos werkt hij zich door 3 dikke werkbeschrijvingen heen: Sil leest, interpreteert, instrueert en bouwt en Coos' rol bestaat uit het aangeven van de juiste LEGO-onderdelen. Onderwijl ga ik mee in de tsunami aan winkelwagens en –manden in de supermarkt. Het lijkt of heel Heiloo zich op hetzelfde moment bezig houdt met de kerstboodschappen. Maar, met een gerubriceerd boodschappenlijstje en de AH-zelfscanner is deze uitdaging tegenwoordig prima te overleven. 

Want dan breken de kerstdagen écht aan. Dagen waar menigeen al maanden tegenop ziet. Kerst is in theorie en in de film een feest dat draait om vrede op aarde, voor gezellig samenzijn en aandacht voor elkaar. Maar in de praktijk is kerst veelal een feest van snaarstrakke, stressvolle organisatie,  van schijngezelligheid door onuitgesproken, maar wel voelbare familieverwijten en dagen achter elkaar gourmetten. Onze kerst 2012 past gelukkig niet in deze beschrijving: kerstavond zijn we lekker met z'n viertjes thuis, 1e kerstdag zitten we semi-spontaan (te gourmetten) bij familie in Wapse en 2e kerstdag gaan we (lang van te voren gepland) met vrienden naar een voorstelling van The Peking Acrobats in theater De Vest om daarna bij hen thuis te happen en  te borrelen. Wij beleven een topkerst, eentje die voor herhaling vatbaar is.

De viering van Oud&Nieuw is de volgende uitdaging: ook deze feestdag is een dag waar men lang van te voren stress van kan hebben. Is het herkenbaar dat je niet "alleen" thuis wilt zitten op de laatste avond het jaar, maar dat het ook benauwend voelt om jezelf ver van te voren te committeren met anderen? Organiseer je zelf een feest of organiseer je dat je ergens anders kunt aanhaken? Je kunt er maar stress van hebben. Persoonlijk ervaar ik deze tweeslachtigheid wel, het heen en weer geslingerd worden tussen kleinschalig thuis of grootschalig elders. Bovenal voelt de viering van Oud&Nieuw voor mij vooral als verplicht wakker blijven tot middernacht en het al die uren verplicht "gezellig" hebben. En natuurlijk  wil ik me er uiteindelijk ook niet aan onttrekken, van isoleren of niet aan meedoen. De praktijk wijst uit dat dergelijke dilemma's zich altijd wel vanzelf oplossen.

Voor de jaarwisseling 2012-2013 lost het zichzelf in elk geval op: een groot deel van de avond geven we ons -omringd door oliebollen, appelflappen en bitterballen- met z'n viertjes over aan een potje ouderwets Monopoly.  Binnen een uur heb ik al 5x in de gevangenis gezeten en heb ik de slag om het vastgoed eigenlijk meteen al verloren. Het kan alleen nog maar verder bergafwaarts met mij gaan. En dat gebeurt ook. Sil, Tico en Coos lopen helemaal binnen met de beste straten en genoeg geld om vervolgens in huizen en hotels te investeren. Ik eindig rond 23.00 uur in de goot met niets: geen geld en geen bezittingen. Gelukkig is het maar een spelletje. Om 24.00 uur breekt voor Tico het spannendste moment van het jaar aan: vuurwerk afsteken. Het vuurwerkpakket is weer een tikkie groter dan het jaar ervoor en de namen van het af te steken spul een tikkie indrukwekkender. Buiten doe ik verwoede pogingen Tico de vuurwerkveiligheidsbril op te laten zetten…onbegonnen werk. Zo'n bril is natuurlijk verre van cool en stoer, zucht. Net als met Monopoly is dit voor mij een verloren strijd. In tegenstelling tot vorig jaar is Sil deze Oud&Nieuw dapper wakker gebleven voor het vuurwerk, maar buiten staand blijkt dat hij dat vuurwerk eigenlijk helemaal niets aan vindt. Sterker nog: al dat geknal en geklap is gewoon hartstikke eng. Daar komt bij dat het hartstikke "vuil weer" is: het regent en het waait. Wij schuiven met z'n tweetjes alvast maar bij de buurtjes naar binnen en als al het vuurwerk de lucht in is geschoten, volgen de andere mannen ook. Och, och en zo wordt nog gezelliger en ook nog eens heel laat ….

En dan is 2012 voorbij. Het jaar waarin ik me op een dag realiseerde dat ik weer 100% ingeburgerd ben na ons zeilavontuur en net als alle andere mensen in de 5e versnelling meehol in de tredmolen. 

Wat gaat 2013 ons brengen? Eén goed voornemen is om daar elke maand verslag van te gaan doen.