Tour de Sal

Na een warme nacht (het was me te warm in de slaapkamer en dus belandde ik halverwege de nacht op de bank in de “woonkamer”) staat voor vandaag (maandag) de “tour de Sal” op het programma. Met de dinghy’s varen we naar het resort alwaar we deze op het afgebakende strand kunnen parkeren. Er staat een behoorlijke swell voor de ingang van het “haventje” dus een goede timing is essentieel om droog naar binnen te varen. We lopen met z’n allen (7 volwassenen en 6 kinderen) naar de hoofdstraat en aldaar ronselen Marcel en Coos voor een goede prijs een taxibusje.

 

De tour voert ons via Espargos, langs een soort van township voor de allerarmste bevolking van Sal via een zandpad tussen het groenste deel van het eiland door naar de noordwest punt van het eiland. In dit groenste deel van het eiland worden alle bonen, wortels, mais en aardappels geteeld en grazen een handjevol geiten. Na 2km hobbelen en bobbelen eindigen we bij Burranco, een rotsachtige hap uit het land waar bij rustige zee geweldig prachtig gesnorkeld en gedoken kan worden. Vandaag beter van niet want er staat hoge zee als gevolg van een storm halverwege de oceaan. De golven spatten als reuzenfonteinen uiteen in de trechtervormige inham. The Blue Hole is een onderwatergrot met de opening (met een diameter van ca. 3 meter) van boven. Als de zon hoog aan de hemel staat en in dit gat in schijnt, geeft dit het water een geweldig blauw effect. Welnu, het is vandaag bewolkt ….

 

Vervolgens worden wij naar Salinas gebracht, een voormalig zoutwinningsdorpje aan noordoostkant van het eiland. In een kratermond is een zoutwatermeer. Het zeewater wordt –voor zover wij kunnen terugredeneren- via een enorme pijp vanuit zee in het meertje gepompt. Het meer is opgedeeld in zgn. segmenten en in een segment kun je “zwemmen” of beter drijven. Het water is nl. zo zout dat je erdoor gedragen wordt. Paula en ik proberen al drijvend aan waterballet te doen maar ons been is te zwaar om los van het water te krijgen.

Voor 1 euro per persoon kunnen we in de bijbehorende uitspanning afdouchen; dat is wel nodig want zodra we opgedroogd zijn, zien we wit van het zout.

 

De tegenstellingen op het eiland zijn groot: roestige wrakken op het strand bij Salinas met daarnaast een glimmende, grote catamaran op de kant (weliswaar zonder mast). Bijna geen enkel huis in de stad of de dorpjes is afgebouwd. In the middle of nowhere ziet het er uit alsof men grond heeft verplaatst van links naar rechts en weer terug; overal bergjes grond/stenen. Ons is volstrekt onduidelijk wat de bedoeling daarvan is. Net buiten Espargos laat de chauffeur ons trots het aanplakbiljet van het nieuw te bouwen hospitaal zien. Wij lezen er nog onder: gereed oktober 2010. Vooralsnog is het een kale vlakte en niets wijst er op dat er op korte termijn een ziekenhuis zal herrijzen. Ten westen van Espargos zien we een sloppenwijk, ten oosten zijn de holiday resorts gesitueerd. Langs de weg zien we billboards met advertenties voor flat screen tv’s en Playstations, maar kan de gemiddelde Kaapverdiaan zich dat permitteren? Enfin, schrille contrasten. En tegelijkertijd brengt dat westerse toerisme geld in het laatje voor veel mensen.

 

Halverwege de middag zijn we terug in Santa Maria, hebben we lunch (cola/bier, een hamburger en een salade, heerlijk!) in een strandtent en dan lopen we naar het resort van Cees en Anneke. Daar kunnen de kinderen nog heerlijk zwemmen in het zoetwaterzwembad; wat een feest voor ze! En dan is het tijd om de dinghy weer in het water te slepen, door de smalle haveningang het juiste moment te kiezen en de open zee op te varen. Gezien de hoge swell vandaag zullen Sil en ik een stukje verderop -bij de centrale visserssteiger- instappen. Geen slecht besluit, want Coos en Tico zien een golf die het hoekje om komt aanzetten niet aankomen. De dinghy klimt in het midden van de haveningang ongeveer verticaal tegen een golf op (een mini-versie van The Perfect Storm) en Coos geeft vol gas om daarna iets natter maar wel veilig op open zee uit te komen. Het instappen bij de centrale visserssteiger is ook nog een uitdaging qua timing, de hoge swell en het steile rvs-trappetje. Maar ook wij belanden veilig in de dinghy en zijn even later moe en voldaan weer aan boord van Seamotions.

 

 

 

 

 

Onverwacht bezoek

Zaterdag hebben we een low-profile toer over het eiland op het programma staan met als voornaamste doel een bezoek brengen aan Pedra de Lume, de krater van een voormalige vulkaan waar een zeewater/zoutpanmeer is en je een Dode Zee-ervaring kunt beleven: drijven op het zeer zoute water. We hebben van te voren niets geregeld of georganiseerd en zijn van plan met het lokale vervoer naar Espargos te gaan en van daaruit met een taxi naar het zoute meertje. Tijdens het ontbijt smeren we wat extra broodjes voor de lunch en alvorens we vertrekken, her-ankeren we de boot nog even, zodat we iets minder dicht op een Kaapverdiaanse en een Noorse pieremegoggel liggen. Terwijl we het anker op een nieuw plaatsje in het water laten vallen, zien we opeens een ons zeer bekende Halberg Rassy de baai in varen: de Seaquest. Even later horen we de stem van Maren over de marifoon en klinkt het weer heel bekend: “ mag ik vandaag met Sil spelen?”. De Seaquest is eigenlijk –met de Atlantic Rally for Cruisers- onderweg naar St.Lucia in de Carieb. Maar als gevolg van een depressie met westenwind verderop in de oceaan besluiten ze een tussenstop op de KaapVerden te maken en dan is het wel zo gezellig als dat in dezelfde baai is als waar wij en de Moonrise zijn, hadden ze bedacht. Wij gooien onze plannen om en voor we het weten zitten we aan de koffie en taart aan boord met de Seaquest. Het is namelijk ook nog de verjaardag van Maren!!

 

’s Middags gaan we met z’n allen naar het strand. Om een ingewikkelde dinghy-landing in de brekende surf te voorkomen, gaan wij weer met kayak (Coos en Sil) en bodyboards (Tico en ondergetekende). Onze handdoeken, fotocamera en portefeuille vervoeren we in onze waterdichte tas op de kayak. En dat blijkt even later maar goed ook, want Coos let even niet op bij het op het strand varen, komt met kayak dwars op een golf te liggen en voor hij het weet, rolt hij met kayak en al ondersteboven. No worries, het water is aangenaam en zijn strohoed blijft drijven. 1 minuut later echter slaat de paniek toe, want waar is Coos’  bril? CHIPS, die is ongemerkt van zijn neus gevallen toen hij “gewassen” werd door die golf en ligt dus ergens in het water… Hoe gaan we die weer vinden? Tico, die al in het water was, vertelde dat hij wel “iets” langs zijn been had voelen gaan. En jawel, even later vinden ze gelukkig, ongeveer waar Tico “iets” had gevoeld, Coos’  bril weer terug. Pfffff, door het oog van de naald.

 

De hele middag zitten we op het strand en hebben de kinderen plezier met elkaar in het water. Het is een bont –internationaal- gezelschap want naast de Seaquest (met bemanning Tjalling en Tineke) en de Moonrise (met Opa Cees en Oma Anneke), sluiten ook onze Franse vrienden van de Galilea en de Debit Blue zich bij ons aan. Aan het einde van de middag drinken we met z’n allen nog wat in een strandtentje en als de schemer invalt wagen we ons aan de spannende exercitie terug naar de boot. De kleine Linde gaat op de schouders gezeten bij Tjalling door de brekende golven naar de kayak van Coos die haar verder peddelt naar het voor anker gelegen bijbootje van Huib-Jan. En idem dito gaat het vervoer van de tassen met spullen die droog moeten blijven. De rest zwemt naar kayak of bijboot en hijst zich daar dan -op charmante wijze- in.

 

’s Avonds draait de wind wat meer naar het zuiden en liggen we voor ons doen iets ongunstiger op de zeedeining; we klotsen de nacht door en slapen licht.

Vandaag, zondag, maken we er maar een rustig dagje van.

 

Tot slot hieronder Sil’s avonturen:

“Ik was gistermiddag naar het strand geweest. En toen we weer terug gingen naar de boot toen moest ik even in het water en toen ik er in was toen was ik wel met mijn boogieboard en er kwam een grote golf aan en ik was nog niet zo diep en die golf die kwam al breken dus ik ging met mijn boogieboard onder water en ik rolde heel lang onder water zonder mjn neus dicht te knijpen. En toen ik weer op het strand was toen zocht ik Mama om het te vertellen. En ook gistermiddag kwam de Seaquest en Maren was daar aan boord jarig! Dus we gingen haar verjaardag doen. En Maren die was 6 jaar geworden. En Maren en Jannet die hadden een cake gemaakt waar een 6 op stond. En toen aten we die cake. Ik deed op de cake slagroom! En ze hadden ook nog hartjes om te versieren. Maar ook balletjes. Eergister waren wij ook op het strand en toen moest Papa met de kayak Tico en Mama ophalen en toen moest ik mij zelf afdouchen achter op de boot. En toen was er nog niemand op de boot, alleen ik. En toen ging ik ook de deur openen en toen kwam Papa weer met Tico (in het water) en Mama (ook in het water) weer terug.”

 

Uitdagende dingen

Er staan nieuwe foto's op het weblog!! Zie het rechterkader voor de eerste, kleurrijke, indrukken van het dorpje Palmeira en de hoofdstad Espargos op Sal.

Onder de foto's een paar plaatjes van de visafslag van Palmeira, tevens dinghy-landing voor de zeilboten. Aldaar is het bijna de gehele dag een drukte van belang met vissersbootjes ter grootte van een roeiboot. Deze bootjes liggen vol met allerhande vis en de vissers staan letterlijk tot hun knieen in de (bloederige) vangst. De "makrelen" worden met handen en emmers opgeschept en verdwijnen direct in grote plastic bakken in de laadbak van een open jeep. De grotere vissen (mahi-mahi, papegaaivissen, morenen) worden ter plaatse schoongemaakt en "verkocht". Het is er -in mijn ogen- een onsmakelijk riekende bende, maar ja, dat is voor de lokale bevolking allemaal niet zo'n issue.
De dinghy's liggen 5 meter verderop op de hoek van de betonnen kade. Via een half afgebroken punt kun je aan de wal komen. En je wilt niet per ongeluk tussen wal en schip komen want de rotsachtige ondiepe bodem is bezaaid met zee-egels.

De dinghy-landing in de ankerbaai van Santa Maria is zo mogelijk nog lastiger. Een hoge houten steiger, rustend op dikke ijzeren palen met welgeteld 1 smal, steil rvs trappetje en een onrustige swell die er onder door rolt. Coos manoeuvreert de boot zo stabiel mogelijk onder/naast de trap, zodat wij 2 meter hoge, gladde trap op kunnen klimmen. Zelf moet hij daarna even verderop, aan zo'n ijzeren paal, de dinghy vastknopen alvorens hij zich via andere geparkeerde bootjes een weg klimt naar diezelfde steile trap en naar boven kan klauteren. Op de houten steiger is het een drukte van belang: grote visnetten die liggen te drogen danwel gerepareerd worden en stoere locals die af en aan via de meest acrobatische toeren het water in duiken.

Dan was de dinghy-landing bij het appartementenresort waar de (schoon)ouders van Paula en Marcel de komende verblijven nog het meest eenvoudig: met een juiste timing, net achter een hoge golf aan door een smalle opening tussen 2 kleine breakwaters het beschutte bassin in varen en de boot parkeren op het strand. De kinderen hebben 's middags veel plezier in en om het zoetwater zwembad en wij zitten heerlijk huiselijk aan de thee met de ouders van Paula.

De laatste uitdaging van de dag was het vinden van een internetcafé, zodat we onze recente foto's konden uploaden op ons weblog, email konden lezen en beantwoorden.
Welnu, de eerste 2 dingen zijn gelukt, maar het email beantwoorden (nog) niet. De toetsenborden zijn hier namelijk anders ingericht dan bij ons: de A zit op de plek van Q, de M waar wij de L hebben, enzovoort. De wizkid onder de lezers denkt dan natuurlijk meteen dat dat slechts een kwestie van "toetsenbordinstelling" is.. Nou, er viel niets te veranderen aan welke instelling dan ook en de Senegalese chief (ja, alle middenstand in dit plaatsje lijkt in handen van Senegalezen) had helemaal geen flauw idee. Daarbij moest ik de toetsen zo krachtig indrukken (inhameren) dat het leek alsof ik weer op een ouderwetse typemachine aan het werk was. Alleen het tingeltje aan het einde van de regel alvorens je omhaalde, ontbrak. Kortom, niet mee te werken.

Dus via dit bericht: dank je wel aan iedereen die reageert op onze updates of ons anderszins email heeft gestuurd. Blijf dat vooral doen! We lezen alle berichten van het thuisfront met heel veel plezier.

Palmeira en Santa Maria - Sal

We liggen 2 dagen voor anker in de zeer beschutte baai van het dorpje Palmeira. Met het lokale vervoer, aluguers, laten we ons naar Espargos brengen; dat zijn kleine particuliere, opgepimpte busjes die langs de weg overal mensen oppikken of laten uitstappen. Als het busje vol is, rijden (scheuren) ze naar het volgende dorp. In Espargos lopen we wat rond en nemen we het niet-toeristische Kaapverdische leven in ons op: her en der langs de straat worden vis, bananen, en allerhande non-food te koop aangeboden. We halen wat escudo's bij de bank en gaan dan nog op zoek naar een lokale sim-kaart waar we mogelijk mee kunnen internetten vanaf de boot. Helaas, dat laatste gaat niet lukken. Dus voor internet/email zijn we aangewezen op een internetcafé.

's Avonds gaan we in Palmeira samen met de Moonrise uiteten. De kinderen mengen zich met de jongste lokale bevolking, doen mee met straatvoetbal en vermaken zich de hele avond prima. Voordat we de volgende dag Palmeira verlaten, geven we de behulpzame Jennifer (van het souvenirwinkeltje) nog wat speelgoed en kiezen de Tivo en Sil een stoere ketting in haar winkeltje uit.

Dan varen we naar de baai van Santa Maria, 10 mijl verderop, aan de zuidkant van het eiland. Hier komen we weer in een totaal andere wereld: gouden stranden, azuurblauw water en kleinschalige, moderne tourist resorts. Met de kano en de body boards peddelen we naar de kant en worden we door de branding op het strand gesmakt. De kinderen vermaken zich opperbest in het water; als dolfijnen duiken ze door de golven of anders surfen ze er met hun bodyboards vanaf. Vandaag hebben ze een beetje spierpijn in hun armen .

De aanblik van deze kustlijn vormt een sterk contrast met het toch eenvoudige leven in Palmeira en Espargos. Tegelijkertijd bieden deze westerse holiday resorts veel werkgelegenheid en vormen hiermee een belangrijk deel van de inkomsten voor het eiland.

De ankerbaai is enigszins onrustig door de zeedeining die om de zuidpunt de baai in kruipt. We liggen dwars op deze swell en dat maakt dat de boot wat gaat rollen (voor zover een catamaran kan rollen). Vandaag gaan we het dorpje Santa Maria maar eens ontdekken.

Afrika! (door Tico)

Na dagen op zee te zitten, hebben we nu weer land om ons heen. Dat gebeurde zo, een paar dagen terug in de tijd ..

Ik werd vroeg wakker en papa lag te slapen. Ik keek even naar buiten en wat zag mijn oog: LAND IN ZICHT! Een paar bergen staken boven het water uit. We zagen Sal. Later die dag voeren we naast het eiland en zagen we wat vissersbootjes. Dat zag er wel leuk uit. Daar was de baai al. Ik kon met de verrekijker zien dat er veel zeilboten waren. Nog even en daar gaat het anker al, wat een rustig water. Geen blijvende beweging. We kwamen even bij en gingen een wandelingetje door Palmeira maken. Het was echt een andere wereld: een straatleven met vriendelijke mensen. Dat was echt wennen. Er kwam iemand aanlopen en zei: "welcome in Palmeira. I'm Jennifer. You must your garbage throw away. Follow me. And the police office is there." We bedankten haar en gingen naar de politie om in te klaren. Zo gebeurde dat. Daarna namen we een frisse duik in het water. Het water was 26 graden maar liefst. Het was 30 graden buiten. Is het in Nederland koud?
De volgende dag waren we met een busje met harde muziek naar Espargos gegaan. Die busjes rijden gewoon rond en de mensen in het busje roepen: "Espargos? Palmeira?". Je zegt dan bijv. "Espargos" en dan stopt hij midden op straat en laat je instappen. De busjes zijn versierd met coole dingen, bijv. een stierenhoorn als bumper met een knuffelaap er aan vast met zijn staart over de grond slepend. Zo zag dat er uit. Ze rijden door Palmeira tot de bus vol zit en rijden dan naar Espargos (of andersom). In Espargos dronken we wat, keken naar een schoolplein. Het zag er best geinig uit, want het was best druk met voetballen en met spelen. De kinderen hadden ook allemaal een schoolblouse aan.
Terug op de boot heb ik nog even gezwommen en 's avonds gingen we uiteten. Ik speelde met een groep Afrikaanse kindjes op straat. Eentje trok zijn schoen uit en sloeg er mee op een kakkerlak. Daarna deed hij 'm gewoon weer aan. We aten en speelden daarna verder. We gingen dansen op Kaapverdiaanse muziek. Dat was lollig.

Aangekomen op Sal, Cabo Verde

Dinsdag, 23 november 2010, 08.30 uur. Ik ontwaak na een nacht heerlijk slapen in de rustige ankerbaai Baia de Palmeira op Sal.

Maandagmiddag om 13.30 uur, na 765 mijl en 114 uur varen, arriveren we in de ankerbaai van het dorpje Palmeira op Sal. En we zijn hier niet de enigen want er liggen wel 30 zeilboten. Als eerste na aankomst ontzouten we de boot: Coos en de jongens soppen het dek met zoet water en ik ruim het binnen op. Als tweede nemen Tico en Sil een duik in het water om af te koelen want het is hier wel 29 graden. De watertemperatuur is met zo'n 25 graden ook buitengewoon aangenaam. Als derde kijken we of er hier wifi is om het internet op te kunnen. Helaas.

Na chips en drinks gaan we met de bijboot naar de kant om in te klaren. Aan een rommelige kade leggen we de bijboot vast en gaan we -met onze vuilniszakjes in de hand- op pad. Even verderop heet een vriendelijke jongedame van de souvenirshop, Jennifer, ons allerhartelijkst welkom in Palmeira. Zij laat ons direct zien waar we onze vuilnis kunnen weggooien, waar het watertappunt is en zij begeleidt ons naar het politiebureau: een van buiten niet te herkennen gebouwtje waarin 2 politie-agenten in keurig gesteven outfit een voetbalwedstrijd op een sneeuwerige televisie zitten te kijken. Binnen 5 minuten zijn we 4 stempels rijker en 4 euro armer. OK, nu zijn we "ingeklaard". Het watertappunt zullen we niet nodig hebben; de laatste motorende mijlen hebben we met onze watermaker (maakt van zout zoet water) onze tanks gevuld. Vervolgens lopen we -nog wat onwennig- door het eenvoudige dorpje waar het leven zich op straat afspeelt.

Vandaag dompelen we ons verder onder in deze volstrekt andere cultuur en gaan we bijvoorbeeld maar eens op expeditie om escudo's (lokale munt) te verkrijgen: die trek je hier niet, zoals wij gewend zijn, uit de muur. Hiervoor zullen we met de lokale taxi naar het 4 km verderop gelegen Espargos, de hoofdstad, gaan.

To be continued!

PS: we hebben geen internet en kunnen dus even geen emails beantwoorden. Maar, we kunnen ze wel lezen via Coos' mobiel! Blijf dus vooral mailen en/of op ons weblog reageren.

ruim 4 dagen op zee onderweg naar Sal

Maandag, 22 november 2010, 02.00 uur. Ik sta op wacht .. En de wind is op.

De wind is helemaal op. De motor snort en de gennaker is weggedraaid; die hing als een natte dweil te flapperen.
Eerder vandaag hadden we een klein "zeilopstootje" en wel in de vorm van een grootzeil dat uit het niets via de rail naar beneden stortte en keurig in de lazybag viel. Wat was er gebeurd? De grootzeilval was bovenin de mast doorgeschavield. Balen want 1. je wilt niet dat dergelijke vallen doorschavielen (wat is daar de oorzaak van?) en 2. de val zat er sinds afgelopen september op en was dus hartstikke nieuw (aangeschaft in Lagos, een typisch gevalletje van goedkoop is duurkoop?). Enfin, de laatste dag moeten we het dus zonder grootzeil doen. Hetgeen geen onoverkomenlijk probleem is met een voor-de-windse koers. Als we nog dagen hadden moeten varen dan zouden we het probleem op zee oplossen. Nu wachten we tot we voor anker liggen. Tot middernacht zeilen we prima met slechts de gennaker.

Verder is het leven midden op zee niet zo heel spannend of afwisselend.
De dag brengt ons wederom school; niet heel intensief maar het voelt goed om gericht ergens mee bezig te zijn. Tico oefent met het "lijdend voorwerp" en Sil stoeit wat met grote(re) getallen op de getallenlijn. Verder krijgen we een dolfijnen- en vliegvissenshow; een dolfijn springt wel 2 meter boven het water uit en de vliegvissen schieten in groepen als torpedo's over het wateroppervlakte. Sil's theorie vervolgens: als er dolfijnen zijn, zijn er vliegvissen, als er vliegvissen zijn, zijn er ook jaagvissen en dus moeten wij wel een goudmakreel of een tonijn kunnen vangen. Helaas wordt de theorie niet gestaafd met tastbaar bewijs: vandaag geen vis aan de lijn. 's Middags krijgt Sil blokfluitles en bakt Tico brownie's.

We zijn allemaal wat vermoeid. Niet zozeer vanwege slaapgebrek (onze gemiste uurtjes in de nacht halen we bij toerbeurt overdag wel enigszins in), maar meer vanwege de spieren die de hele dag aan het werk zijn om het lichaam in evenwicht/in balans te houden op een voortdurend bewegende boot. Met name de nek heeft erg te lijden. Uiteindelijk is een horizontale houding (lees: liggen), nog het meest relaxed en anders slikken we een aspirine om de spieren kunstmatig wat te ontspannen.

Wat doen we met de vuilnis? Evenals thuis werken aan boord met het principe "groene en een grijze kliko". Organisch afval gaat rechtstreeks in zee: de groene kliko. Al het overige blijft aan boord, in vuilniszakjes die we in onze bijboot verzamelen: de grijze kliko. Op Sal mikken we alle vuilniszakjes in een afvalbak.

2x per dag, om 9.00 en 21.00 uur hebben we ssb-contact met andere schepen. Voornamelijk met de Moonrise die inmiddels zo'n 120 mijl achter ons ligt - zij gaan overgigens lekker. Afgelopen avond horen we -in de verte- ook de Seaquest weer op ons "radionetje"; zij zijn zojuist vertrokken vanuit Cran Canaria richting de Carieb.

Tot slot: we verwachten maandag 22 november 2010 in de middag op Sal aan te komen!!