Daily business aan boord.

Nog immer op Madeira, zonnig eiland in de Atlantische Oceaan (behalve vandaag, want er valt geregeld flink veel regen). Het is wel de laatste dag op Madeira, want morgen vertrekken we richting Ilha Selvagen (woeste eilanden), een onbewoond eiland (lees: grote kale berg/rots) behorend bij de Madeira-groep en 150 mijl zuidelijk gelegen ten opzichte van Madeira. Sinds 2003 is dit UNESCO Werelderfgoed. De enige bewoners zijn de 2 beheerders die permanent op het eiland wonen.

Wij hopen voor het eiland voor anker te gaan en deze bijzondere uitheemse plek te bezoeken. Afhankelijk van de swell (zeedeining) blijven we daar de nacht en anders varen we na een paar uurtjes pauzeren door naar Islas Graciosa, een klein eilandje net te Noorden van Lanzarote.

Maar voor het zover is, hebben we vandaag een thuisdag gehad. Een rustdag, lekker cocoonen. De kinderen hebben vanochtend goed gewerkt aan school. Tico heeft een mooi verslag geschreven over Madeira en een werkelijk geweldig mooie tekening van het eiland gemaakt (publicatie volgt op weblog). Sil had de letter “t” op het schoolprogramma, een beetje lezen en rekenen. En nu doet hij nog een mini-loco opdracht “onderwijs aan zee” uit 1981 ofzo. Heerlijke ouderwetse plaatjes en opdrachten.

Dit schetst natuurlijk een idyllisch plaatje: het gelukkige gezin in harmonieuze setting, varend van parelwit strand naar azuurblauwe ankerbaai. Niets is minder waar soms. Bijvoorbeeld als een laptop “zomaar” crasht. Onze Vaio-laptop, voor communicatie en als back-up voor navigatie, is 2 weken geleden serieus gecrashed en verkeert sindsdien in een comatueuze toestand: een blauw scherm met een cryptische foutmelding. Opstarten vervolgens met een bootable recovery-CD lukt niet en dus gaat ie maar onder een dekentje in het vooronder en lappen we ‘m volgend jaar terug in Nederland maar weer op. Frustratie en irritatie alom, want natuurlijk hadden we (nog) geen back-up gemaakt van onze recente data (foto’s, emails en andere documenten), grrrr. Die zijn we dus –tijdelijk- kwijt.

Enfin, inmiddels is Laptop 2 (Dell) is tevoorschijn getoverd en functioneert deze nu als communicatiecomputer. Via het netbook navigeren we (Open CPN) met als back-up de oude Vaio (MaxSea).

Een andere bron van stress en/of irritatie is als het gehele gezin zich op hetzelfde tijdstip wil gaan entertainen in onze woonkamer. Deze woonkamer is natuurlijk niet zo ruim als een gemiddelde huiskamer aan de wal. Verre van en dus zit je -als je niet oplet- al snel in elkaars private space. Op enig moment hadden de jongens ons “huis” ongeveer overgenomen: waar we ook wilden zitten of staan, stuitten we of struikelden we op c.q. over Lego, Kapla of Hotwheels. Want hoewel we engeltjes van kinderen hebben, uit zichzelf iets opruimen dat gebeurd natuurlijk niet (daar heb je toch je moeder voor?!). Inmiddels hebben we de woonkamer weer terug veroverd en wordt er weer zoet in de slaapkamers gespeeld.

Ander “daily business” (maar niet elke dag) is het checken van weerberichten zodra we weer een oversteek gaan maken. En aldus houden we alweer een dag of wat de lage- en hogedruk gebieden boven de oceaan in de gaten. Als het goed is, is vandaag een depressie over ons hoofd heen getrokken (vandaar die regen en harde wind) en keert vanaf morgen de rust terug. Er zijn inkopen gedaan, zodat we weer geruime tijd zonder supermarkt kunnen. Er wordt water getankt. En alles wat 220volt stroom nodig heeft, wordt nog even opgeladen (denk aan sateliettelefoon, Nintendo’s, elektrische tandenborstels, mobiele telefoons). Het weblog wordt nog “even” ge-updated met behulp van wifi. En er moet op tijd geslapen worden zodat we uitgerust zijn voor gebroken nachten.

Nee hoor, het is niet (alleen maar) lui achter over hangen tijdens zo’n reis, haha. Integendeel, het is “hard werken” als een boer met 1 koe.

9 oktober 2010, Madeira-vervolg

Na een wat onwennige nacht in een hotelbed en daarna een uitgebreid ontbijtbuffet zijn we weer in het autootje gestapt op weg naar Rabacal van waaruit we een wandeling gingen maken naar de 25 watervallen. Dit gebied staat bekend om zijn jungle-achtige vegetatie. Welnu, de gehele hike (zo'n 7km) was groen, groener, groenst en allemaal erg nat. Qua weer en panoramische vergezichten zat het ons namelijk niet helemaal mee: we liepen in een wolk en het regende. Daar we op vrijdags uit Quinta do Lorde vertrokken waren met 27 graden en volop zon, waren we qua kleding niet helemaal voorbereid op deze herfstachtige omstandigheden: 15 graden, zwaarbewolkt en regen. Aldus gehuld als alternatieve inca's met de wel meegebrachte strandhanddoeken om ons heen geslagen en daarover heen de LegoLand-poncho's stapten we dapper en goedgemutst langs de smalle levada en arriveerden we na geruime tijd bij de beloofde 25 watervallen. Bij mooi zonnig weer zal het daar ongetwijfeld adembenemend zijn. Nu was het zeker ook mooi, maar het was vooral ook nog meer nattigheid. In onze niet profi-outfit waren we gelukkig aardig droog gebleven, maar terug in de auto hebben we toch eerst even lekker de kachel opgepookt om daarna door te rijden naar Porto de Moniz. Ons plan was om daar de natural swimmingpool te bezoeken (vandaar die meegebrachte strandhanddoeken) maar het weer en dan in het bijzonder een orkaan ergens ver weg op de Atlantische Oceaan gooide roet in het eten via enorme hoge golven! Wel 6-8 meter hoog, één woeste, bruisende massa die kapotsloeg op de door lava gevormde rotsen. Van de "natural swimmingpool" was weinig meer te zien. Zelfs voor de lokale bewoners was dit natuurgeweld een bezienswaardigheid.

De nacht hebben we doorgebracht in Hotel Monte Mar Palace Hotel in Ponta Delgado, wederom een kamer met uitzicht op zee. We hebben onszelf heerlijk verwend met faciliteiten als indoor swimmingpool, jacuzi en vervolgens ongebreideld lang afdouchen. Zálig!

Op zondag zijn we via de kustweg richting Sao Vicente gereden. Daar gingen we een bezoek brengen aan de grotten en daar zouden we leren over het ontstaan van Madeira.

Hieronder Sil’s verslag van dat bezoek:

Ik ga nu vertellen hoe Madeira ontstaan is. Want een vulkaan die begon in de zee. En toen bonkte al het lava tegen de bovenkant van de aardschil en toen kwam er allemaal bergen. En toen was Madeira er. En wij waren ook nog in het midden van de aarde geweest en de mevrouw van de grotten zei dat wij 3 km onder de grond waren en wij hadden daar de aarde zien flitsen. En er zaten allemaal spiegels naast de aarde. Op het begin van de grottentocht hadden we allemaal plaatjes gezien op de televisie zodat je kon zien hoe de lava naar buiten spoot en hoe dat allemaal ging. En de laatste film was in 3D. Dus je moest een bril opzetten en als je naar die film keek dan leek het dat je alles wat je zag kon pakken. Daarna gingen we in de grot lopen en er was opgedroogd rood lava.

De tocht was best wel lang en in de grot vielen er allemaal druppels water naar beneden. Toen wij weer buiten waren, toen was het weer heel lekker weer.

Via een prachtige rit zijn we daarna naar de een-na-hoogste berg van Madeira,  Pico de Arieira, gereden. Het was er hartstikke koud (12 graden) en het waaide snoeihard.

Gelukkig was de wolk op deze berg net even opgetrokken en hadden we een aardig 360graden uitzicht. Op de weg naar beneden nog even een overheerlijke tosti gegeten en toen terug naar de boot. Want na 3 dagen van huis te zijn geweest, ontzettend veel gedaan en gezien hebbend, hadden we allemaal weer veel zin om terug te gaan naar ons “huis”.

8 oktober 2010, Madeira

Afgelopen dinsdag (5/10) zijn we van Porto Santo naar het hoofdeiland Madeira gevaren:  30 mijl onvoldoende wind, hoge swell, volop zon en helaas geen vis aan de haak. Voor het eerst sinds weken knoopten we weer vast in een Marina: aan een steiger met bijbehorende faciliteiten als walstroom (220 volt en dus eindelijk onze elektrische tandenborstels kunnen opladen) en ongelimiteerd stromend water. Wat een luxe!!
Na aankomst in de haven hebben we direct voor 1 week een autootje gehuurd om het eiland te kunnen ontdekken.

Madeira is een prachtig, uitbundig groen, bergachtig vulkanisch eiland met een mild zeeklimaat. In de winter wordt het vaak niet kouder dan 18 graden en in de zomer niet warmer dan hooguit zo'n 27 graden. De groene vegetatie is te danken aan de regen die (zeer) regelmatig op dit eiland valt. De ontdekkers van het eiland (Zarco en Teixeira) noemden het eiland Houteiland (Madeira betekent "hout").

De natuur is overweldigend en woorden zijn ontoereikend om de schoonheid te beschrijven. Madeira moet je nl. ook ruiken: de geur van de bosgrond, van de bomen is enorm (lekker!). De geur in het eucalyptuswoud is het best te vergelijken met je neus boven een flesje eucalyptusolie houden. De vegetatie is enorm divers, varierend van palmbomen, bananenbomen, wijngaarden, fruitbomen, cactussen, kastanje- en amandelbomen, eucalyptusbomen, weidevarens, etcetera.

Waar je kijkt zie je steile hellingen met huisjes, moestuintjes en natuurlijk de beroemde "levada's", de irrigatiekanalen die zijn aangelegd om het water uit het regenrijke en waterrijke noorden van het eiland, dwars door het gebergte heen (soms zelfs letterlijk: door tunnels) naar de drogere zuidkant van het eiland brengen. Daar wordt het water gebruikt voor de irrigatie ten behoeve van de

landbouw en tegenwoordig ook wel voor hydro-energie. Er is zo'n 2150km aan levada's! Deze levada's hebben een voetpaadje langs of over het kanaal, zodat de levada's goed onderhouden kunnen worden. De paadjes dienen tegenwoordig ook steeds meer als wandelpaden.

Wij crossen met onze Nissan Micra over het eiland. Zo hebben we al in een prachtige cable car gezeten (eitjes-skilift zonder ski's) die ons over een prachtige "gorge" voerde. We hebben de Botanische Tuin bezocht waar we allerlei in- en uitheemse bomen en planten en 300 exotische vogels hebben bewonderd (vooral veel papegaaien en parkieten from all over the world). Met behulp van het beroemde Sunflower Boek waarin alle mogelijke wandelingen op Madeira tot in detail wordt beschreven, hebben we een schitterende wandeling langs een levada gemaakt. Je loopt écht op het randje van de levada (50cm breed) met soms een gapende afgrond vlak naast je (en soms ontbreekt een hekwerkje ....).

We hebben een schitterende route gereden naar Curral das Freiras. In de jaren 50 werd de post in dit dorpje gebracht en gehaald door "post"vrouwen die dagelijks de 52 haarspeldbochten wandelden, heen en terug van/naar Funchal. Het dal wordt overigens ook wel het Nonnendal genoemd; in vroeger jaren vluchten de kloosterlingen uit Funchal via een verborgen voetpad het dal in zodra er gevaar van Franse zeerovers dreigde.

Vandaag verblijven we een nachtje in een suite (ja, heerlijk luxe!) in Hotel Jardim Atlantico in Calheta.

Na al het outdoor natuurschoon hebben we ons ondergedompeld in de luxe van een hotel: indoor swimmingpool (de kids vonden het geweldig), sauna (zalig!), ligbad/douche met zalige, grote, dikke badhanddoeken. En morgenochtend wacht ons nog een internationaal ontbijtbuffet (zonder dat ik daarna hoef af te wassen!). Daarna gaan we verder touren/wandelen/exploren.

5 oktober 2010, op de scooter (door Sil)

Laatst waren we 4 dagen/3 nachten op de ocean. Papa heeft toen een haai gezien, hij had de rugvin en de staartvin gezien. Wij zagen om ons heen alleen maar zee. De nachten op zee had ik in Tico’s kamer geslapen.

Op Porto Santo heb ik bergen beklommen. Wij wilden rotsen zien die in vierkanten waren gesneden. Daar gingen Tico en ik op klimmen. Wij waren bijna naar de top geklommen. Wij waren op de scooter bij de berg gekomen. En die scooter hadden wij gehuurd. Wij moesten helemaal naar de andere kant van de berg rijden met de scooter.

En toen het maandag was, toen was Papa jarig. We hebben toen ons teken van de boot geschilderd op de muur van de haven. Dat doen alle boten.

Feestje!!

Op maandag 4 oktober is Coos jarig en hij viert dit uiteraard.

Iedereen is vanaf 16.00 uur van harte welkom op the Golden Beach van Porto Santo (onderdeel van de Madeira-eilanden), juist naast de haven, voor een heuse feestelijke beach borrel!

 

 

Porto Santo

Porto Santo, onderdeel van de Madeira-eilanden en behorend bij Portugal. Geschreven geschiedenis over dit eiland begint zo rond 1418 als de heren Zarco en Teixeira op hun tocht naar Afrika van koers geraken door een storm en beschutting hebben gezocht in de lij van dit nog niet ontdekte eiland. Daarna zijn de heren snel terug gegaan naar Lissabon om even zo snel, met de heer Perestrelo, weer terug te keren en de eilandengroep in te lijven bij Portugal. De heer Perestrelo werd de 1^e gouverneur. Hij had een wonderschone dochter en ontdekkingsreiziger Christopher Columbus liet zijn oog op haar vallen en trouwde met haar. Laatstgenoemde heeft rond 1480 jaren op het eiland gewoond.

Aanvankelijk groeide er behoorlijk wat groen op het eiland, mede geteeld door de 1^e bewoners (groente, suikerbiet e.d.), maar de nakomelingen van de door deze 1^e bewoners meegebrachte konijnen hebben bijna het gehele eiland kaal gegeten. Via herbeplanting probeert men het eiland weer “groen” te krijgen.

Ook nog een klein vleugje Hollands Glorie in Porto Santo’s geschiedenis en wel in de vorm van van een Nederlands schip “Slot ter Hooge” dat in 1724 in de baai schipbreuk leed. De lading van het schip, voornamelijk zilver, is bijna in z’n geheel teruggevonden en wordt nu –deels- tentoongesteld in het kleine museum in Vila Baleira, de “hoofdstad” van Porto Santo.

En nu, in oktober 2010, ligt de SEAMOTIONS samen met buddy boat SEAQUEST in de haven van Porto Santo, als enige Nederlands zeilschepen overigens! Wel veel Engelsen, Noren, Zweden en Fransen. We genieten van het minstens 8 km lange prachtige zandstrand en het aangename, heldere zeewater. We hebben geweldig gezellig gegeten en “mijn 33ste verjaardag gevierd” in een gastvrij restaurant in Vila Baleira. Voor de gelegenheid was er een heuse verjaardagstaart als dessert en champagne van de zaak voor de jarige. Een topavond!

Gisteren (2/10) hebben we scooters gehuurd en hiermee (on en off the road!) het eiland rondgereden. De scooters hadden al heel wat km’s gemaakt; op de banden nog nauwelijks profiel, maar dat mocht onze pret niet drukken. Sil zat voorop bij Coos en Tico achterop bij mij. We hebben schitterende rocky baaien met azuurblauw water gezien, een prachtige bergwandeling naar de top van Pico do Facho gemaakt, het bijzondere gesteente -ooit ontstaan door een vullkaanuitbarsting- van Pico de Ana Ferreira bewonderd en zo meer. We genieten volop van dit prachtig verrassende subtropische eiland midden in de oceaan.

Meer foto’s volgen snel!

Porto Santo

Donderdag 30 september jl. zijn we na 72 uur varen aangekomen in Porto Santo!! En daar liggen we nu aan een mooringboei in de haven. Eerste indruk: kaal en saai. Nadere verkenning: zijn we nu mee bezig en eiland blijkt fascinerend mooi. Details en foto's volgen snel!