Waar zijn we nu?

Wil je weten waar we nu zijn? Bovenin het rechterkader staat een aantal links die elk -op eigen grafische wijze- onze positie op een kaart weergeven.We proberen dit -als we een meerdaagse oversteek doen- dagelijks bij te werken.

Vertrek naar Sal, Kaapverdische Eilanden

Gister (dinsdag 16/11) de laatste boodschapjes gedaan, water en diesel getankt en om 16.00 uur verlaten we de gemoedelijke marina van San Sebastian/La Gomera. We gaan een rustige ankerbaai opzoeken om vandaag nog wat te chillen op het strand alvorens we zuidwaarts naar Sal/Kaapverdische Eilanden varen.
Jammer genoeg blijken de ankerbaaien op de kaart allemaal heel beschut tegen wind en zeedeining, maar is dat in de praktijk net iets anders. De zeedeining kruipt gewoon om het eiland heen en elke baai blijkt hobbelig. Enfin, een goede warming up voor het zeebenengevoel. In de baai van het dorpje Puerto de Santiago laten we om 18.00 uur het anker vallen en naast ons doet de Galilea hetzelfde. Ik schuif nog snel een brownie-taart in de oven, onze inbreng voor het avondeten. We zijn nl. uitgenodigd voor een bbq aan boord van de Galilea.

Het dorpje Puerto de Santiago is een heel relaxed dorpje met een handjevol wandeltoeristen. Hoewel we al mega-veel boodschappen in San Sebastian hebben gedaan, kunnen we het niet laten en kopen we in de lokale SPAR nog een paar avocado’s en wat kipkluifjes. Aan de oostkant van het dorpje, bovenop een kaap, is een hotel met prachtig uitzicht. Via een lift door de rots kom je beneden bij het strand alwaar ook het restaurant en het hotelzwembad is (hotel jardin Tecina).

Vandaag (woensdag 17/11) vertrekken we einde middag om 750 mijl zuidwaarts te varen naar Sal/Kaapverdische Eilanden. Dat is zo’n 5-6 dagen achtereen doorvaren, zonder te stoppen. ’s Nachts lopen we om beurten wacht. De lange termijn weerberichten zien er goed uit: stabiel weer en een constante wind van 10-15 knopen uit het noord-noordoosten en een swell van 1-2 meter/11-12 seconden. In gewone mensentaal: gemiddeld windkracht 3, schuin van achteren met een lange, niet al te hoge zeedeining.

Zo’n meerdaagse oversteek blijft spannend. En tegelijkertijd zijn we (of beter: ben ik) er ook wel klaar voor. De mentale voorbereiding zit er op. Het is net als hardlopen: mezelf mentaal programmeren op een bepaalde tijdspanne en dan gaat het grotendeels “vanzelf” en moet ik soms even doorbijten.

We varen deze oversteek samen met de Moonrise en de Galilea. Dat betekent overigens niet dat we naast of achter elkaar aan varen. Elk schip heeft zijn eigen snelheid en elke kapitein vaart zijn eigen koers. We zoeken wel op 2 vaste momenten per dag (09.00 uur utc en 21.00 uur utc) contact met elkaar via de ssb (korte golf radio) om de laatste nieuwtjes op die grote plas water met elkaar uit te wisselen. En we hopen natuurlijk dolfijnen te zien en veel vis te vangen.

Gemoedelijke dagen op La Gomera

Afgelopen dinsdag (9/11) hebben we de marina van Santa Cruz de la Palma verlaten. De zeiltocht naar het 55 mijl verderop gelegen San Sebastian/La Gomera is lang zo niet snel en spectaculair als die van Tenerife naar La Palma. We zijn wel de hele tocht druk met gennaker erbij, gennaker er af, fok erbij, fok weer inrollen, motor aan, motor uit. En stom genoeg voel ik me ook nog een beetje katterig; zal dat komen omdat ik deze keer niet zo’n oranje wonder(zeeziekte)snoepje uit Spanje heb genomen? Wat wel weer spannend is, is of de marina van San Sebastian wel een ligplaats voor ons heeft. La Gomera is nl. een populaire vertrekhaven voor de Atlantische oversteek. Ook voor ons is La Gomera het laatste Europese eiland alvorens we richting Kaap Verden en daarna de Carieb zeilen. Als we uiteindelijk om 16.00 uur de haven binnen stomen, kunnen we langszij een andere catamaran die aan de waiting pontoon ligt. Het geluk is vervolgens met ons: een grote catamaran aan een vingersteiger vertrekt nog diezelfde namiddag en wij kunnen op hun plaats liggen.

La Gomera is een relatief klein (rond), oorspronkelijk vulcanisch, eiland met slechts 17.000 inwoners. In het midden van het eiland is een enorm natuurgebied (UNESCO Werelderfgoed) in de vorm van een kloven, ravijnen (barranco’s) en een heus regenwoud. Omdat het daar heel vaak mistig en dus vochtig is, gedijen de bomen en planten goed en ervaar je hoe groen “groen” eigenlijk is.

Op vrijdag (12/11) hebben we een autootje gehuurd om –gezamenlijk met de Moonrise- het eiland te ontdekken. De paar wegen die het eiland rijk is, slingeren je langs de barranco’s met adembenemende uitzichten op de roques, enorme grote op zichzelf staande lavarotsen, en brengen je naar het midden, naar het grote Nationale Park. We maken een leuke wandeling naar een eenvoudig restaurant La Vista, alwaar we op boomstammen gezeten Canarische aardappelen en gegrilde kip eten. De unieke en authentieke locatie doet het eten buitengewoon goed smaken. De jongens leggen de wandeling vooral rennend af; zij zijn druk met takken zoeken en dammen bouwen in het stroompje langs het wandelpad.

’s Avonds doen we mee met de St.Maarten-viering in de vorm van een lampionnenoptocht in het park. Jawel, op 12 november i.p.v. 11 november, maar dat heeft slechts een praktische reden: vrijdagavond is makkelijker voor ouders en kinderen dan donderdagavond. In de veronderstelling dat we ons onder dompelen in een Spaanse aangelegenheid, blijkt het een initiatief van Duitse moeders die hier met hun man en kinderen wonen. Zij willen hun kinderen met hun Spaanse vriendjes laten snuffelen aan een stukje Duitse cultuur.
Ze hebben i.s.m. de lagere school prachtige lampions geknutseld van door midden gesneden plastic flessen welke allemaal kleurrijk beplakt zijn. Deze lampionnen worden verlicht met een ouderwetse kaars i.p.v. fancy lampjes op batterijen!! In tegenstelling tot in Nederland (lekkere snoepjes bij elkaar zingen), gaat het hier slechts om de parade van lichtjes. Onze jongens hebben samen met Coos –met de beperkte spulletjes die we aan boord hebben- ook een lampion geknutseld; ook hun exemplaren worden verlicht met een waxinelichtje. Tico voelt zich met 11 jaar wel een beetje te groot voor dit festijn. En dus loopt hij slechts mee als “begeleider van zijn kleine broertje”.

Zaterdag (13/11) krijgen we –onverwacht- bezoek van onze vriendin Yvonne met haar moeder Wil. Zij hebben een week vakantie op het nabij gelegen eiland Tenerife en komen voor een dagje met de speedferry over. De hele dag brengen we kletsend door: op de boot, rondwandelend door het leuke en gemoedelijke stadje San Sebastian, op een bankje bij de speeltuin, op een terrasje waar we smullen van wat lokale tapashapjes en tot slot weer terug op de boot voor een laatste wijntje. Einde middag zwaaien we ze uit als de ferry hen terugbrengt naar Tenerife. Heerlijk om alle verhalen en “daily stuff” uit Heiloo en omgeving te horen en leuk om hen een kijkje in ons “daily life” op de boot te geven.

Tussen al deze bedrijven door hebben we ook alvast behoorlijk geproviandeerd voor de trip naar de Kaapverdische Eilanden en daarna. Inmiddels kunnen we onze eigen “drijvende supermercado” beginnen…. Ik ben eindelijk naar de kapper geweest. Ook wassen we al het beddengoed nog even (nou ja, even? Het gaat op de hand, dus het is best een arbeidsintensieve klus), spuiten we de boot af, vervangt Coos een dieselfilter (bakboord) van de motor en de keerring van de waterpomp (stuurboord), worden de ramen gelapt en gaat het stof gaat binnen nog afgenomen. Zo druk als een boer met 1 koe, haha.

La Palma, 31 oktober – 8 november 2010, door Tico

Daar ben ik weer. Ik ben nu op La Palma. Dit is een echt mooi eiland. Net als Madeira. Dit is Madeira in het klein.
We gaan van Tenerife weg. Door de acceleratiezone. (een stuk waar het altijd heel hard waait). Daar gaan we heel snel door heen. Soms wel 13 knopen. Dat is echt wel snel. De golven zijn niet echt erg fijn. Dus word ik een heeeel klein beetje ziek. Dat blijft zo een tijdje. Gelukkig we zijn uit de acceleratiezone en wordt de zee een stuk rustiger en gaat mijn zeeziekte weer over. En ga ik lekker buiten zitten. En kijk in de verte om La Palma te zien. Ik kijk en kijk tot ik het zie. Jahoe, ik kan La Palma zien!! Dat zou je moeten kunnen zien vanaf Tenerife met helder weer. Maar helder is het niet bepaald. Want om La Palma zit een wolk.
Nu we er bijna zijn, varen we zij aan zij met de Moonrise. Dat is een ideale gelegenheid om foto’s te maken tijdens het varen. Haha, wij hebben de Moonrise in gehaald. En zijn dus iets eerder achter de breakwater. Papa laat het zeil zakken en Ik moet naar voren om de boeien te pakken. Want we varen de haven binnen. Wat is het rustig met boten zeg!!! Gelukkig maar!!! Anders kunnen wij er niet in met onze GROTE boot. Nu we de boot hebben aangelegd, hebben we allemaal zin om iets te eten. En papa en mama gaan er op uit om te kijken waar we kunnen eten. Want we hebben geen zin om te koken. Even later komt papa terug en zegt:Tico en Sil doe even andere kleren aan en kom naar de PIZZA FACTORY. Sil en ik gaan snel aankleden en rennen naar de PIZZA FACTORY. De Moonrise gaat ook eten in de PIZZA FACTORY. Dat is erg gezellig. Nu ons maagje vol zit, gaan we lekker lang tukken (slapen).


!de dag daarna! Vandaag is een dagje dat we even gaan uitrusten van de vorige dagen. Dus we doen niet bepaald veel.


!de dag daarna! Papa heeft een auto gehuurd. Leuk! Leuk! Leuk!We maken een plan en gaan het eiland ontdekken. We willen wandelen. Dus we zoeken een wandeling uit. We vinden een leuke route. We parkeren de auto en stappen uit. Er is een klein informatiehutje. Daar halen we een wandelkaart. Daar staan alle wandelroutes op. Ook deze. Sil en ik zien twee stokken en gebruiken die om mee te wandelen. We komen op een kruising. We moeten kiezen: het grote pad of het smalle kleine paadje. We nemen het smalle kleine paadje. We gaan steil omhoog. En daardoor komen we weer op een kruising. We lopen een stukje op het geasfalteerde weg. Daar is een paadje met ons teken op een steen. Dus we gaan goed. We komen door een kastanjebos. En papa probeert een kastanje te plukken, maar dat lukt niet door de prikkels van dat nootje. Ik heb honger. Dus eten we onze lunch. We gaan verder en komen in een regenwoud. Planten en wortels overmeesteren het pad. Wij moeten steeds de takken weg slaan met onze wandelstokken. Nu is papa jaloers op mij dat ik een stok heb en hij niet. Zo lopen we een tijdje. Nu komen we in een varenbos. Dat zijn planten die groeien bij vochtige plekken. Deze varens waren erg groot. Ik kon er zelfs onder staan. Als het regent, zou ik er onder kunnen schuilen. Daar zijn weer bordjes. Wegwijzers. Wat zijn wij blij zeg. Want we denken bijna dat we verdwaald zijn. Nu weer terug naar de bordjes. Er staat informatiebureau op. Dus we gaan goed. We zien een bruggetje. Maar die is helemaal overwoekerd door planten. En daar moeten wij onderdoor. Achter het bruggetje houdt iets zich verscholen. Wat is het? Ah, we zijn onder het bruggetje door. Nu zien we meteen wat het was. Het waren mensen op een open plek. We moeten nu wel goed gaan. We zien pijlen op de grond. He! Ze wijzen naar waar ik vandaan kom. Ik ga tegen de pijlen in te lopen. Nu zien we weer bordjes met nummers er op. 10-8-5. Raar he.? Maar het houdt nu weer op. We zien dezelfde kruising als op de heenweg. Het is gelukt. We vinden de auto weer en rijden terug naar de boot.
 !De dag daarna! We gaan lekker weer wandelen. Maar nu doen we het samen met de Moonrise. We rijden naar een wandelroute die door twaalf tunnels gaat. We hebben onze zaklampen mee, ons zakmes, een kompas en eten en drinken. Dit hebben we nodig omdat het een wandeling van 13 km is. Op weg naar het startpunt van de wandeling moeten we met de auto over een zandpad met bobbels. Het gaat ook nog eens dwars door de jungle. We wagen het er maar op. Aan links en rechts hangen doornlianen. Sil en ik proberen de takken aan te raken met onze handen die zo ver mogelijk uit het raam steken. We doen een soort wedstrijdje. Wie de meeste takken kan raken is de winnaar. Eerst wint Sil en daarna ik. Nu word het wel erg bobbelig. O jee, een taxi als tegenligger. Gelukkig, hij gaat aan de kant. We vragen hem hoe we bij de wandeling moeten komen. Hij vertelt dat je dan terug moet. Ook zei hij dat we hem maar moeten volgen. We volgen de taxi en raken hem kwijt dus gaan wij naar Los Tilos, een plaatsje. We komen aan en zien zijn taxi staan. Maar hij zat er niet in het was een ander persoon. Nou ja dan gaan we de route maar doen die hier begint. We gaan beginnen met de route. We zoeken stokken en afsnijpaadjes. Daar is er een. Ik en Gijs proberen het. Daar komt Bram, hij probeert het ook. Ik glij naar beneden, o jee. Ik kan me nog net vast grijpen aan een wortel en aan Bram. Ik klim weer omhoog en probeer het nog eens. Nu gaat het goed. Wat was dat? Ik zie opeens een flits langs me heen schieten. Het is Gijs maar. Hij glijdt uit en ik kan hem nog net vast pakken. Hij veroorzaakt een kleine lawine. Een steen komt op mijn wang. Dat gebeurt weleens. Ik heb het gehaald met Gijs. Bram is het niet gelukt dus hij loopt de normale route omhoog. Ik en Gijs moeten nu recht omlaag klimmen om weer op het normale pad te komen. We kunnen gewoon springen. We zijn nu weer op het pad en lopen nu normaal naar boven zonder afsnijpaadjes. We zijn boven op het eind punt. Ik ga zitten en zit op een pad van 1 meter breed. En naast me alleen maar diepte. Dit is een hoogtevrees moment. Dat gaat snel over. Ik ga in de schaduw staan en eten. Ik gooi wat stenen over de rand en loop dan terug naar de auto. Een stukje gleed ik over een boomstam en kwam ik beneden uit.

!De dag daarna! Vandaag ga ik paardrijden. Het lijkt mij erg leuk. We moeten met de auto helemaal naar de andere kant van het eiland. We zijn er al erg snel. We worden opgewacht door Maria-Louise ( de leidster). Nu we er zijn, moet ik even helpen met het opzadelen van het paard. Mijn paardje heet Saga.
Ze is erg leuk. Ik spring op mijn zadel en Maria-Louise legt mij uit hoe ik Saga moet besturen. We gaan. Leuk. Op een vlak stukje vliegen we vooruit. Ik ga in galop. We stoppen even en laten de paarden grazen en drinken zelf iets. Ik eet een appel. Dan gaan we verder. We maken weer een stop. Dit keer gaan we kastanjes plukken. We hebben een aantal kastanjes geplukt en mogen die mee nemen naar de boot (gaan we roosteren in de oven en dan pellen en opeten). Even later stoppen we weer en lopen naar een beekje om te opfrissen. Nu gaan we terug naar de manege. Papa en Sil wachten ons op en Sil mag ook even op een paard zitten. Nu gaan we weer terug naar de boot. Ik vind paardrijden leuk.


Een tekening van Sil over het paardrijden
(Een beetje geholpen door Bram van s/y Moonrise; hij heeft het linkerpaardje getekend.
En Mama heeft een beetje geholpen met de hond.)



Zomaar een maandag aan boord van de Seamotions...

Na een lekker ontbijtje in de kuip, in de zon, was het rond half 10 tijd voor school.

Sil ging aan de slag met rekenen; de laatste oefeningen van Blok 3 heeft hij afgerond en later deze week zullen we de bijbehorende toets doen. Voor wat betreft taal hebben we geoefend met woordjes in “enkelvoud” en in “meervoud”. En met schrijven had hij het relatief gemakkelijk met de “e” en de “t”; dat zijn letters die, volgens Sil’s zeggen, veel beter te doen zijn dan bijvoorbeeld de “aa” . Verder is hij begonnen aan een tekening over het recente paardrijvontuur; tenslotte heeft hij ook even op de rug van dit edel dier mogen zitten.

Tico had o.a. een rekensessie "slim rekenen" met Coos en daarna kon hij zelf met opgaven aan de slag. En hij is begonnen met zijn verhaal over zijn avonturen op La Palma. Een verhaal schrijven blijkt nog niet zo eenvoudig; hoe verwoord je begrijpelijk wat er allemaal in je hoofd zit aan gedachten en beelden? En dan moet je ook nog op spelling en grammatica letten: zinnen beginnen met een hoofdletter en eindigen met een punt (Tico kan dit wel dromen….), de tekst graag schrijven in eenzelfde tijdzone (kan hij ook zelf ontdekken of het spannender/leuker wordt als je het schrijft in de tegenwoordige of in de verleden tijd?!), en zo nog meer van die “volwassen” dingen. Maar ja, beter jong geleerd dan oud gedaan.

Coos heeft allerlei verbeter- en verfraaiklusjes op de boot gedaan: bijbootophanging (katrollen) en extra borging hiervan geoptimaliseerd, kajuitramen gepolijst en gepoetst (opeens een enorm helder zicht naar buiten), afvoerputjes wastafels opnieuw gekit en nog veel meer.

En ik? Tijdens de schooluren pendel ik heen en weer tussen groep 7/8 (Tico) in de kuip en groep 3 (Sil) in de kajuit. Als ze zelfstandig aan het werk zijn, doe ik de ontbijtafwas, type ik wat mailtjes en surf ik een beetje over het internet. Want ja, dat is ook zoiets: internet is niet uit een mens’ leven weg te denken, ook niet als je op een boot zit… Het is zo’n gewenning om even iets op het worldwideweb op te zoeken of je email te checken. Als dat niet kan, omdat er simpelweg geen internetverbinding is, dan voelen we toch wel even onthand (maar wees gerust; we hebben ook geen last van serieuze ontwenningsverschijnselen).

Na de siesta hebben we nog even door Santa Cruz de la Palma “gebrowst”. Coos heeft zichzelf een “shorty” kado gedaan; een duik/surfpak met korte mouwen en korte pijpen. En de jongens zijn helemaal blij met een nieuw t-shirt. In tegenstelling tot de afgelopen ca. 110 dagen heb ik 's avonds weer eens gekookt (en hoefde ik niet af te wassen!). En nu liggen de jongens in bed en schuiven wij er ook zo in. Morgen op tijd vertrekken richting La Gomera.

Avonturen op La Palma

Inmiddels zijn we alweer een week op La Palma en zijn we vele indrukken en avonturen rijker. We hebben 3 dagen een auto gehuurd en hebben daarmee het eiland rond gecrossed. Theoretisch kun je in 6 uur het eiland rond, maar als je van de omgeving wilt genieten, heb je wat meer tijd nodig. De wegen slingeren zich om de bergen heen en het aantal haarspeldbochten is niet te tellen. Het Noorden van het eiland is groen en ruig met imponerende kloven. De wolken blijven hangen boven de hoogste berg van het eiland, de Taburiente en laat zijn regen regelmatig boven het eiland vallen. Het Zuiden is vele malen zonniger en dus ook kaler en droger.

Net als op Madeira is het hier een waar wandelwalhalla! Kriskras over het eiland volop, goed gemarkeerde wandelroutes.

Dag 1 maken we een prachtige wandeling door het regenwoud van La Palma; de wandeling begon aanvankelijk heel gewoon, stijgend via kleine weggetjes, achter langs de achtertuinen van wat huisjes richting het bos. Het bos blijkt een regenwoud, gelegen in een kloof; het is er dichtbegroeid, donker en je hoort het “regenen”. Het paadje is smal en glibberig en daardoor voor de jongens extra spannend. We laten ze het fenomeen “echo” ontdekken en voor minstens 10 minuten is het helemaal gedaan met de rust in het woud. We dalen dieper af in het bos en komen uiteindelijk onderin de kloof aan waar we haast verdwalen tussen de reuzenvarens; de planten zijn groter dan Tico en Sil!! Met recht REUZEN-varens! We “oh-en en ah-en” dat het een lieve lust is, wat een overweldigende schoonheid en wat een frisse, gezonde lucht snuiven wij op. Dat laatste kunnen Sil en ik (Martine) wel gebruiken, want onze fysieke gesteldheid laat enigszins te wensen over: hoesten, zere keel en verstopte neus. Kortom, hartstikke verkouden.

Dag 2 staat er weer een spannende wandeling op het programma, namelijk eentje die ons door 12 (levada-tunnels gaat voeren. Dus gewapend met zaklamp en regenponcho’s (het kan erg nat zijn in die tunnels hebben we ons laten vertellen) gaan we, samen met de Moonrise, op pad. Startpunt: Casa del Monte, welk alleen via een onverharde weg te bereiken zou zijn. Nu hebben wij wel ervaring met onverharde paden (zie onze spectaculaire D-tour bij Tavira-Portugal), dus wij gaan vol goede moed op pad.

Welnu, die onverharde weg blijkt een natte, glibberige, klei-achtige weg met geulen en kuilen, maar wij laten ons niet weerhouden en hobbelen en bobbelen zo goed en zo kwaad als het gaat door. We spreken maar niet uit dat dit mogelijk niet zo verstandig is … Dat er grenzen zijn aan zelfstandige expedities in eenvoudige huurauto’s met weinig profiel op de banden ….. Na een kilometer of 4 komen we een jeeptaxi tegen en hij bevestigt onze vermoedens: het is een heilloze missie, we gaan Casa del Monte niet halen in onze Volkswagen Polo. Het alternatief: parkeren bij Los Tilos, met de jeeptaxi terug naar Casa del Monte, 5 uur wandelen (o.a. door die 12 tunnels) en eindigen bij Los Tilos, is voor ons helaas niet meer te doen. Het is inmiddels al 13.00 uur geweest en het is onverstandig een dergelijke lange tocht op zo’n laat tijdstip te starten. Balen, maar niets aan te doen. Deze houden we in the pocket voor een volgende keer La Palma.

In het bos van Los Tilos maken we een wandeling naar een schitterend uitzichtspunt: de volwassenen volgen het pad, de jeugd zoekt kriskras via –slimme en minder slimme- shortcuts hun weg naar boven. De beloning is groots: een overdosis aan natuurschoon te bezien vanaf een steil, hoog trappetje leidend naar een plateau van wel 1mtr2! (arrgghh voor hen die hoogtevrees hebben).

Dag 3 heeft een ander avontuur voor ons in petto. Althans, voor Tico en mij (Martine). Wij gaan namelijk paardrijden op IJslanders, aan de Noordwest kant van het eiland. Via een Nederlandse site (www.oceaanzicht.nl) lees ik over een Zweedse dame met IJslanders en via de email is een afspraak zo gemaakt. De paarden staan klaar en met een klein groepje (5 pony’s) gaan we op pad. Via lokale weggetjes gaan we de bergen in en hebben we het ene prachtige uitzicht na het andere. En het is zo relaxed om je op de rug van een paard te laten voortbewegen. Tico vindt het ook geweldig en heel relaxed geniet hij met een vanzelfsprekend gevoel voor de bewegingen van het paard van zijn 1e paardrij-avontuur: in stap, draf en in galop!! Ik ben zo trots op mijn 11-jarige zoon! Drie uur later zijn we weer terug met een zak zelfgeplukte kastanjes en toch behoorlijk stijve benen en een pijnlijk zitvlak.

We rijden vervolgens via de Observatoria Astrofisico, bovenop de Taburiente op zo’n 2366 meter hoogte, weer terug naar Santa Cruz de la Palma. De Observatoria Astrofisica omvat allerlei soorten en maten telescopen en enorm grote spiegelende satelliet-schotels, waarmee in internationaal verband ons sterren- en planetenstelsel bestudeerd wordt.

Voor ons voelt het alsof we in een filmset van Star Trek zijn aanbeland. Het is ook hier dat je naar de rand van de vulkaan kunt wandelen en je in een kale, peilloze diepte kijkt waar –stellen wij ons voor- heel lang helemaal niets is: geen pad, geen plant, geen struik. Alleen maar steen, rots, kiezel en gruis heel ver de diepte in.

Na al deze indrukken en avonturen is het ook weer heerlijk om “thuis” te zijn en bezig te zijn met de basale dingen van het leven: Coos een beetje klussen, ik arbeidstherapeutisch wat handwasjes wegwerken en de kinderen in de weer met Lego, Nintendo en dvd-tjes kijken.

Op dit moment zijn de mannen, samen met de mannen van de Moonrise, op dinghy-avontuur: net buiten de haven is een (zwart) zandstrandje van waar goed gesnorkeld kan worden. De kids gehuld in “shorty” en Coos in zijn surfpak (adem in om dicht te kunnen ritsen….) op ontdekkingstocht onder water. Ze spotten trompetvisjes, papegaaivissen en een groepje roofvissen (Coos denkt aan kleine barracuda's).

In de marina is het goed toeven; de steigers en het marinacomplex (douches/toiletten) zijn spiksplinternieuw. We hebben ongelimiteerd stromend water, 220volt en gratis internet. De marina ligt naast het centrum van de stad en we hebben de winkels om de hoek. Daarnaast mogen we van de faciliteiten van Club Nautico gebruik maken hetgeen betekent dat we op 100 meter loopafstand een prachtig zwembad tot onze beschikking hebben. En het marina-personeel is zo vriendelijk en behulpzaam. Het enige nadeel aan deze marina is de swell/de surge, die ondanks enorme breakwaters toch de haven binnenkomt. Als er op open water hoge golven zijn, dan trekt en sjort de boot voortdurend van voor naar achteren aan de landvasten.

Zoals het zich nu laat aanzien, varen we dinsdag a.s. naar het iets zuidelijker gelegen La Gomera. Ook dat eiland willen we graag ontdekken. En van daar uit zullen we medio november a.s. het geciviliseerde Europa achter ons laten en richting de Kaap Verdische Eilanden vertrekken.

PS: in het rechterkader vind je de link naar het meest recente webalbum met foto's van La Palma!!

26 oktober 2010: naar de vulkaan (door Sil)

Wij zijn op een vulkaan geweest. Ik zag daar 3 kraters. Dat zijn gaten waar de vulkaan de lava uitspuugt. Lava is roodgeel als het stroomt en zwart als het opgedroogd is. Je zag daar alleen maar opgedroogd lava en er groeide daar helemaal niets.

De vulkaan had 300 jaar geleden 6 jaar lang lava uitgespuugd. Toen was er heel veel vuur.
Toen we weer terug aan het begin van de rondrit waren, toen liet een meneer ons nog iets zien. Want er waren gaten in de grond. En als die meneer daar water in deed, spuugde de aarde dit weer uit. Dat kwam doordat het zo warm in die gaten (binnenin de aarde) was.