Op weg naar de Azoren (5)

In de ochtend van dag 5 halen we hoopvol een nieuw weerkaartje op. En dan volgt een grote tegenvaller. De "draak" is in volle glorie terug! Als we dit nieuws om 09.00 uur delen op het radionetje (waar nu ook de Engelse boten Angel Louise en de Sarah op aangehaakt zijn) is iedereen er stil van.
Desalniettemin besluiten wij het alternatieve drijfanker binnen te halen en de fok uit te rollen. Er staat zo'n 20 knopen west-zuidwesten wind (in de rug) en we willen gewoon lekker zeilen i.p.v. dobberen. Met deze wind bouwt de zee zich op en wordt dobberen best oncomfortabel. En door te gaan zeilen, kunnen we ook de achterstand op de Moonrise en de Vivente inlopen. Als we later deze week, i.v.m. die "draak", alsnog vol op de rem moeten, dan maar met z'n allen bij elkaar.
Op weg naar het volgende weerbericht, 5 uur Herb, was ik mijn haren, doen we een beetje school, ontwerpen we ons droomhuis en eten we zoete maiskolf als lunch.
Om half 5 uur is het Herb-tijd en zitten we aan de ssb gekluisterd met notitieblok bij de hand. Tico en Sil zijn geinstrueerd vooral muisstil te zijn. Gaat Herb verlossende woorden spreken? Geven zijn verschillende weermodellen meer zekerheid over de plannen van "de draak"? De ontvangst is matig maar we kunnen 'm net aan horen als ie verteld dat "de draak" gestopt gaat worden door een hogedrukgebied bij Bermuda. Oftewel, we kunnen weer vol gas vooruit richting onze bestemming. Dat laten we ons geen 2x zeggen: we zetten de gennaker erbij en vlinderen de heldere avond in.
Nog af te leggen afstand (om 04.00 uur lokale tijd): 1197 mijl

Op weg naar de Azoren (4)

Op deze dag hebben we een nieuwe ervaring: zeilen zonder zeilen! En dat alles vanwege de strategie om zo langzaam mogelijk te gaan, anticiperend op een depressie (we hebben 'm de werknaam "de draak" gegeven) die vanuit het zuidwesten in een schuine lijn noordoostwaarts trekt. Na wat gereken op basis van de weerkaart die we 's ochtends ophalen, stellen we onze maximum snelheid naar beneden bij: maximaal 3 knopen. Met een windje in rug en stroom mee gaan we echter "voor top en takel" nog steeds iets te snel, namelijk 3,5 knoop. Een drijfanker, een soort parachute met trechtertje, wat je achter je aan door het water kan slepen om af te remmen, zou het nu goed doen, maar dit hebben we niet in ons assortiment. Aldus maken we ons eigen drijfanker door onze langste trossen in een grote lus van de ene naar de andere drijver te bevestigen. Hieraan bevestigen als een kleine lus een kortere landvast met knopen erin. Het geheel remt toch een kleine knoop af en zo weten de snelheid tussen de 2 en 3 knopen te houden. Het voelt wel heel frustrerend om met een prima zeilwindje alleen maar bezig te zijn met afremmen en langzaam varen.
In de tijd tussen het ochtendweerbericht en Herb aan het einde van de middag zijn we nog steeds lui. Met z'n vieren luisteren we naar een CD'tje van Tsjechov's "Peter en de wolf", er wordt geknutseld aan een alternatieve, ouderwetse telefoon: 2 lege Prindle-bussen verbonden met een touwtje en kletsen maar. Er wordt een potje Scrabble gespeeld. School wil nog niet op gang komen. En we draaien in onze huisbioscoop de film "Brief aan de Koning".
Om half 5 is het dan tijd voor weerman Herb en hij heeft in zekere zin goed nieuws: de verschillende weermodellen laten een verschillende ontwikkeling van "de draak" zien. In het laatste model lijkt ie enigszins op te lossen voordat ie onze koerslijn passeert. Hetzelfde is zichtbaar op de weerkaart die Coos rond 8 uur 's avonds ophaalt via de ssb. Vooralsnog wijzigen we nog niets aan onze strategie: anticiperen kan ook betekenen om nog geen beslissing te nemen. En dat is wat wij doen.
Om 21.00 uur leidt Marcel het radionetje waar zo'n 7 boten op aangehaakt zijn (Moonrise, Vivente, Gateway, Galatea (Duits), Topaz, Tinto (alleen luisteren) en Vela (Deens, alleen luisteren). Marcel doet het administratieve rondje oftewel het inventariseren van ieders positie en de nog af te leggen afstand naar de bestemming. Daarna is het de beurt aan Coos om het laatste weerbericht door te geven.
Inmiddels is de zon onder en kunnen we een paar uur genieten van een sikkeltje maan. De nacht is helder en de wind waait met 15-20 knopen uit het westen.
Nog af te leggen afstand (om 04.00 uur lokale tijd): 1319 mijl

Op weg naar de Azoren (3)

Dag 3 zetten we een nieuw etmaalrecord! Die van de minste mijlen per etmaal.
Het is een windstille dag en zeilend doen we tussen de 0,1 en 2,5 knoop snelheid. Het is een bewuste keuze om de motor niet bij te zetten. Hiermee anticiperen we op een lagedrukgebied met harde wind dat volgens de weermodellen en weerman Herb over een dag of 5 precies onze koerslijn en positie lijkt te gaan passeren. En dit laten we graag voor langs gaan, zodat we er geen last van krijgen. Het motto is nu dus afremmen, oftewel "go as slow as we can go". En langzaam varen is nog een uitdaging, want tegen de avond pakt de wind een beetje op. Maar met alleen een gereefde fok blijven we net rond de 4 knopen snelheid hangen, onze maximaal toegestane snelheid voor de komende dagen.
Gedeelde smart is halve smart: Moonrise en Vivente, zo'n krappe 100 mijl voor ons, staan ook op de rem.
Nog af te leggen afstand (om 04.00 uur lokale tijd): 1396 mijl

Op weg naar de Azoren (2)

Dag 2 hebben we lichte wind uit het west-zuidwesten, pal in de rug en het is even zoeken naar de meest optimale zeilvoering. Uiteindelijk varen we relaxed en comfortabel met de fok en de gennaker, het grootzeil gestreken. De zon schijnt, de zee is rustig, de bemanning is lui.
's Avonds rond 23.00 uur krijgen we een windshift -deze is voorspeld- en waait de wind uit het noordwesten. Omdat er ook wat buien in de lucht zitten, rollen we de gennaker in. We hijsen het grootzeil weer en varen dan halve wind naar onze bestemming. Het is een donkere nacht, geen maan en de sterren zijn verstopt achter de wolken. Heel af en toe zien we het weerlichten in de verte.
Nog af te leggen afstand (om 04.00 uur lokale tijd): 1460 mijl

Op weg naar de Azoren (1

De 1e dag en de 1e nacht verloopt alles heel rustig en soepel. Vanaf het moment dat we via Town Cut, de in-/uitgang bij St. George, het ruime sop kiezen, kunnen we zeilen. Het waait niet hard, zuidwest 8-10 knopen (schijnbaar) en onder vol tuig, grootzeil en gennaker, en gaan we toch zo'n 5-6 knopen. En we zitten exact op de koerslijn, oftewel we gaan vooralsnog in een rechte lijn naar onze bestemming. We hebben stroom mee, dit voordeel varieert van 0,5-1 knoop.
Om 12.00 uur utc (09.00 uur lokale tijd) en 24.00 uur utc (21.00 lokale tijd) hebben we ons radionetje op de ssb (frequentie 7192) met als "voorganger" een immer enthousiaste Marcel (Moonrise). Met een aantal schepen wisselen we posities en nog te leggen afstand uit en ook komt de laatste weerkaartjes ter sprake.
De vooruitzichten voor de komende 5 dagen zien er gunstig uit: wind -al dan niet schuin- in de rug.
Nog af te leggen afstand (om 04.00 uur lokale tijd): 1600 mijl

Vertrek naar de Azoren!

Donderdag 2 juni 2011: we gaan vertrekken richting de Azoren. De windvoorspelling ziet er voor de komende 5-6 dagen gunstig uit met wind uit het westen, noordwesten, zuidwesten. En voor daarna is het koffiedik kijken. We hebben zo’n 1700-1800 mijl voor de boeg. Het plan is aan te koersen op het eilandje Flores, maar het kan ook Faial (Horta) worden. Onderweg zullen we weerberichten ophalen via de ssb (korte golf zender) en we luisteren naar weerrouter Herb. Op ons weblog kun je via “waar zijn we nu?” dagelijks kijken waar we ons op die grote blauwe plas bevinden en wat onze voortgang is. Ook zullen we proberen elke dag het weblog qua tekst te updaten.

Blijf vooral berichtjes en/of reacties mailen; dat is voor ons na aankomst op de Azoren hartstikke leuk om te lezen (over zo’n 14 dagen).

PS: Weet je waarom Bermuda Bermuda heet? Het is lang geleden in kaart gebracht door een Spanjaard genaamd Bermudez.

PPS: En weet je wat de nationale (business) kledingcode voor m.n. heren op dit eiland is is: overhemd, stropdas, soms colbert, BERMUDA en kousen. Keurig netjes.

Dockyard

Elke dag lijkt de windvoorspelling voor 5 dagen er iets gunstiger uit te zien en op woensdag zwaaien en toeteren we rond het middaguur dan ook de volgende vertrekkers uit: de Moonrise en de Vivente!! Vervolgens gaan wij hardhollend naar de ferry, want wij gaan naar Royal Navy Dockyard en Gibb’s Hill Lighthouse. Vanaf de ferry kunnen we bij Town Cut, de uitgang van de lagune naar het grote blauwe water, onze landgenoten nog een keer uitzwaaien.

Bij Dockyard gaan we naar het National Museum of Bermuda. We bewonderen de enorme muurschildering gemaakt door een jonge kunstenaar; het is een kleurrijk geheel waar op expressionistische wijze de hele geschiedenis van Bermuda in is vervat. De gebouwen waar het museum in is gehuisvest, is onderdeel van een grootschalig verdedigingswerk wat door de Britten gebouwd is toen zij zich bedreigd voelden door Spaanse of Portugeze galjoenen. Voor het zware werk lieten zij schepen vol gevangenen vanuit Engeland overkomen; een soort van middeleeuwse taakstraf voor deze boefjes kun je wel zeggen. Als de gevangenen klaar waren in Bermuda, maar er was nog straftijd over, dan werden ze wederom op een schip gezet en naar Australië gebracht.

Bermuda heeft ook een geschiedenis van slavernij, alhoewel niet in de grootschaligheid zoals in de de Caribische Eilanden. De slaven werden vooral ingezet bij de –kleinschalige- tabaksplantages en als bedienden van rijke Engelsen. Een andere groep migranten betreft de Portugezen die vanuit Azoren en Madeira deze kant opkwamen en vooral werkzaam waren voor Amerikaanse walvisvaarders. Kortom, de bevolking op het eiland is een potpourri van bevolkingsgroepen en culturen. Een zeer opvallend kenmerk van de –kleine- gemeenschap (65.000 inwoners) is de enorme vriendelijkheid, behulpzaamheid en hun belangstelling voor iedereen die van overzee komt.

Onze tour leidt vervolgens via bus 7 naar Gibb’s Hill Lighthouse, de oudste vuurtoren op de hoogste heuvel van het eiland. De vuurtoren bewijst zijn diensten 1844. In de eeuw daarvoor zijn minstens 39 schepen op de riffen, die wel 16 mijl uit de kust liggen, gelopen. Volgens de folder is het vuurtorenlicht voor de scheepvaart te zien vanaf 40 mijl afstand. Welnu, dat kunnen wij bevestigen. De vuurtorenwachter blijkt een oude smokkelaar uit Winterswijk (gedurende WOII); in een notendop vertelt hij ons zijn levensverhaal. Daarna klimmen we 185 treden omhoog en eindigen dan vlak onder de grote vuurtorenlamp. Via  een klein deurtje kunnen we naar “het balkon”. Sil en ik stappen met groot gemak op dit smalle balkon om 360 graden uitzicht te beleven, Tico gaat ook naar buiten en verplaatst zich plakkend aan de muur van de vuurtoren. Coos blijft met zweethanden in de deuropening zitten met een maag die zich voortdurend omdraait.

Uiteindelijk hebben we een volledig rondje eiland gemaakt als de bus ons einde dag via de zuidkust weer terugbrengt naar St.Georges.