Globale reisplanning

Wij, de familie Keijser, hebben van 2010 tot 2011 met onze catamaran SeaMotions, voor een jaar een ' rondje Atlantic' gevaren. We koesteren onze herinneringen in ons dit digitale "book of memories". Daarna ben ik doorgegaan met het zo nu en dan vastleggen van het wel en wee van ons leven op land.







woensdag 25 februari 2015

En weer ...

... een beetje tekst. Voor de 2e keer deze maand slaag ik er in om wat te schrijven. Wat belooft deze golf van goedbedoelde schrijfinspiratie?







Een cursus blog/column schrijven:
“Niet het doel dat je nastreeft maakt gelukkig, maar de weg er naar toe”

Het huiswerk is klaar: de column is geschreven, herschreven, nog eens aangepast en dan, hup, gemaild naar “de juf”. Best even een spannend moment. Nog spannender wordt het als de zeven cursisten op een donderdagavond gastvrij ontvangen gaan worden bij “de juf” thuis voor de laatste lesavond. Op deze avond worden de colums aan elkaar voorgelezen en wordt iedereen geacht het voorgelezene te beoordelen alvorens “de juf” haar eindoordeel erover velt.  Al met al niet echt een comfortabel vooruitzicht.

19.02 uur: ik ben net iets te laat. We zitten in een kring rond de salontafel. Er is plaats voor wel 15 mensen, terwijl er maar zeven verwacht worden en er vooralsnog maar vier daadwerkelijk zijn. Deze vier mensen plus de juf voelen zich wat ongemakkelijk met elkaar en ieder gaat daar op geheel eigen wijze mee om. De bijna op wereldreis vertrekkende studente van 23 jaar ratelt. De oudere –en enige- heer etaleert senioriteit. De kindercoach schuift onrustig heen en weer op de smalle eettafelstoel en trekt elke paar minuten haar vest over haar volle boezem. Ik probeer, in mijn eentje verdwalend op de lederen driezitsbank, vooral de nonchalant zelfverzekerde pose.  En de juf neemt haar plek in aan het hoofd van de kring.

19.15 uur: het blijft bij deze vier cursisten. Twee dames blijken zich te hebben afgemeld en we hebben één ordinaire “no show”. Het is tijd voor het onvermijdelijke, het is tijd om met de billen bloot te gaan, het is tijd om te gaan voorlezen. Al met al niet echt een comfortabel vooruitzicht. Want ieder voor zich heeft natuurlijk z’n stinkende best gedaan om een meesterstuk te schrijven. En het is voor ieder mens het makkelijkst te consumeren als ie volop geprezen en bejubeld wordt. Maar eerlijk is eerlijk: we zitten hier om verbeterpunten te horen. Want daar zit de persoonlijke groei.

De seniore heer bijt het spits af. Ik concentreer me en maak tijdens het luisteren wat aantekeningen, zodat ik, als het mijn beurt is te “beoordelen”, met een enigszins intelligente top of tip uit te hoek kan komen. Die top blijkt nog best lastig, want eerlijk gezegd kan ik geen chocola van zijn column maken; het is niet prikkelend, het is niet grappig en wat is überhaupt het punt dat hij wil maken?

Dan is het de beurt aan de kindercoach. Zij gaat los over “vervelende ouders ” en haalt ongeveer elk trivialiteit aan die je daarbij kunt bedenken. Dit resulteert in een hele lange, soms best leuke, maar vooral belerende column. Een geeltje op haar beeldscherm “schrijven is schrappen” lijkt me een mooie reddingsboei in haar eigen gecreëerde tsunami van pedagogische clichés.

De sabbatical studente heeft als ambitie om tijdens haar reis een blog bij te houden dat zich aantrekkelijk onderscheidt in het woud van goedbedoelde maar saaie reisverslagen op het internet. Haar stijl van schrijven blijkt er eentje van kinderlijke “grote stappen snel thuis” en een jeugdige overmoedigheid die neigt naar “een beetje dom”. Maar met wat oefening baart kunst kan ze best gaan slagen in haar ambitie.

Ook ik heb mijn moment in de luisterende schijnwerper. Met gespeeld zelfvertrouwen draag ik mijn creatie voor en met lef kijk ik na afloop de kring rond, klaar om ieders kritiek met opgeheven hoofd te ontvangen. Men vindt de beschreven beleving een feest van herkenning, maar de titel en het slot blijken vooral voor mij en zeker niet voor de luisteraar cristal clear. Een typisch gevalletje van een “blinde schrijversvlek”, die gelukkig vrij eenvoudig weg te poetsen is. (zie de blogpost "en toen" voor het definitieve resultaat)

Deze cursus waar ik over twijfelde, de lesavond waar ik me niet thuis voelde, de huiswerkopdracht waar ik tegenop zag en de ongemakkelijke grande finale in de vorm van een voorlezen-uit-eigen-werk-avond pakt  in zijn geheel uit als een inspirerende en verrijkende ervaring. Want in alle fasen ben ik uit mijn comfortzone gestapt en dat blijkt eigenlijk best lekker. Dat geeft een beetje reuring in je kop en een prikkelende spanning in je lijf.

Een goede column of blog schrijven blijft echter wel een kunst. (En ik pretendeer niet dat ik die kunst beheers. Hmmm, 680 woorden)



Geen opmerkingen: